Wiktor Fejkiel, Interia Muzyka: Spotykamy się ponownie z okazji twojej najnowszej premiery "Krótkie historie o miłości". Sporo wydarzyło się przez te dwa lata…
Wiktor Waligóra: - Faktycznie, wydarzyło się bardzo dużo. Miałem masę okazji do tego, żeby dojrzeć - zarówno jako facet, jak i jako songwriter i artysta. Wydaje mi się zresztą, że to dobrze słychać na tej płycie. Teksty, kompozycje i cała otoczka wokół wydawnictwa są znacznie bardziej przemyślane, dojrzałe i pewne w decyzjach, które podejmuję. Sporo się działo, ale czuję, że krok po kroku wszystko zmierza w bardzo fajną stronę.
Spodziewałeś się w ogóle, że twoja kariera nabierze tak szybkiego tempa od czasu debiutu?
- Staram się raczej nie narzucać sobie żadnych sztywnych oczekiwań, bo w branży, w której się obracam, bywa to zgubne i często prowadzi do niezbyt zdrowych dla samego siebie zachowań. Wolę po prostu stawiać małe kroki i cierpliwie patrzeć, jak to wszystko rozwija się do przodu. Na ten moment idzie to dokładnie w tym kierunku. Naiwnością i brakiem pokory byłoby jednak niedostrzeganie tego, gdzie dziś jestem. Wiem, że jest wielu artystów, którzy próbują znacznie dłużej ode mnie, a nie mieli okazji dojść do takiego etapu. Jestem ogromnie wdzięczny wszystkim ludziom, którzy mi w tym pomagają, jak i słuchaczom, którzy chcą po prostu ze mną być. Czuję, że jestem obecnie w bardzo dobrym miejscu.
Jakie emocje towarzyszą ci dookoła tej premiery? W końcu ciężar, jaki niesie ze sobą ten krążek, jest zupełnie inny, niż miało to miejsce przy debiucie.
- Jestem niesamowicie podekscytowany! Pierwsze piosenki z myślą o tym albumie pisałem prawie dwa lata temu, więc cieszę się, że te utwory w końcu trafią do szerszego grona odbiorców i usłyszy je ktoś więcej niż tylko ja. Jestem z tego materiału bardzo dumny i pewny decyzji, które na nim podjąłem. Zorganizowaliśmy niedawno kameralny odsłuch dla fanów i odbiór płyty był naprawdę świetny. Liczę na to, że słuchacze, którzy już mnie znają, docenią ten materiał, a osoby, które dopiero mnie odkryją, po prostu wejdą w ten świat.
No właśnie, a czy odczułeś znacznie większy ciężar i presję w porównaniu z komfortem, jaki miałeś przy tworzeniu płyty "Czekam na świt"?
- Ta presja oczywiście była, ale jej autorem w głównej mierze byłem ja sam. Narzuciłem sobie, że nie chcę zawieść ludzi, którym spodobał się mój debiut. Zrobiliśmy jednak wszystko, co w naszej mocy, żeby stanąć na wysokości zadania. To jest obecnie najlepszy materiał, na jaki było mnie stać - po prostu bardzo dobra płyta.
W końcu na pierwszą płytę pracujesz całe życie, a na napisanie jej następcy jest już mocno ograniczony czas…
- Starałem się dać sobie odpowiednio dużo przestrzeni i nie pozwalałem na narzucanie mi terminów, które niepotrzebnie by to przyspieszały. Przez to praca, otwiera się w nowym oknie mocno się rozciągnęła - pojawiały się momenty, kiedy proces stawał w miejscu i sam nie wiedziałem, jak to dopiąć. Na szczęście pod koniec zeszłego roku złapałem mnóstwo wiatru w żagle. Poznałem wielu świetnych ludzi - DrySkulla, Rubensa czy Archiego - którzy ogromnie pomogli mi wykończyć ten album. Przełomem był też wydany w lutym utwór "Cztery Pory Roku" - jego bardzo dobre przyjęcie dodało mi ogromu pewności siebie i upewniło w przekonaniu, że jestem we właściwym miejscu i robię to, co trzeba.
Gdybyś miał wskazać największe różnice pomiędzy tymi dwoma wydawnictwami (z perspektywy kompozycyjnej i twórczej), na co zwróciłbyś szczególną uwagę?
- Cała nowa płyta jest o wiele bardziej spójna - ten koncept, zarówno brzmieniowo, jak i lirycznie, konsekwentnie utrzymujemy od początku do końca. Bardzo mi na tym zależało, bo to był właściwie mój główny zarzut wobec pierwszego albumu: brzmieniowo trochę rozjeżdżał się w różne strony.
