Tak powstała legenda. "Still Got The Blues" do dziś wzrusza fanów

Gary Moore urodził się w 1952 roku w Belfaście i już jako nastolatek potrafił oczarować publiczność swoim talentem. Jego muzyczna droga była różnorodna, od jazz rocka z Colosseum II, przez hard rock i heavy metal, aż po współpracę z Thin Lizzy, gdzie występował u boku Phila Lynotta. W latach 80. był już uznanym gitarzystą, ale dopiero powrót do bluesa sprawił, że zapisał się na stałe w historii muzyki.

W marcu 1990 roku Moore wydał album "Still Got The Blues". Był to jego pierwszy projekt w pełni poświęcony bluesowi i zarazem artystyczny przełom. Na płycie znalazły się autorskie kompozycje oraz covery klasyków gatunku. Moore zaprosił do współpracy legendy - Alberta Kinga, Alberta Collinsa i George'a Harrisona. Ten ostatni napisał dla niego piosenkę "That Kind of Woman" i zagrał w niej na gitarze slide.

Album odniósł międzynarodowy sukces. W Wielkiej Brytanii dotarł do 13. miejsca listy, w Niemczech utrzymywał się przez rok w pierwszej dwudziestce, a w Stanach Zjednoczonych zdobył złoto. W ojczyźnie Moore'a w 1994 roku pokrył się platyną. To właśnie ten krążek na nowo zdefiniował jego karierę.

Tytułowa piosenka z albumu stała się hymnem końca XX wieku. To prosta kompozycja, zbudowana na wolnym tempie i melancholijnym klimacie, ale z ogromnym ładunkiem emocji. Tekst opowiada o utraconej miłości, a gitarowe solo, dziś uważane za jedno z najpiękniejszych w bluesie, pokazuje pełnię ekspresji Moore'a.

Singiel zajął 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów i trafił na Billboard Hot 100, co było rzadkością dla bluesowego artysty w tamtych latach. Do dziś pozostaje jedynym utworem Moore'a, który dostał się do amerykańskiego zestawienia.

"Still Got The Blues" to połączenie klasycznego bluesa z rockową balladą. Moore nie potrzebował złożonych aranżacji, wystarczyła mu gitara Les Paul, wokal pełen emocji i umiejętność budowania napięcia. To, co najprostsze, okazało się najbardziej przejmujące.

Solówka w tym utworze jest często analizowana na lekcjach gry na gitarze, a młodzi muzycy uczą się na niej frazowania i dynamiki. Joe Bonamassa, John Mayer czy Slash niejednokrotnie podkreślali, że Moore był dla nich ogromną inspiracją.

Na koncertach "Still Got The Blues" nabierało jeszcze większej mocy. Moore wydłużał solówki, bawił się dynamiką i wciągał publiczność w muzyczną opowieść. Występy w Montreux, Londynie czy Paryżu należą dziś do klasyki gatunku, a nagrania live pokazują, jak wielką energię miał na scenie.

Krytycy podkreślali, że album "Still Got The Blues" to najlepszy dowód na to, że blues może być świeży i aktualny także w latach 90. Chwalono zarówno produkcję, jak i emocjonalną prawdę zawartą w utworach. Dla wielu słuchaczy była to pierwsza okazja, by naprawdę zetknąć się z bluesem.

Wpływ tej płyty i samego utworu widoczny jest do dziś. Wiele szkół muzycznych traktuje go jako wzorcowy przykład bluesowej ballady, a gitarzyści z całego świata powtarzają jego frazy, próbując oddać wyjątkowy klimat gry Moore'a.

Choć "Still Got The Blues" to bez wątpienia największy przebój artysty, jego dorobek jest znacznie bogatszy. "Parisienne Walkways" z Philem Lynottem osiągnęło w 1979 roku ósme miejsce w Wielkiej Brytanii i stało się nieodłącznym elementem jego koncertów. "Out in the Fields", dynamiczny duet z Lynottem z 1985 roku, wspiął się jeszcze wyżej - do piątego miejsca na listach. Wrażliwą stronę gitarzysty najlepiej oddaje "Empty Rooms", ballada pełna tęsknoty i melancholii.