Tymoteusz Hołysz, Interia Muzyka: Przez lata Giles Corey wydawało się nie tyle nieaktywnym projektem, ile zamkniętym dokumentem twoich emocji. Co sprawiło, że właśnie teraz postanowiłeś go ponownie otworzyć?
Dan Barrett: To dobre pytanie. Złożyło się na to kilka rzeczy. Jak zwykle, różne powody pojawiły się jednocześnie. Jednym z nich było to, że zacząłem traktować muzykę poważniej. Przez ostatnie kilka lat działo się to przede wszystkim w Have a Nice Life. Zaczęliśmy częściej koncertować, a muzyka stała się większą częścią mojego życia i wymagała więcej czasu.
Zawsze traktowałem ją jako hobby. Nigdy nie podchodziłem do niej jak do kariery zawodowej. Ale wraz z rozwojem Have a Nice Life zacząłem myśleć: "Pracuję zawodowo od jakichś 16 lat. Może pora na zmianę?". Zacząłem więc sprawdzać, jak mogłoby wyglądać poważniejsze zajmowanie się muzyką.
Zastanawiałem się też, czy istnieje sposób koncertowania, który - mówiąc szczerze - wymagałby mniej pracy niż Have a Nice Life. To dużo ludzi, wiele rzeczy do zorganizowania i sporo komplikacji. Sam dojazd na próbę zajmuje mi dwie godziny. Zacząłem więc myśleć o występach solowych.
Miałem też napisany nowy materiał dla Giles Corey, a przynajmniej sporo fragmentów, nad którymi pracowałem od dawna. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczułem, że w tym projekcie znów coś się dzieje, że mam rzeczy, które do niego pasują.
Drugą ważną sprawą jest to, że moja relacja z tym materiałem cały czas się zmienia. Częściowo chodzi więc o próbę zrozumienia, co to oznacza. W ciągu ostatnich pięciu czy sześciu lat moja publiczność stała się dużo młodsza. Granie tego materiału takim odbiorcom jest innym doświadczeniem.
Jestem teraz ojcem, mam dzieci. Ich wiek nie jest już tak odległy od wieku ludzi, którzy przychodzą na nasze koncerty. To zmienia moje odczucia wobec muzyki, sposób, w jaki odbieram publiczność, i to, jak przeżywam te utwory podczas występów.
Próbuję więc zrozumieć, co to wszystko znaczy, również dla nowego materiału, który chcę napisać. Jest tu wiele otwartych pytań. Powrót do tych piosenek i granie ich przed ludźmi wydały mi się właściwym sposobem, żeby przez to przejść.
Kiedy słuchasz dziś tej płyty, nadal słyszysz osobę, która ją stworzyła, czy ten człowiek wydaje ci się już niemal obcy? [Debiut Giles Corey ukazał się w 2011 r. przyp. red.]
- Nie. Chciałbym, żeby tak było. Wszystko nadal jest bardzo znajome. Wciąż czuję silny emocjonalny związek z całym swoim materiałem. Gdybym rzeczywiście czuł, że to obcy człowiek, a podczas koncertu tylko odgrywam "Dana Barretta 2.0", prawdopodobnie bym tego nie robił. Ale tak się nie stało. Nadal jestem emocjonalnie związany z tą muzyką.
Zmieniło się to, że kiedy pisałem tę płytę, byłem już dorosły, ale znacznie młodszy. Dziś mam za sobą więcej doświadczeń z własną głową, własnym ciałem i wszystkimi tymi rzeczami. Patrzę na ten materiał inaczej. Nadal jest mi bliski, ale inaczej widzę tamte zmagania.
Wciąż mam trudne okresy. To już po prostu część tego, kim jestem. Jednak wiele utworów Giles Corey dotyczy poczucia, że problem będzie trwał wiecznie. Że to coś stałego, nieodłączna część mnie, od której nie ma ucieczki.
Dzisiaj, jako starszy człowiek, wiem, że tak nie jest, dlatego to doświadczenie jest inne. Te uczucia nadal są prawdziwe, wciąż je odczuwam i rozumiem tamtego człowieka, ale jednocześnie nie jestem już dokładnie tą samą osobą.
Mam więc niemal wrażenie, że prowadzę rozmowę z samym sobą. Wiele nowych rzeczy, nad którymi najwięcej pracowałem albo które są najbliższe ukończenia, właśnie o tym opowiada. O różnych częściach ciebie, które ścierają się ze sobą. Jest więc tak samo i inaczej jednocześnie. Najbardziej zmieniło się chyba to, że bardzo wyraźnie widzę siebie w publiczności. Patrzę na ludzi i myślę: "Hej, jesteś mną, tylko sprzed 20 lat".
Ten kontekst zmienia mój odbiór muzyki. Na przykład wykonywanie "I'm Going to Do It", które bardzo otwarcie porusza temat robienia sobie krzywdy, jest innym doświadczeniem, kiedy wiesz, że ktoś na widowni może właśnie teraz czuć się w ten sposób. Dlatego czasem czuję potrzebę nadania tym utworom nowego kontekstu.
Wydajesz remaster debiutanckiego albumu, nad którym pracuje Richard Chowenhill z Agriculture. Co wydobył z tych nagrań, czego ty już nie słyszałeś albo być może nigdy wcześniej nie dostrzegałeś?