Ale to jest właśnie ten urok i prawo debiutów…
- Dokładnie tak, było to w pełni uzasadnione tym, że wtedy dopiero szukałem swojego brzmienia - zresztą warstwa tekstowa też opowiadała o poszukiwaniu własnej drogi. Tutaj udało się zachować pełną spójność. Teksty są zauważalnie lepsze, czuję, że staję się po prostu coraz sprawniejszym songwriterem. Więc te dwa kluczowe aspekty to z pewnością spójniejsze brzmienie oraz dojrzalsze, ciekawsze teksty.
Zobacz również:
W naszej poprzedniej rozmowie wspominałeś, że twoim głównym celem na ten drugi krążek jest zbudowanie czytelnego konceptu i trzymanie się go. Czyli śmiało możesz przyznać, że udało się…?
- Zdecydowanie. Wizja tej płyty mocno ewoluowała na przestrzeni całego procesu tworzenia, ale przez ostatni rok przyświecała mi jedna główna myśl: chciałem opowiedzieć o miłości z jak najszerszej perspektywy - pokazać, jak w XXI wieku moi rówieśnicy, i nie tylko oni, ją pojmują. Uważam, że jak najbardziej dowieźliśmy ten koncept, a co najważniejsze - udało się go ubrać w bardzo spójną, jednorodną formę.
Mówiłeś o momentach zastoju i poszukiwaniu nowych dróg. Jakie były w takim razie największe wyzwania przy pracy nad tą płytą?
- W przypadku debiutu tego nie było, ale tutaj osadzenie materiału na konkretnym koncepcie stało się kluczową osią całej płyty - spięcie tego w spójną całość stanowiło spore wyzwanie. Chciałem po prostu spełnić własne oczekiwania pod względem poziomu. Z racji tego, że zacząłem dużo bardziej świadomie słuchać muzyki, przełożyło się to na bardziej dojrzałe tworzenie. A to wiązało się na przykład z trudną decyzją o odrzuceniu wielu gotowych kawałków, które ostatecznie nie trafiły na tracklistę. Kolejnym dużym wyzwaniem - które jednak finalnie okazało się wielką zaletą - było postanowienie, że to będzie płyta w przeważającej mierze gitarowa. Sam na gitarze gram raczej mocno przeciętnie, więc kompozycje, które pisałem na tym instrumencie, miały bardzo różny poziom wyjściowy. To wszystko stawia przed tobą sporo barier i to była chyba jedna z największych trudności.
Na tym krążku nie brakuje też barwnych kolaboracji, na które nie zdecydowałeś się przy debiucie…
- Wszystkie te featuringi to tak naprawdę bardzo przyjacielskie duety, które w pewnym sensie od dawna wisiały w powietrzu. Jeśli chodzi o Miuosha - to była pierwsza osoba w branży, która zaprosiła mnie na scenę. Śpiewałem na zastępstwo za Igora Herbuta podczas pierwszej trasy "Pieśni Współczesnych". Miuosh wyciągnął do mnie rękę w momencie, gdy nie miałem jeszcze własnego autorskiego materiału i kojarzył mnie wyłącznie z coverów w sieci. Zaproszenie go do utworu "Jak pies" było więc symbolicznym domknięciem pewnego koła i wyrazem mojej ogromnej wdzięczności.
Podobnie sprawa wygląda z Wiktorem Dydułą. Znamy się już ponad trzy lata, wspierał mnie od samego początku mojej drogi. Oddanie mu przestrzeni w numerze "Ciągle znajduję twoje ubrania" również było gestem wdzięczności, ale też naturalną konsekwencją naszej bliskiej przyjaźni. Wiktor ma swoją niezwykłą wrażliwość i historię, którą opowiada na własnych płytach - to idealnie pasowało do tego, o czym chciałem w tym utworze opowiedzieć.
A dziewczyny z zespołu Lor? Ta współpraca po prostu musiała się wydarzyć (śmiech). Przez ostatnie dwa lata ciągle przecinaliśmy się w najmniej oczekiwanych momentach i to po prostu musiało się wreszcie spiąć na taśmie. Poza tym uważałem, że album o miłości napisany wyłącznie z męskiej perspektywy byłby niepełny. To, że Jagoda dała tam swoją wrażliwość tekstową i wokalną, a Ula dograła przepiękne skrzypce, zadziałało z ogromną korzyścią zarówno dla samego singla, jak i całej płyty.
Brak duetów na pierwszym krążku był celowym ruchem i chęcią wydania czysto autorskiego debiutu, a dopiero przy drugiej płycie poczułeś przestrzeń na to, by otworzyć się na gości?
- Sprawa wyglądała jeszcze trochę inaczej. Będąc na samym początku drogi, nie mając w zasadzie pełnego dorobku, który mógłby mnie wyraźnie przedstawić słuchaczom, uznałem, że nie mam do końca pozycji, by zapraszać innych artystów. Debiut to jednak niezwykle osobista sprawa i trzeba się nim najpierw zdefiniować. Dziś, tworząc drugi album, mam już coś, czym mogę się wylegitymować i w pełni zaprezentować muzycznie. Dopiero na tym etapie poczułem, że mogę sobie pozwolić na zaproszenie gości do swojego świata.
Część utworów - jak "Terapię dla par" - miałeś okazję zagrać przedpremierowo chociażby podczas koncertu na Tauron Arenie przed Alvaro Solerem. Jak wspominasz tamten występ?
- Koncert przed Alvaro to była fantastyczna sprawa! W ogóle nie spodziewałem się, że tak duża publiczność zgromadzi się już na supporcie, który zaczynał się sporo przed głównym show. Zostaliśmy przyjęci niesamowicie ciepło. To był też nasz pierwszy występ w nowym, powiększonym składzie. Rzeczywiście graliśmy wtedy przedpremierowo "Terapię dla par", ale ten utwór był już wcześniej w pełni ukończony w studiu, więc wykonania na żywo nie zmieniły jego brzmienia na płycie. Ogrywanie go zmieniło jednak moją osobistą relację z tym kawałkiem. Uważałem go za najlepszy utwór, jaki do tej pory napisałem, ale gdy zaczęliśmy grać go na koncertach, pokochałem go dwa razy mocniej. W nim otwieram się najgłębiej, a ludzie reagowali niezwykle emocjonalnie, zanim jeszcze numer oficjalnie wyszedł. To dało mi ogromną pewność, że to musi być kluczowy singiel z tej płyty - bo wcześniej wcale nie było to takie oczywiste.
Jak to wyglądało natomiast podczas całego letniego sezonu festiwalowego? Testowałeś jeszcze jakieś inne utwory z nowej płyty, czy raczej stawiałeś wyłącznie na znany repertuar, traktując "Terapię dla par" jako wyjątek?
- Tylko "Terapię dla par" graliśmy w formie stricte przedpremierowej. Na początku pojawiały się myśli, żeby pokazywać więcej nowego materiału, ale szybko z tego zrezygnowałem. Do setlisty włączaliśmy kolejne numery dopiero wtedy, gdy miały już swoją oficjalną premierę - jak choćby "Nie umiem kochać", które zaczęliśmy grać w trakcie trwania sezonu. Na nadchodzącej trasie koncertowej również nie będziemy prezentować utworów, które nie ujrzały jeszcze światła dziennego. Ale myślę, że za rok to podejście pewnie się zmieni!
Ruszyłeś na dniach w solową trasę koncertową. Jak czujesz ten materiał na żywo?
- "Krótkie historie o miłości" to płyta nagrana w dużej mierze na żywo, jest na niej całe mnóstwo żywych instrumentów. Te aranżacje już w wersji bazowej, studyjnej mają wybitnie koncertowy charakter, więc sprawdza się to znakomicie.
Październikową trasę zwieńczysz domowym, krakowskim koncertem w Nowohuckim Centrum Kultury. Spoglądasz na to wydarzenie jak na jeden z najważniejszych koncertów w dotychczasowym życiu?
- Sala w NCK to absolutnie jedno z moich wymarzonych miejsc do grania i dosłownie przebieram nogami (śmiech). Występy w rodzinnym Krakowie zawsze wiążą się dla mnie z zupełnie innymi, mocniejszymi emocjami. W zeszłym roku zaczynaliśmy tam trasę, w tym roku będziemy ją tam zamykać - bardzo się z tego cieszę. Wiem, że na widowni pojawi się mnóstwo moich znajomych, a podobno planują przyjechać też dziadkowie, którzy jeszcze nigdy nie widzieli mnie na żywo na scenie. To dodaje całemu wieczorowi niesamowitej, emocjonalnej otoczki. Z pewnością będzie to jeden z najważniejszych koncertów, jakie do tej pory zagram.










