W latach 80. ten hit Małgorzaty Ostrowskiej śpiewała cała Polska. Mało kto wie, co oznacza tytuł

Utwór "Meluzyna", z muzyką Andrzeja Korzyńskiego i tekstem Krzysztofa Gradowskiego, zyskał gigantyczną popularność w połowie lat 80. Powstał jako element ścieżki dźwiękowej do filmu "Podróże Pana Kleksa", ale błyskawicznie zaczął żyć własnym życiem. W samej produkcji Małgorzata Ostrowska wcieliła się w rolę królowej Aby i to z jej ust wybrzmiewa muzyczna opowieść o magicznej istocie zakochanej w Pustoraku.

Choć filmowa Meluzyna i jej literacki pierwowzór to nie do końca ta sama postać, obie wersje łączy wspólny temat: opowieść o niezwykłej kobiecie, tajemnicy i emocjach, które wymykają się racjonalnemu pojmowaniu. Dzięki temu, zarówno legenda, jak i piosenka Ostrowskiej, pozostają wciąż żywe w popkulturze.

Co ciekawe, w rozmowie z Interią, Małgorzata Ostrowska przyznała, że nie spodziewała się, że utwór ten wzbudzi aż takie zainteresowanie: "Dla mnie to było ogromne wyzwanie, głównie ta część aktorska. Absolutnie nie spodziewałam się, że Meluzyna osiągnie taką popularność. To było wyzwanie, którego się bardzo bałam i trochę się przed nim broniłam. Myślę, że nikt wtedy nie spodziewał się, że ten film będzie miał taką historię".

Nazwa tytułowej bohaterki kultowej piosenki sięga XIV-wieku, skąd pochodzi najsłynniejsza wersja legendy. Meluzyna była magiczną istotą - kobietą, od pasa w dół przypominającą węża/rybę - która zgodziła się na małżeństwo pod jednym warunkiem. Jej mąż nie mógł zaglądać do niej w każdą sobotę, gdy przybierała swoją nadprzyrodzoną postać.

Ciekawość wzięła jednak górę. Mężczyzna złamał dane słowo i odkrył prawdę, doprowadzając do rodzinnej tragedii. Zraniona i upokorzona Meluzyna opuściła go na zawsze, przemieniając się w skrzydlatego węża. Z czasem postać ta stała się w kulturze alegorią tęsknoty i osamotnienia. Jej wizerunek przeniknął również do sztuki użytkowej - dekoracyjne elementy żyrandoli i lamp, przedstawiające kobietę z rybim ogonem, do dziś nazywane są właśnie meluzynami.

Ogromny sukces utworu o Meluzynie to bez wątpienia zasługa Małgorzaty Ostrowskiej. Urodzona 2 maja 1958 roku w Szczecinku wokalistka to jedna z najbardziej charakterystycznych postaci naszej sceny. Jej muzyczna droga nabrała prawdziwego tempa w 1981 roku, gdy dołączyła do zespołu Lombard, kierowanego przez Grzegorza Stróżniaka.

To właśnie tam szerszej publiczności pokazała swój znak rozpoznawczy: potężny, chropowaty głos i sceniczną charyzmę. W ponurej rzeczywistości PRL-u Lombard stał się jednym z najważniejszych głosów młodego pokolenia.

Lata 80. to pasmo gigantycznych sukcesów grupy. Powstały wtedy przeboje takie jak "Szklana pogoda", "Przeżyj to sam", "Adriatyk ocean gorący" czy "Taniec pingwina na szkle". Teksty uderzały w tematy społeczne i polityczne, a Ostrowska wnosiła do nich niesamowitą, wokalną ekspresję. Zespół z powodzeniem koncertował również za granicą.

W 1991 roku wokalistka zdecydowała się zamknąć ten rozdział i postawiła na karierę solową. Dwa lata później ukazał się jej album zawierający wcześniej niepublikowane nagrania, zatytułowany po prostu "Małgorzata Ostrowska". W kolejnych latach artystka udowodniła, że nie boi się szukać nowych środków wyrazu. Jej właściwy solowy debiut "Alchemia" (1999), "Przed świtem" (2000) czy wydana po latach płyta "Na świecie nie ma pustych miejsc" (2019) pokazały otwartość artystki na eksperymenty, przy jednoczesnej wierności muzycznym korzeniom.

Małgorzata Ostrowska słynie nie tylko z potężnego wokalu, ale też z wyrazistego wizerunku. Odważne kostiumy, charakterystyczne fryzury i łamanie scenicznych konwencji stały się inspiracją dla wielu młodszych artystek. Dziś wokalistka nadal jest aktywna zawodowo - koncertuje, bierze udział w projektach telewizyjnych i angażuje się charytatywnie.