Reklama

Pink Floyd: 10. rocznica śmierci Ricka Wrighta

"Często zapominamy, jak wielki wpływ miał Rick na muzykę Pink Floyd" - mówił po śmierci 65-letniego Richarda Wrighta jego kolega z zespołu David Gilmour. Współzałożyciel legendarnej formacji zmarł na raka 10 lat temu, 15 września 2008 roku.

Pink Floyd po raz ostatni razem w tym składzie: od lewej David Gilmour, Roger Waters, Nick Mason i Rick Wright. Londyn, 2 lipca 2005 r.

Richard Wright urodził się i zmarł w Londynie. Studiował architekturę w jednej z londyńskich politechnik, gdzie poznał perkusistę Nicka Masona i wokalistę i basistę Rogera Watersa. W 1965 roku założyli zespół Architechtural Abdabs, a po tym jak dołączył do nich student sztuki Syd Barrett przemianowali się na Pink Floyd. Grupa okazała się jedną z najważniejszych w historii muzyki.

Reklama

"Graliśmy dźwięki, których nikt nie rozumiał. Nigdy nie chcieliśmy być sławni, nie było w nas pragnienia, by stać się gwiazdami rockandrolla" - opowiadał wiele lat później Wright.

Jego najbardziej znaczące dzieła dla macierzystej formacji to "The Great Gig In The Sky" i "Us And Them" z albumu "The Dark Side of the Moon". Nie sposób pominąć znaczenia partii Richarda w słynnych utworach, które podpisane są nazwiskami wszystkich członków Pink Floyd: "Time", "Echoes" czy "Shine On You Crazy Diamond" (pod tym ostatnim podpisani są Waters, Wright i David Gilmour, który z czasem przejął funkcję lidera po odejściu Watersa).

Fani Pink Floyd doskonale znają nie tylko grę, ale również wokal Ricka Wrighta, który śpiewał już na samym początku kariery grupy - w utworach "Astronomy Domine" i "Matilda Mother", a później m.in. w "Time", razem z Gilmourem.

Sprawdź tekst utworu "Time" w serwisie Tekściory.pl!

"W ogniu dyskusji o tym, kto lub co stanowi Pink Floyd często zapominano o ogromnym wkładzie Ricka. Jego łagodne i bezpretensjonalne - gra i głos - były kluczowymi składnikami najbardziej charakterystycznego brzmienia Pink Floyd" - oświadczył David Gilmour po śmierci klawiszowca w 2008 roku.

"Bardzo trudno przecenić jego znaczenie dla Pink Floyd, szczególnie w latach 60. i 70. Jego intrygująca, czerpiąca z jazzu muzyka była wszechobecna w każdym naszym wspólnym przedsięwzięciu. Jego wrażliwość na harmonię, progresywność była naszą opoką" - oświadczył z kolei Roger Waters.

Przypomnijmy, że to właśnie Waters wyrzucił Ricka Wrighta z zespołu podczas prac nad albumem "The Wall" (1979). Ówczesny lider Pink Floyd przekonywał, że Wright nie przykładał się do swojej pracy i miał problemy z nadużywaniem alkoholu i narkotyków. Pozostali członkowie Pink Floyd nieco inaczej pamiętają tamte zdarzenia, choć Gilmour przyznawał, że w tamtym okresie Wright "pogubił się". Nick Mason twierdził, że muzycy zostali postawieni przez Watersa pod ścianą - albo mieli się zgodzić na odejście klawiszowca, albo płyta się nie ukaże.

Sam Rick Wright w wywiadzie dla magazynu "Mojo" sugerował, że zachowanie Watersa było wyrazem jego autorytarnych rządów, jakie zapanowały wtedy w Pink Floyd. Nieobecność Wrighta nie trwała jednak długo - klawiszowiec został zatrudniony jako muzyk sesyjny na trasie koncertowej. Rick, pamiętający klapę swojej solowej płyty "Wet Dream" (1978), zaakceptował upokarzającą propozycję. Wrighta zabrakło także w składzie grupy przy nagrywaniu kolejnego albumu - "The Final Cut" z 1983 r. Wraz z Davidem Harrisem utworzył wówczas zespół Zee, który wydał jedyną płytę "Identity" (1984), a sam Wright określił go jako "eksperyment, który najlepiej zapomnieć".

Dopiero odejście Rogera Watersa, a także wygrana przez Gilmoura i Masona batalia o prawa do szyldu Pink Floyd sprawiły, że otworzyła się powrotna furtka dla Wrighta. Początkowo jego status był niejasny. We wkładce albumu "A Momentary Lapse of Reason" (1987) wymieniony był mniejszą czcionką niż David Gilmour i Nick Mason (podobno z powodów formalnych), a jego zdjęcie nie pojawiło się na okładce. Dopiero przy "The Division Bell" (1994) nastąpiła jego pełna i oficjalna rehabilitacja w roli członka Pink Floyd. Był współtwórcą prawie połowy materiału na ten album (instrumentalne utwory "Cluster One" i "Marooned" oraz "What Do You Want from Me", "Keep Talking" i zaśpiewanego przez niego razem z Gilmourem "Wearing the Inside Out").

Po wydaniu "The Division Bell" i światowej trasie koncertowej Rick Wright wydał swój drugi solowy album - "Broken China" (1996).

2 lipca 2005 r. po raz ostatni wystąpił z Pink Floyd w składzie z Watersem, Masonem i Gilmourem. Do spotkania doszło w Londynie w ramach Live 8. W ostatnich latach towarzyszył jako klawiszowiec w zespole David Gilmoura i to u jego boku po raz ostatni pojawił się na scenie. 6 września 2007 r. niespodziewanie pojawił się w Odeon w Londynie na premierze koncertowego DVD "Remember That Night", by razem z muzykami Gilmoura zagrać prawie 10-minutowy jam nazwany "The Island Jam".

W ostatnich latach muzyk spędzał czas pomiędzy Lazurowym Wybrzeżem, Anglią a Wyspami Dziewiczymi na Karaibach, gdzie posiadał swój jacht. Muzyk podkreślał, że żeglowanie jest dla niego jak terapia pozwalająca mu uwolnić się od stresów wywoływanych przez muzyczny biznes.

Już po śmierci Ricka Wrighta, w listopadzie 2014 r. do sklepów trafił ostatni album Pink Floyd - "The Endless River". Płyta zawiera 18 kompozycji, które muzycy napisali w trakcie sesji do płyty "The Division Bell".

"Ricka już nie ma, nie będzie mógł już z nami nagrywać. Dlatego uznaliśmy, że dobrze by było, żeby te nowe wersje ujrzały światło dzienne" - mówił przed premierą David Gilmour.

"To nasz hołd dla Ricka. Dobry sposób pokazania, co zrobił dla Pink Floyd, jak ważną był postacią dla zespołu" - dodawał Nick Mason.

Na koniec oddajmy jeszcze głos Gilmourowi:

"Często zapominamy, jak wielki wpływ miał Rick na muzykę Pink Floyd. Był łagodny, skromny i odrobinę zamknięty w sobie, ale jego pełen uczucia głos i gra na instrumencie były kluczowe dla najbardziej rozpoznawalnego brzmienia Pink Floyd. Tak jak Rick, nie jestem dobry w wyrażaniu swoich odczuć słowami, ale kochałem go i będzie mi go ogromnie brakowało".

INTERIA.PL

Reklama

Dowiedz się więcej na temat: Richard Wright | Pink Floyd

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje