Wiktor Fejkiel, Interia Muzyka: Minęło już ponad 21 lat od premiery waszego debiutanckiego albumu "How to Save a Life", który bez dwóch zdań zmienił wasze życie. Jakie to uczucie po tylu latach wciąż wykonywać te utwory na żywo?
The Fray: - To niesamowite uczucie. Czujemy ogromne szczęście, że po tych latach ludzie wciąż chcą słuchać naszej muzyki na żywo. Dwie dekady temu to było spełnienie naszych najśmielszych marzeń, a dzisiaj - w zupełnie inny, dojrzalszy sposób - czujemy, że ten sen po prostu trwa dalej.
"A Light That Waits" to wasz pierwszy pełnowymiarowy album od 12 lat. Co sprawiło, że poczuliście, że nadszedł odpowiedni moment na powrót z całkowicie nowym materiałem?
- Jak u większości artystów, wszystko zaczyna się od pisania pierwszych piosenek - pojawia się iskra i inspiracja, po której naturalnie wchodzisz w cykl: pisanie, nagrywanie, koncertowanie. Uświadomiliśmy sobie jednak przede wszystkim, że jako zespół mamy sobie i naszym słuchaczom jeszcze bardzo wiele do powiedzenia. Chcieliśmy pisać dalszy ciąg naszej historii. Gdyby ktoś 20 lat temu powiedział nam, że będziemy grać w Polsce koncerty z materiałem z pięciu płyt i nową piosenką, bylibyśmy w głębokim szoku.
Jaka główna myśl lub emocja spaja w takim razie wasz najnowszy album "A Light That Waits"?
- To ciekawe, bo nawet piosenki sprzed 20 lat uczą nas dzisiaj czegoś zupełnie nowego na różnych etapach życia. Pokazują swoje inne oblicza, których nie dostrzegaliśmy za młodu. Utwory wymykają się jednolitej definicji emocjonalnej, bo ludzie są skomplikowani. Kiedy zmienia się twoje życie, ten sam utwór potrafi uderzyć w zupełnie nową strunę. Przeszliśmy jako zespół przez proces odkrywania siebie na nowo - to moment zarazem przerażający, jak i ekscytujący. I to właśnie te emocje w dużej mierze definiują ten krążek.
Nie da się ukryć, że waszą muzykę wręcz cechują te emocje. Sam proces pisania piosenek różni się jednak dzisiaj od tego, jak wyglądał na początku waszej drogi?
- Sam proces tworzenia dość naturalnie ewoluował na przestrzeni całej naszej kariery - każda płyta powstawała w nieco inny sposób. Przy "A Light That Waits" pozostaliśmy otwarci na zmiany zachodzące wewnątrz zespołu. Odkryliśmy nowy proces - zaczynanie piosenek absolutnie od zera. Choć brzmi to banalnie, wcześniej w ten sposób nie pracowaliśmy. Nie było u nas jednego momentu, w którym stwierdziliśmy: "dobra, pora coś napisać", zawsze gdzieś mieliśmy jakieś demówki. Teraz po prostu pozwoliliśmy sprawom płynąć.
Co najbardziej inspiruje was obecnie podczas tworzenia nowej muzyki?
- Wciąż jest to po prostu życie! Próbujemy zrozumieć samych siebie, przeszłe i obecne relacje oraz to, jak nadać sens minionym latom. Piosenki bywają nieuchwytne: czasem zaczynają się od przypadkowej melodii, do której nagle dopasowuje się słowo opowiadające o czymś, o czym nawet wcześniej nie myślałeś. Czasem masz w głowie gotowy koncept, piszesz go i wychodzi z tego absolutna klapa (śmiech). Nie ma jednej reguły - trzeba po prostu próbować.
Nowe utwory brzmią jak klasyczne The Fray, ale słychać w nich też powiew świeżości. Szukaliście świadomie balansu między "tradycyjnym" brzmieniem a nowymi pomysłami?
