Piotr Cugowski: Życie wciąż potrafi mnie zaskoczyć

Od dłuższego czasu Piotr Cugowski zapowiada następcę solowej płyty "40" z 2019 r. Do tej pory poznaliśmy piosenki "Latarnik" i "Cisza przed burzą", a kolejnym singlem jest utwór "Niedorośli".

Wokalista podczas trwającej trasy "Próba generalna" sprawdza nowe numery przed publicznością, zanim odda je szerokiemu gronu słuchaczy w postaci drugiego albumu.

"To piosenka o tych trudnych momentach, gdy wszystko zdaje się sprzęgać przeciw nam. Mimo to gramy dalej w filmie zwanym życiem, choć nikt nie daje nam gwarancji, że scenariusz dobrze się kończy" - mówi Piotr Cugowski o balladzie "Niedorośli".

Autorami muzyki są gitarzysta Jarosław Chilkiewicz oraz Piotr Cugowski, a tekst napisała Katarzyna Figaj, wokalistka duetu BAiKA, który tworzy z Piotrem Banachem, pierwszym liderem Hey i współtwórcą Indios Bravos. Teledysk wyreżyserował Radosław Kurzaj, a wideo zostało zrealizowane we wnętrzach Teatru Polskiego w Szczecinie. W klipie wystąpiła dodatkowo tancerka baletowa Aleksandra Januszak-Kacperska.

PAP Life: Czy czujesz się dorosłym facetem? Bo z muzykami podobno jest tak, że tak naprawdę nigdy nie dorastają, tylko się starzeją.

Piotr Cugowski: - Zestarzeć można się też w młodym wieku. Młodość to nie jest metryka. Metrykalnie możemy być młodzi, ale mentalnie starzy. Natomiast, czy ja się czuję dorosły? Myślę, że przede wszystkim mężczyzna wchodzi w wiek dorosły w momencie, kiedy rodzi się jego dziecko. Mój syn ma dziś 15 lat, więc można powiedzieć, że już jakiś czas jestem dorosły. Wracając do "Niedorosłych", ten tekst jest o pewnej przewrotności ludzkiej natury. Kiedy jesteśmy młodzi, to bardzo chcemy już być dorośli. A jak jesteśmy dorośli, to tęsknimy za dzieciństwem, za beztroską. Też czasem za tym tęsknię. Ale wydaje mi się, że chociaż w wielu sprawach czuję się dojrzały, to jest jeszcze szereg rzeczy, które potrafią mnie zaskoczyć. Życie wciąż potrafi mnie zaskoczyć.

Jak powstaje piosenka? Wyznaczasz sobie godziny, kiedy siadasz do biurka czy czekasz na natchnienie?

- Kiedyś faktycznie czułem frustrację, że długo nic mi nie przychodzi i wtedy próbowałem siadać, tak jak mówisz, do biurka. Ale w ten sposób pomysły nie przychodzą. One pojawiają się kompletnie znienacka. To może być kawałek melodii, czy jakieś zdanie, które przyjdzie nie wiadomo skąd i nie wiadomo kiedy. Wtedy staram się wykorzystać ten czas i przynajmniej zanotować na dyktafonie te pomysły. Później, jak przetrwają próbę czasu, to kiełkują aż do nagrania piosenek.

Tekst "Niedorosłych" brzmi bardzo osobiście, ale nie jesteś jego autorem. Czy dla ciebie ma znaczenie, czy śpiewasz własny tekst czy cudzy?

- Zawsze wiem, o czym chcę śpiewać. Zdarzy mi się popełnić jakiś tekst, ale raczej okazjonalnie. Z Kasią (Katarzyna Figaj, autorka tekstu "Niedorosłych" - red.) pracuję od niedawna. Dlatego najpierw odbyliśmy długą rozmowę, żeby się lepiej poznać. Poprosiłem ją o napisanie tekstu o przewrotności ludzkiej natury i tak powstał najpierw szkic, a później oboje przez kilka dni szlifowaliśmy sobie ten tekst aż do finału.

Gdy nagrasz piosenkę, skąd wiesz, czy jest dobra? Sam o tym decydujesz, czy prosisz kogoś o ocenę?

