Paul Stanley ostro o nowym pokoleniu muzyków. "Chciałbym widzieć ludzi grających na instrumentach"

Podczas prestiżowego przyjęcia poprzedzającego galę Grammy, organizowanego przez Clive Davis, 74-letni Paul Stanley pojawił się u boku żony Erin Sutton Stanley. Właśnie tam podzielił się refleksją, która szybko obiegła muzyczne media.

"Chciałbym widzieć ludzi grających na instrumentach. Chciałbym, żeby mniej polegali na komputerach i technologii, a bardziej na pasji" - powiedział w rozmowie z PEOPLE. Jak podkreślił, współczesna pogoń za idealnym brzmieniem często zabija emocje. "Perfekcja to nie jest to, co nazywam muzyką. Muzyka to pasja".

Choć KISS od dekad słynie z widowiskowych kostiumów i rockowej przesady, Stanley coraz częściej spogląda wstecz z dystansem. Podczas rezydentury w Las Vegas przyznał, że część dawnych utworów dziś wywołuje u niego raczej uśmiech niż dumę.

"To zabawne, bo niektóre z tych piosenek po prostu nie są już na nasz wiek. Nie wyobrażam sobie, żebym dziś napisał coś takiego" - mówił. To szczere spojrzenie na własną twórczość pokazuje, jak bardzo zmieniła się wrażliwość muzyków, którzy zaczynali w złotej erze hard rocka.

Zapytany o ewentualne błędy w karierze, Stanley nie mówił o muzyce, kontraktach czy trasach koncertowych. Jego myśli powędrowały w stronę relacji wewnątrz zespołu.

"Jeśli czegoś żałuję, to tego, że nie byliśmy mądrzejsi i lepsi w pomaganiu Ace'owi i Peterowi w prowadzeniu lepszego życia" - przyznał. Podobne refleksje wyrażał także basista zespołu, Gene Simmons. Otwarcie mówił o unikaniu trudnych rozmów, które mogłyby zapobiec wielu problemom.

"Jechaliśmy dalej w trasę, bo wszystko działało: dziewczyny, pieniądze, sukces. A w tym czasie ktoś, kto mógł być twoim bratem, niszczył sobie życie złymi decyzjami" - wspominał bez ogródek.

Jednym z najtrudniejszych momentów w historii KISS okazała się trasa z lat 2000-2001, pierwotnie zapowiadana jako pożegnalna. Stanley wrócił do tamtego okresu w podcaście The Magnificent Others, prowadzonym przez Billa Corgana.

"Niektóre wieczory były okropne. Nie było żadnej radości ani poczucia wspólnoty" - przyznał. Jeszcze bardziej dotknęły go recenzje prasowe. "Kiedy czytasz i wiesz, że to prawda, i czujesz się naprawdę nieszczęśliwy, zaczynasz myśleć: może czas dobić konia i zakończyć to wszystko".

Paradoksalnie kilka lat później zespół wrócił na scenę z ogromnym sukcesem podczas trasy End of the Road World Tour, udowadniając, że nawet legendy potrafią się podnieść z kryzysu.