Damian Westfal, Interia Muzyka: Minął rok, odkąd zdecydowałaś się zawalczyć o wolność i rozpocząć nowy etap życia. Śpiewasz o tym na nowym albumie. Jak podsumowałabyś te ostatnie dwanaście miesięcy?
Imany: To był zdecydowanie czas transformacji i świętowania, ale też czas bardzo intensywnej pracy. Kiedy wydajesz album, samo nagranie i premiera wcale nie są najtrudniejszą częścią. Największe wyzwanie zaczyna się później: trasa koncertowa, wywiady, promocja, a do tego zwyczajne życie - mam przecież dwoje dzieci, więc trzeba to wszystko ze sobą pogodzić. Samo wydanie albumu było jednak wspaniałym doświadczeniem, podobnie jak wykonywanie tych piosenek na żywo, przed publicznością, a szczególnie przed kobietami. To bardzo dużo mi dało. Ta płyta mnie zmieniła, dodała mi pewności siebie i pomogła uleczyć pewne rany.
To także twój pierwszy album wydany we własnej wytwórni…
Działam teraz niezależnie i sama stoję za swoją muzyką. Wolność jest więc czymś, do czego wciąż się przyzwyczajam.
Już wkrótce ponownie wystąpisz w Polsce, tym razem jako jedna z gwiazd gali French Touch. Tegoroczne hasło wydarzenia to "Oh là là!" - francuskie wyrażenie, które może oznaczać zachwyt, zaskoczenie, a nawet niedowierzanie. Co przygotowałaś dla polskiej publiczności?
Zagram kilka piosenek, choć ciągle dopinamy szczegóły show. Może trzy?... więc nasze "Oh là là!" będzie rzeczywiście zachwycające i krótkie. (śmiech)
Czy usłyszymy przede wszystkim nowe utwory, czy raczej twoje największe przeboje?
Jedno i drugie. Wiem, że publiczność chce usłyszeć piosenki, które pokochała i z którymi mnie kojarzy. Jestem za to ogromnie wdzięczna i nigdy nie będę się przed nimi bronić. Jednocześnie chcę pokazać słuchaczom, że się rozwijam, zmieniam i mam do zaoferowania coś nowego. Dlatego najlepszym rozwiązaniem będzie połączenie obu tych światów.
Takie wydarzenia często niosą ze sobą coś więcej niż tylko rozrywkę. Co najbardziej cenisz w gali French Touch - muzykę, spotkanie kultur, a może jej misję promowania francuskiej kultury?
Najbardziej porusza mnie miłość Polaków do Francji. Kiedy po raz pierwszy zaczęłam rozmawiać z organizatorami French Touch, byłam naprawdę zaskoczona tym, jak wiele osób w Polsce zna francuską kulturę i jak bardzo ją lubi. Zastanawiałam się nawet, skąd bierze się ta fascynacja. Francja jest obecna w wielu miejscach na świecie, również poprzez kulturę. W poniedziałek wróciłam z Aten, gdzie wystąpiłam podczas kameralnego wydarzenia organizowanego z okazji rocznicy istnienia stacji radiowej. Na widowni było około 300-400 osób, a połowa z nich mówiła po francusku! Pomyślałam sobie: gdyby greccy artyści przyjechali do Francji, czy połowa publiczności mówiłaby po grecku? Raczej nie. (śmiech) Francuska kultura ma w sobie coś, co sprawia, że ludzie na całym świecie czują do niej sympatię i przywiązanie. To bardzo mnie wzrusza. Cieszę się, że mogę być jej ambasadorką.
Co współczesna francuska scena muzyczna może zaoferować światu, czego trudno szukać gdzie indziej? Gdybyś miała pokazać polskiej publiczności jakiś niedoceniany aspekt francuskiej kultury, co byś wybrała?
Myślę, że bardzo interesująca jest francuska kultura alternatywna, cała ta mniej oczywista strona naszego kraju. Kiedy myślimy o Francji, na pierwszy plan wysuwają się zwykle muzea, zabytki, Paryż i moda. To właśnie te elementy najczęściej prezentuje się podczas wydarzeń takich jak French Touch. Tymczasem mamy niezwykle ciekawą scenę taneczną, hip-hopową i streetartową. We Francji działa wielu fantastycznych artystów ulicznych, o których świat wciąż niewiele wie. Jest też bardzo interesująca scena undergroundowa. Warto zaglądać głębiej, poza to, co najbardziej znane i oczywiste. Można tam odkryć wiele fascynujących rzeczy.
Dostrzegasz jakieś podobieństwa między Francuzami a Polakami?
Pod wieloma względami jesteśmy różni. Francuzi potrafią spędzać mnóstwo czasu na rozmowach, analizowaniu szczegółów i przejmowaniu się rzeczami, które nie zawsze są tego warte. Czasami komplikujemy sobie życie bardziej, niż jest to potrzebne. Mamy nawet takie francuskie powiedzenie, że można utopić się w szklance wody. Chodzi o to, że potrafimy zrobić wielki problem z czegoś zupełnie małego. Mam wrażenie, że Polacy są bardziej konkretni i skuteczni. Nie tracą tyle czasu na roztrząsanie szczegółów. Jest jednak coś, co nas łączy. Na pierwszy rzut oka zarówno Francuzi, jak i Polacy mogą wydawać się bardzo bezpośredni, a nawet zdystansowani. Kiedy już kogoś poznasz, okazuje się, że pod tą powierzchnią kryje się dużo ciepła. To właśnie zauważyłam w Polsce i bardzo to lubię.
Czy jest jakieś wspomnienie z poprzednich wizyt w Polsce, które szczególnie zapadło ci w pamięć?
Jest ich mnóstwo! Zawsze opowiadam historię mojego pierwszego pobytu w Polsce. To było w Warszawie, po bardzo intensywnej trasie koncertowej. Byłam wyczerpana i nie wiedziałam, czego się spodziewać. Mój pierwszy album odniósł w Polsce sukces, ale kiedy jesteś w trasie, nie zawsze zdajesz sobie sprawę z tego, co dzieje się w danym kraju. Nie masz pełnego obrazu sytuacji. Pamiętam, że w garderobie dopadł mnie wręcz atak paniki. Myślałam: "Boże, a co, jeśli oni nie mówią po angielsku? Jestem w Polsce. Co oni o mnie wiedzą? A jeśli publiczność mnie nie zaakceptuje?". Naprawdę się bałam. A potem wyszłam na scenę. Tego momentu nie zapomnę do końca życia. Wszyscy znali moje piosenki, śpiewali je razem ze mną. Publiczność była młoda, niezwykle otwarta i hojna w okazywaniu emocji. Nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. W pewnym momencie odwróciłam się do muzyków i zaczęłam płakać. Po koncercie ludzie zostali, żeby zdobyć autografy. Siedzieliśmy tam do pierwszej w nocy. I od tamtej pory to się nie zmieniło. Pamiętam też koncert, na którym występowałam tylko z gitarą, przed czterema tysiącami osób. Wydaje mi się, że było to w Krakowie… Znów wydarzyło się to samo - ludzie przyszli, śpiewali, okazali mi mnóstwo ciepła. Polska publiczność od początku dawała mi coś wyjątkowego.
Myślę, że Polacy pokochali cię również za to, że twoja muzyka często opowiada o niezależności, podnoszeniu się po trudnych doświadczeniach i odzyskiwaniu własnej siły. Na ostatnim albumie poruszasz też temat gniewu. To emocja, o której nie zawsze łatwo mówić, a przecież mamy do niej takie samo prawo jak do każdej innej. Co powiedziałabyś dziś dziewczynie, którą byłaś na początku swojej drogi, zanim stałaś się rozpoznawalną artystką?
Powiedziałabym jej kilka rzeczy. Po pierwsze: dokładniej czytaj umowy i znajdź sobie lepszego prawnika! (śmiech) A po drugie: nie martw się. Będziesz miała wrażenie, że dotarcie do miejsca, w którym chcesz być, zajmie ci wieczność. Lecz pewnego dnia spojrzysz wstecz i okaże się, że wszystko wydarzyło się w mgnieniu oka. Co więcej, zajdziesz jeszcze dalej, niż początkowo sobie wyobrażałaś. Nie bój się marzyć na wielką skalę, ponieważ życie jest znacznie większe, niż jesteś sobie w stanie wyobrazić. Tak… powiedziałabym jej po prostu, żeby się nie bała. Nawet jeśli GPS pokazuje ci, że do celu jest jeszcze daleko, ostatecznie tam dotrzesz.
W listopadzie wystąpisz jeszcze ze swoją trasą w Katowicach, a później wrócisz do Polski w nowym roku. Czego może spodziewać się polska publiczność po tych występach?
Trasa nosi tytuł "Women Deserve Rage Tour" i jest związana z moim ostatnim albumem. Oczywiście zagramy też starsze piosenki, te, które publiczność kocha i które przywiodły mnie do Polski. Zawsze będę wdzięczna tym utworom za to, co dzięki nim przeżyłam. Jednak ten koncert to coś znacznie więcej niż samo wykonanie piosenek. Chcę, żeby stał się wspólnym doświadczeniem, rodzajem zbiorowego uzdrawiania. Ta płyta pomogła mi osobiście poczuć się lepiej i chciałabym, żeby muzyka mogła zrobić coś podobnego dla innych. Wierzę, że możemy albo zwyciężyć razem, albo przegrać razem. Niezależnie od tego, czy jesteś Polakiem, Francuzem, Włochem czy Hiszpanem, należymy do tej samej ludzkiej wspólnoty. Wiem, że takie słowa mogą brzmieć banalnie, ale podróżowałam po całym świecie. Odwiedzałam kraje, do których prawdopodobnie nigdy bym nie trafiła, gdyby nie muzyka. W zeszłym miesiącu byłam na przykład w Azerbejdżanie - miejscu, którego być może nigdy wcześniej nie brałabym pod uwagę - i za każdym razem przekonuję się, że bez względu na kulturę, język czy historię ludzie są ze sobą połączeni. Muzyka pozwala nam to poczuć. Możemy być różni, ale tak naprawdę jesteśmy tacy sami.











