Tate McRae "So Close To What": Zapowiedź długofalowej pracy [RECENZJA]

Wydaje się, że to właśnie Britney Spears jest idealnym przykładem połączenia miłości do tańca ze smykałką do muzyki. Nie da się ukryć, że taniec wysuwa się u niej na prowadzenie, co wielokrotnie udowadniała podczas występów na żywo. Gwiazda przetarła szlaki nowemu pokoleniu wokalistek, które, choć dobrze dogadują się z muzyką rozrywkową, swój "stardom" chcą budować na profesjonalnym podejściu do tańca. Idealnym przykładem jest Tate McRae - kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów i tancerka, która już niedługo wystąpi w Polsce.

Na samym początku muszę przyznać, że Tate McRae wykonała naprawdę dobrą robotę. Nie tylko słychać, ale i widać, że podwinęła rękawy i pozwoliła im opaść dopiero tuż przed premierą krążka, którą żmudnie zaplanowała. "Miss possessive" taka właśnie jest. Zaborcza, pilnująca swojego i narzucająca się. Nie bez przyczyny przecież Tate właśnie tym szyldem określiła swoją nadchodzącą trasę, która wydaje się zapowiedzią długofalowej pracy.

Na albumie od początku jest gorąco. Krążek otwiera silny manifest i nie ma co się dziwić, że kciuki same zwijają się do pstrykania. Sydney Sweeney, prywatnie przyjaciółka Tate McRae, kreśli stanowczą myśl i stawia warunek, którego obejście może skończyć się nie najlepiej. Zazdrość, miłość i trzymanie ręki na pulsie, skumulowane w openerze albumu, prowadzą do "2 hands", czyli znanego już singla. A raczej, prowadziły, bo Tate postanowiła namieszać przy ułożeniu tracklisty i nagle ją zmieniła, dodając w bonusie "Siren sounds".

"Revolving door" niemal od razu po wydaniu stało się czymś ważnym. I tak, sensualny teledysk i magiczna choreografia dołożyły do tego swoje trzy grosze, ale na pierwszy plan wysuwa się wrażliwość Tate, która w pełni wybucha przy moim ulubionym kawałku z płyty, czyli "Purple lace bra". Piosenka opisuje społeczny mechanizm działania mediów, które aż rwą się do sztucznych nagłówków, skandali i sprytnego minięcia się z prawdą. Mechaniczna struktura utworu jest komiczną odpowiedzią na to, za co kochamy pop. Tutaj chwytliwa melodia i prosty tekst są podręcznikowym, szkolnym przykładem tego, co nie tylko się podoba, ale i ma się podobać. Ale czy to wystarczy? I czy jesteśmy w stanie spojrzeć głębiej, nareszcie słyszeć artystów, a nie tylko słuchać?

Ufam Tate. Choć chwilami mam wrażenie, że tworzy muzykę nieszkodliwą dla tła, to jednak lubię to. "Muzyka z windy" jakoś mi pasuje do McRae, a przecież skupienie uwagi na prostocie i ukojeniu myśli też wymaga pracy. O totalnej miłości w "I know love", pewności siebie w cudownym "Sports car", które pokochałem od pierwszego dźwięku, i wartości ostatniego słowa przy "It's ok I'm ok". Ostatnio przeczytałem, że Tate zgubiła się w labiryncie i nie wie co robi. Wydaje mi się, że bardzo dobrze wie, bo sama ten labirynt zbudowała. Teraz tylko pokazuje, jak wyjść z niego z klasą i koroną następnej "main pop girl".