Damian Westfal, Interia Muzyka: Dzień dobry! Czy może powinienem powiedzieć "dobry wieczór"?
Hania Stach: Spokojnie (śmiech). Może być "dzień dobry" - w Malezji jest 7 godzin do przodu, ale wciąż mam widno.
To nie jest "twój pierwszy raz" z piosenkami Whitney Houston, otwiera się w nowym oknie, prawda?
Śpiewam piosenki Whitney już spory kawał czasu. Na szczęście ludzie wciąż chcą tego słuchać, przychodzą na koncerty, kupują bilety - a to daje nam ogromną radość z grania. Ten projekt "Tribute to Whitney Houston" tworzymy wspólnie z Jackiem Piskorzem. To piękna muzyka, świetne kompozycje i aranżacje Jacka. Bardzo dbamy o jakość i o to, żeby niczego w tych utworach nie zepsuć. Za nami trasa 2025 i wyprzedane koncerty. W 2026 są już ogłoszone pierwsze koncerty: 08.03 Łódź, Wytwórnia; 15.03 Kraków, ICE Kraków Congress Centre; 24.05 Katowice, Miasto Ogrodów; 14.06 Bydgoszcz, Filharmonia Pomorska.
To niesamowite, że po tylu latach muzyka Whitney Houston wciąż tak silnie działa na publiczność. To dla ciebie bardziej sentyment czy artystyczna potrzeba?
Jedno i drugie. Jak wielu wokalistów na świecie wychowałam się na jej piosenkach. Na nich uczyłam się śpiewać - to były moje pierwsze wokalne "koty za płoty", próby doskoczenia do tego najwyższego poziomu. Cieszę się, że dziś mogę śpiewać ten repertuar w swoim projekcie i oddawać mu hołd z wielkim sercem.
Twoja przygoda ze śpiewaniem naprawdę zaczęła się właśnie od Whitney Houston?
Tak. Spotyka się wciąż młodych ludzi, którzy nie wiedzą lub nie mogą uwierzyć, że w naszym kraju kiedyś nic nie było. Trzeba było kombinować i kupować zza granicy. Miałam to szczęście, że mój tata, który był muzykiem, dużo podróżował i przywoził płyty. Pierwszą wieżę grającą dostałam właśnie od niego. Dzięki niemu miałam dostęp do muzyki Whitney Houston, Mariah Carey, otwiera się w nowym oknie, Céline Dion, Arethy Franklin, Prince'a, Michaela Jacksona czy Tiny Turner. Na tych artystach się uczyłam i inspirowałam.
Śpiewanie Whitney Houston to sięganie po najcięższy kaliber. Jak się do tego przygotowujesz?
To wielka odpowiedzialność - stres połączony z ekscytacją. Podstawą jest dbanie o głos - on musi być w dobrej formie. To wymaga regularnych ćwiczeń i pracy nad sobą, bo progres nie wydarza się z dnia na dzień. Równie ważna jest miłość do tej muzyki. My naprawdę ją kochamy - ja, Jacek, cały zespół. Podczas koncertów jest w nas ogromna radość.
Dzielisz życie między Polskę a Malezję. Jak to wygląda od strony zawodowej?
Łączę te dwa światy. W Malezji też ćwiczę i pracuję nad głosem, nad sobą - zamykam się w pokoju i śpiewam, bo głos jest instrumentem, który trzeba cały czas utrzymywać w formie. W Polsce natomiast intensywnie pracuję zawodowo: koncerty, nagrania, występy. Malezja to bardziej życie rodzinne i codzienność, a Polska - pole zawodowe.
Co najbardziej się w tobie zmieniło jako artystce?
Mam na pewno dużo więcej luzu. Nie czuję presji, bo sama sobą steruję. Robię to, co chcę i kiedy chcę. To ma swoje plusy i minusy, ale czuję się z tym dobrze. Nagrałam właśnie nową piosenkę, powstał już teledysk w Malezji i niedługo wszystko ujrzy światło dzienne. Podsumowując - robię swoje i mam w tym spokój.
Czyli możemy spodziewać się nowej muzyki?
Tak. W najbliższym czasie ukaże się nowy singiel, który będzie anglojęzyczny. Napisałam do niego tekst, a muzykę skomponowaliśmy wspólnie z Filipem Siejką. To dynamiczny numer, do którego powstał teledysk. Kolejne utwory też są w planach - bardzo brakuje mi świeżości i własnych kompozycji.
Podzielisz się chociaż tytułem?
Piosenka nosi tytuł "Enjoy". Chciałam, aby wyszła w moje urodziny, ale nie wyrobiłam się w czasie.
To skoro mówisz o tym luzie, to czy masz jeszcze jakieś marzenia do spełnienia?
Mam proste marzenia. Najważniejsze jest zdrowie i poczucie bezpieczeństwa mojej rodziny. Świat jest dziś bardzo niepewny, więc cieszę się z tego, co jest. Wstaję z łóżka, śpiewam, nagrywam, gram koncerty, żyję. Jeśli to odniesie sukces - wspaniale. Jeśli kilka osób napisze, że piosenka im się podoba - też jest dobrze. Nie mam parcia. Stres nie służy nikomu. Chcę żyć długo i cieszyć się życiem.
Ostatni rok był dla ciebie intensywny. Piszesz także, że doceniasz najbardziej te trudne doświadczenia. Robisz podsumowania, postanowienia noworoczne?
To był bardzo intensywny rok - dużo podróży między Malezją, Polską i Włochami. Ogólnie dużo podróżujemy, lubimy głównie te trzy miejsca. Oprócz tego przygotowania do koncertów tribute z dużą orkiestrą, próby, sesje zdjęciowe. Pod koniec roku zachorowałam, organizm powiedział "stop" i musiałam przełożyć ostatni koncert zeszłorocznej trasy. Będzie on w maju tego roku. Ale jestem wdzięczna za wszystko, co się wydarzyło - zawodowo i prywatnie. No i był też ślub! Był on dla nas taką wisienką na torcie, tym bardziej, że z mężem znamy się od liceum i zawsze mówiliśmy do siebie "mąż" i "żona".
Kto dziś, poza Whitney Houston, najbardziej cię inspiruje?
Uwielbiam Bruno Marsa i Justina Timberlake'a. Bardzo lubię też Harry'ego Stylesa. Interesuje mnie dobra muzyka, bez względu na gatunek - fajny wokal, energia i autentyczność, szczególnie na żywo.
A polska muzyka? Słuchasz jej w Malezji?
Przyznam szczerze, że rzadko. Często, kiedy wracam do Polski i włączam radio, słyszę artystów, których zupełnie nie znam. Trochę mnie to omija, ale staram się nadrabiać, kiedy jestem na miejscu.
Na koniec - masz ulubioną piosenkę Whitney Houston?
Nie mam jednej. To naprawdę trudne pytanie. Lubię cały ten repertuar za wrażliwość i dramaturgię. Te piosenki zawsze się rozwijają, prowadzą do wielkiego finału i dają ogromną przestrzeń do muzycznej wypowiedzi. To wymagające, ale bardzo spełniające.