- Nagrywam to, w czym czuję się dobrze, a ocena należy już do publiczności. Przez lata tych piosenek było na tyle dużo, że koncerty, które obecnie gramy podczas trasy "Próba generalna", są mocno przekrojowe. Czyli są tam utwory, które na przestrzeni lat obroniły się wśród publiczności. Ale też staram się każdego roku wprowadzać jakieś innowacje, żeby ci, którzy przychodzą na moje koncerty nie czuli, że są na czymś na czym kiedyś już byli. I tak w tym roku cały środek koncertu poświęcam na materiał z nowej płyty, która ukaże się jesienią. Mam zaufanie do swoich fanów i myślę, że także oni mają je do mnie. Nie widzę, żeby w połowie koncertów wychodzili ludzie z sali, co oczywiście bardzo mnie cieszy.

Podobno koncerty to najlepsza rzecz w życiu muzyka.

- Myślę, że tak. Pandemia pokazała dobitnie, że ta nieobecność koncertów, niemożność spotkania się z publicznością i podzielenia się swoją muzyką - po prostu niemożność bycia potrzebnym, jest bardzo dojmująca. Nie tylko dla mnie. Myślę, że dla wielu muzyków. Dlatego z taką radością dzisiaj gramy te koncerty, bo wiemy, że nic nie jest dane na zawsze.

Jesteś obecny na rynku muzycznym od dwudziestu kilku lat. W tym czasie ten rynek bardzo się zmienił, zmieniły się reguły. Kiedyś wszyscy czekali na płytę, dziś już mało kto ma na czym ją odtworzyć.

- Ja mam. W przyszłym roku będę obchodził 30-lecie pracy zawodowej, a od 25 lat jestem obecny medialnie, w radiu czy w telewizji. Według mnie, po pandemii dotychczasowy porządek został wywrócony do góry nogami. Zanim się w nim odnalazłem, musiało minąć trochę czasu. Natomiast zależało mi, żeby jednak płyta nie była wydawana tylko w streamingu, ale żeby była też fizycznie wydrukowana. Publiczność po koncertach chce mieć pamiątkę z takiego wydarzenia. To jest naturalne i dlaczego miałbym tego im nie dać? Wydanie tego albumu trochę potrwało, ale już wszystko jest na dobrej drodze. Za kilka miesięcy będzie płyta, która zwieńczy cały ten okres wydawania singli.

Masz ogromne doświadczenie, ale to będzie twój drugi solowy album. A podobno drugi jest trudniejszy niż pierwszy. Stresujesz się tym, jak zostanie przyjęty?

- Nie myślę o tym. Zdecydowanie bardziej czuję radość i ekscytację. Zdaję sobie sprawę, że będę jakoś oceniany. Oczywiście w jakiś sposób stresuję się, żeby wszystko poszło okej. Ale nie stresuję się, czy ta płyta zdobędzie złoto, srebro, czy platynę, czy nie zdobędzie nic. Po prostu to będzie test na to, czy swoją pracę wykonałem dobrze, czy może należy pewne sprawy przeanalizować.

Bywały chwile, kiedy myślałeś o zakończeniu kariery?

- Wiadomo, że są różne momenty zwątpienia. Bo to nie jest tak, że kariera to jest jakiś wykres bez przerwy do góry. To raczej sinusoida - raz góra, raz dół. Ale nigdy nie miałem pomysłu, żeby przestać zajmować się muzyką. Bo oprócz tego, że nazywa się to pracą, to jest też zwyczajnie moja pasja. Bardzo bym sobie życzył, żeby ona nie odeszła, bo nie wiem, co bym miał wtedy robić w życiu. Myślę, że jeszcze z kilkanaście, może ze 20 lat, dam radę intensywnie pracować, później przyjdzie czas na podsumowania i zwolnienie tempa. Ale jeszcze nie w tym momencie. Mam nadzieję, że jeszcze będę państwu głowę zawracał.

Odkąd pamiętasz, ciągnęło cię do muzyki?

- Muzyka jest ze mną od urodzenia, zawsze była w moim domu, więc naturalnie od najmłodszych lat ciągnęło i mnie, i brata w tym kierunku. Obaj chodziliśmy do szkoły muzycznej.

Przez wiele lat graliście razem w zespole Bracia, wydaliście kilka płyt, zdobyliście sporo nagród. Kilka lat temu wasze drogi się rozeszły. Dziś macie ze sobą kontakt?

- Myśmy po prostu postanowili, że po blisko 20 latach wspólnego grania i bardzo intensywnego spędzania ze sobą czasu, przyszedł moment, kiedy każdy chce się realizować solowo. I tak się dzieje.

Rozmawiała Iza Komendołowicz (PAP Life).