Reklama

Morrissey "I Am Not a Dog on a Chain": Czy świat potrzebuje Morrisseya? [RECENZJA]

Fani Morrisseya nie mają łatwego życia. Co rusz muszą przełykać jakaś gorzką pigułkę w postaci dziwacznych zachowań i szokujących komentarzy swojego idola. Ekscentryczny eks-wokalista The Smiths zasłynął ostatnimi latami niestety nie znakomitą muzyką, którą tworzył (tej w wykonaniu artysty jest akurat, jak na lekarstwo), ale tym, że np. popierał Brexit i był wielkim zwolennikiem skrajnej prawicy oraz Nigela Farage'a, krytykował ruch #MeToo i przerywał z byle pretekstu własne koncerty.

Morrissey na okładce płyty "I Am Not a Dog on a Chain"

Kiedy wydawało się, że ego muzyka nie zmieściłoby się pewnie już w samym Pałacu Buckingham, Morrissey postanowił rozdmuchać je jeszcze bardziej i za niebotyczne sumy zaczął sprzedawać płyty innych twórców, dodając do nich... własny autograf. Nic dziwnego, że brytyjski artysta jest dzisiaj zdecydowanie niezbyt lubianym gościem i stracił wielu ze swoich słuchaczy. Stąd pytanie, czy w ogóle istnieje jakieś większe grono osób, które sięgną po jego najnowszy album. Czy ktoś tak naprawdę potrzebuje w dzisiejszych czasach Morrisseya? Nawet jeśli nagrał najlepszy od lat materiał, który zasługuje na słowa pochwały?

Reklama

Morrissey nagrywał "I Am Not a Dog on a Chain" w studiach La Fabrique w Saint-Rémy-de-Provence we Francji oraz Sunset Sound w Hollywod. Producentem nowego materiału jest Joe Chicarelli znany ze współpracy m.in. z The Strokes czy The Killers. Rezultat współpracy obu panów jest więcej niż zadowalający.

Wokalista pewnym głosem wyśpiewuje emocjonalne, zaangażowane teksty w rytm gitarowo-elektronicznych melodii. Ciężko powiedzieć, czy mamy je traktować, jak poetyckie manifesty, czy - znając ostatnie "dokonania" muzyka - jako dyrdymały snute przez pogubionego w świecie starszego pana. O ich wartości i znaczeniu musi zadecydować sam słuchacz.

Dużo łatwiej sprawa wygląda, jeśli idzie o warstwę muzyczną płyty. Morrissey korzysta z bogatego arsenału wszystkich dobrze już znanych patentów na melodie. Pojawia się też na tej płycie miejsce na kilku ciekawych dodatków w postaci smyczków ("Knockabout World") czy trąby ("The Secret Of Music") i pianina ("The Tuth About Ruth").

Szczególnie dobrze wypada rozbuchany i sugestywny kawałek "Jim Jim Fails", zaraz obok niego na uwagę zasługuje również singlowy, napędzany syntetycznym beatem "Bobby, Don't You Think They Know?" i prostolinijny, czarujący "My Hurling Days Are Gone". Reszta utworów nie schodzi poniżej średniej, a już z pewnością nie przekracza granicy irytującej, przeintelektualizowanej papki, z którą mieliśmy do czynienia przy okazji ostatnich wydawnictw artysty.

Morrissey powraca w niezłym stylu. Nagrał solidną, kipiącą energią i przyjemną dla ucha porcję muzyki,. Ale czy ktokolwiek oprócz krytyków będzie chciał "Am Not a Dog on a Chain" w ogóle dać szansę? Obawiam się, że może być z tym bardzo różnie.

Morrissey "I Am Not A Dog On A Chain", Warner Music Poland

7/10

INTERIA.PL

Reklama

Dowiedz się więcej na temat: Morrissey | recenzja

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje