Za nami 50. rocznica wydania 12. albumu The Rolling Stones - "It’s Only Rock ‘n Roll". Premiera miała miejsce 18 października 1974 roku, w okresie pomiędzy wydaniem "Goat’s Head Soup" a "Black and Blue". Chociaż album odniósł sukces komercyjny, niektóre z utworów nigdy nie zyskały sympatii fanów, niemniej historia powstawania krążka jest pełna ciekawych szczegółów.
Tytułowy singiel - historia powstania
Głównym singlem promującym album był utwór "It’s Only Rock ‘n Roll (But I Like It)", który, choć formalnie przypisany duetowi Jagger/Richards, w rzeczywistości został napisany przez Micka Jaggera i Ronniego Wooda jeszcze zanim ten dołączył do zespołu. Wood, w zamian za rezygnację z praw autorskich do tego utworu, uzyskał od Jaggera zgodę na usunięcie go z jego solowej kompozycji "I Can Feel The Fire". Był to kosztowny błąd ze strony Wooda, ponieważ piosenka stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów Stonesów.
Warto wspomnieć, że "It’s Only Rock ‘n Roll (But I Like It)" nie jest do końca utworem The Rolling Stones. W nagraniu nie uczestniczyli Bill Wyman, Mick Taylor oraz Charlie Watts. Mick Jagger nagrał wokale, a Ronnie Wood zagrał na gitarze. Grali z nimi także Willie Weeks na basie, Kenney Jones z zespołu The Faces na perkusji oraz David Bowie, który zaśpiewał w chórkach. Cała piosenka powstała i została nagrana w ciągu jednej nocy w domu Ronniego Wooda.
Teledyskowa estetyka "It’s Only Rock ‘n Roll (But I Like It)"
Wideo promujące singiel było reżyserowane przez Michaela Lindsay-Hogga, który wcześniej współpracował z The Beatles przy filmie "Let It Be". W teledysku The Rolling Stones wystąpili w marynarskich strojach, grając w namiocie wypełniającym się pianą. Jak wspominał Keith Richards, podczas kręcenia teledysku "biedny Charlie [Watts] prawie utonął, bo zapomnieliśmy, że siedzi przy perkusji".
"It’s Only Rock ‘n Roll" na koncertach Stonesów
Pomimo sukcesu albumu, który zajął pierwsze miejsce na amerykańskiej liście przebojów, a w Wielkiej Brytanii uplasował się na drugim miejscu, wiele utworów z "It’s Only Rock ‘n Roll" nigdy nie doczekało się szerokiej prezentacji na koncertach. Zaledwie trzy utwory były regularnie grane na żywo przez dekady, a cztery nigdy nie zostały wykonane na scenie.
Większość nagrań instrumentalnych powstała w Musicland Studios, natomiast wokale zostały dograne później przez Jaggera, który często pracował sam w studiu, co - jak przyznał Richards - sprzyjało powstawaniu jego najlepszych pomysłów. Album zawiera zarówno utwory rockowe, jak i ballady, a także pierwszy wyraz zainteresowania zespołu muzyką reggae, co słychać w utworze "Luxury".
Pożegnanie Micka Taylora...
"It’s Only Rock ‘n Roll" był ostatnim albumem, na którym zagrał gitarzysta Mick Taylor, który opuścił zespół krótko po jego wydaniu. Taylor miał swój wkład w powstawanie niektórych utworów, takich jak "Till the Next Goodbye" oraz "Time Waits for No One", ale podobnie jak przy poprzednim albumie, jego nazwisko nie znalazło się wśród autorów kompozycji. Było to źródłem konfliktu między nim a Jaggerem i powodem decyzji o opuszczeniu grupy.
... i powitanie z Ronnie Woodem
Podczas nagrywania albumu zacieśniła się współpraca z Ronnie Woodem, który ostatecznie dołączył do zespołu. Choć Wood jeszcze nie był oficjalnym członkiem, jego wkład w utwór "It’s Only Rock ‘n Roll (But I Like It)" był, jak wspomnieliśmy, znaczący.
The Rolling Stones po "It's Only Rock 'n Roll" stali się "nestorami rocka"
Biograf zespołu James Hector stwierdził, że wydanie "It's Only Rock 'n Roll" był decydującym punktem zwrotnym w karierze zespołu.
"Album oznaczał ostateczne wejście grupy w wygodny styl życia jako nestorów rocka. Od tego momentu ich znaczenie w kulturze młodzieżowej zanikło, a przyszłość przyniosła niewiele muzycznych niespodzianek. Po 'It's Only Rock 'n Roll' zespół stał się tym, czym własnym wyobrażeniem tego, czego według nich chciała ich publiczność. Myśleli błędnie" - pisał Hector.
Tracklista albumu "It’s Only Rock ‘n Roll"
1. If You Can’t Rock Me
2. Ain’t Too Proud To Beg
3. It’s Only Rock ‘N Roll (But I Like It)
4. Till The Next Goodbye (nigdy nie zagrany na koncercie)
5. Time Waits For No One (nigdy nie zagrany na koncercie)
6. Luxury
7. Dance Little Sister (zagrany jedynie 3 razy na żywo, ostatnio w 1977 roku)
8. If You Really Want To Be My Friend (nigdy nie zagrany na koncercie)
9. Short And Curlies (nigdy nie zagrany na koncercie)
10. Fingerprint File