- Zawsze chcemy się rozwijać, ale jednocześnie zależy nam na zachowaniu tożsamości - nie tylko tego, czym The Fray jest dla nas, ale przede wszystkim tego, co znaczy dla naszych fanów. Istnieje ważna równowaga między byciem wiernym sobie a szacunkiem do relacji, jaką odbiorcy mają z naszą muzyką. Podczas pracy w studiu nie rozmawialiśmy o tym codziennie, ale ten balans pojawił się naturalnie. Gdy pojawiały się pomysły brzmiące jak "klasyczne The Fray", po prostu nie analizowaliśmy ich za bardzo i pozwalaliśmy im płynąć. Podobnie robiliśmy z nowymi, eksperymentalnymi ideami.
Macie w Polsce naprawdę bardzo wierną grupę fanów. Pamiętacie moment, w którym uświadomiliście sobie, jak wiele wasza muzyka znaczy dla ludzi po drugiej stronie globu, w kraju takim jak Polska?
- Jesteśmy ogromnie wdzięczni polskim fanom za cierpliwość. Zanim pierwszy raz zagraliśmy w Polsce w zeszłym roku, minęło 20 lat! Kiedy tu wreszcie dotarliśmy, czuliśmy się jak w domu. Śpiew publiczności był niesamowicie głośny i pełen pasji. Polacy są autentyczni, szczerzy, nie udają i nie mówią głupot. Kiedy coś im się podoba, pokazują to na sto procent.
Wasz zeszłoroczny koncert w warszawskiej Progresji był wyjątkowy na wielu poziomach. Jak zapamiętaliście tamtą polską publiczność i energię tamtej nocy?
- To było niesamowite powitanie! Pozytywne zaskoczenie i fala gorącej energii. Pamiętamy fanów, których spotkaliśmy jeszcze przed koncertem - wielu z nich własnoręcznie ozdobiło bluzy i ubrania cyrkoniami czy wyszywanymi cytatami z naszych tekstów. Zobaczyliśmy wtedy niezwykłe zaangażowanie i pasję.
Na scenie dołączył do was wówczas w Warszawie Dawid Podsiadło. Mieliście wtedy świadomość, jak gigantyczną postacią i ikoną jest w Polsce?
- Szczerze? Nie mieliśmy pojęcia (śmiech)! Wiedzieliśmy tylko, że jest ważnym artystą w Polsce, bo jego management odezwał się z propozycją spotkania i kooperacji. Kiedy go poznaliśmy, byliśmy pod wielkim wrażeniem jego ogromnej skromności. Bez nadętego ego, bez ogromnej obstawy - w Stanach Zjednoczonych gwiazdy grające na stadionach budują wokół siebie gigantyczny dystans. A Dawid okazał się niezwykle ciepły i skromny.
Czym obecna trasa koncertowa promująca nowy album różni się dla was od poprzednich tras? Poza oczywiście setlistą (śmiech).
- Ten nowy album jest dla nas jak okno na przyszłość zespołu - wydając go wiedzieliśmy, jak wiele zmieni się za jego sprawą na naszych koncertach. Przez ostatnie lata w The Fray wiele się zadziało, więc ciężko jest porównać te dwie trasy ze sobą. Wychodząc z nową płytą do fanów i rozmawiając z nimi, powoli odkrywamy, czym ten zespół jest dzisiaj. To reakcje słuchaczy na żywo pokazują nam naszą nową drogę, którą ekscytujemy się równie mocno, jak poprzednią.
Myślicie już powoli o kolejnym albumie, czy na razie podchodzicie do przyszłego roku z pełnym spokojem i bez planowania?
- Dosłownie naszym głównym problemem jest to, że od razu zaczyna się myśleć o kolejnym albumie, nie mogąc w pełni cieszyć się tym, co tu i teraz (śmiech)! Więc tak, te myśli już powoli krążą wokół kolejnych rzeczy, których nie możemy się doczekać.