- Jest niesamowicie utalentowanym producentem. Sprawia, że rzeczy brzmią fantastycznie. Naprawdę mistrzowsko opanował techniczną stronę swojej pracy. Ja taki nie jestem i nigdy nie byłem. Nie wiem, co robię. Nadal tego nie wiem. Po prostu eksperymentuję i próbuję znaleźć dźwięki, które mi się podobają. I uwielbiam ten aspekt Giles Corey.
Ale z czasem słucham tego materiału i myślę: "Szkoda, że nie poświęciłem jeszcze 15 minut, żeby poprawić tą jedną irytującą rzecz, której teraz muszę słuchać przez kolejne 15 lat". Duża część siły tego materiału wynika z jego surowości i, pod wieloma względami, amatorskiego charakteru. Richard świetnie potrafi sprawić, żeby płyta brzmiała jeszcze bardziej jak ona sama. To nieustannie robi na mnie wrażenie. Nie wziął tych nagrań, żeby przerobić je na profesjonalnie wyprodukowany album studyjny i poprawić wszystko. Zamiast tego wydobył ich naturalne brzmienie.
Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, jak to robi. Nie wiem, na czym polega ten proces ani jak działa, ale on jest naprawdę światowej klasy specjalistą. Miałem ogromne szczęście, że ktoś taki zajął się tą płytą.
Uważam, że brzmi niesamowicie. Nie potrafię powiedzieć, co dokładnie zrobił, ale brzmi naprawdę dobrze. Doceniam, że ludzie tacy jak on chcą pracować nad muzyką, która jest tak niewygładzona. Moim zdaniem brzmi teraz dziesięć razy lepiej niż wcześniej. Jestem wdzięczny, że komuś nadal zależy na tym materiale na tyle, żeby włożyć w niego tyle pracy.
Odświeżenie materiału było twoim pomysłem czy propozycją The Flenser?
- To był pomysł The Flenser. Sam nigdy nie myślę o takich rzeczach. Nawet nie przychodzą mi do głowy. Moja reakcja była taka: "To da się w ogóle zrobić?". Z Giles Corey jest podobnie jak z materiałem Have a Nice Life: oryginałów już nie ma. Nie mam plików ani niczego takiego. To wymaga więc wiedzy technicznej, której po prostu nie posiadam.
The Flenser jest jednak niesamowitym partnerem od samego początku naszej współpracy. Cały czas myślą o tym, jak wydobyć z materiału jak najwięcej i sprawić, żeby brzmiał najlepiej. Wkładają mnóstwo pracy w moje wydawnictwa i jestem im za to bardzo wdzięczny.
Wkrótce ruszasz w swoją pierwszą pełną solową trasę Giles Corey. Dlaczego tyle czasu zajęło ci uznanie, że te piosenki mogą i powinny zaistnieć na scenie?
- Częściowo dlatego, że - jak mówiłem - nie traktowałem muzyki szczególnie poważnie. Nigdy nie podchodziłem do niej jak do pracy. Właściwie dopiero niedawno zacząłem wypłacać sobie pieniądze z muzyki. Wcześniej zawsze przeznaczaliśmy je na kolejne projekty i podobne rzeczy.
Po części nie wiedziałem też, jak to zrobić. Zagrałem kilka koncertów Giles Corey z pełnym zespołem i brzmiało to naprawdę świetnie. Ale bycie samemu na scenie to coś innego. Występowałem już tak, ale nigdy w ramach całej trasy. Nie wiedziałem, czy ludzie w ogóle będą chcieli to zobaczyć i jak zareagują. Czy to wystarczy? Czy potrafię nadać temu na scenie odpowiednią siłę i sprawić, żeby było dostatecznie inne?
Poza tym ten materiał często jest trudny. W Have a Nice Life też poruszamy trudne rzeczy, ale możesz przy tym poszaleć. Jest ta część, która daje frajdę. Zawsze żartujemy, że Have a Nice Life to zespół hardcore'owy. Robimy wszystko bardzo głośno i energicznie.
Stanie na scenie z gitarą akustyczną to zupełnie inne doświadczenie. Nie jestem na tyle dobrym gitarzystą, żeby jednocześnie grać i szaleć na scenie. To znacznie bardziej intymne i osobiste. Denerwuje mnie taka perspektywa i trochę przeraża.
Miałem jednak szczęście do ludzi wokół mnie, którzy bardzo mnie wspierali. Wiele osób pisało i prosiło o koncerty z tym materiałem. Przy 15. rocznicy albumu i remasterze wydało mi się, że to właściwy moment, żeby spróbować i zobaczyć, jak pójdzie.
Odzew był niesamowity, wręcz przytłaczający. Jestem naprawdę podekscytowany. Myślę, że te koncerty będą intymne w sposób, którego wcześniej nie doświadczyłem. Mam nadzieję, że będzie to coś niezwykłego.
Co chciałbyś odkryć w tych piosenkach dzięki publiczności? Wspominałeś o osobach, które są dziś na innym etapie życia niż ty. Co jeszcze się z tym wiąże?
- Kiedy zacząłem o tym myśleć, chyba już zgodziłem się na tę trasę. A potem dotarło do mnie: "O kurczę, teraz naprawdę muszę zrobić to, co obiecałem". Napisałem do mojej znajomej Lane, która występuje solo jako Otay:onii. Ma za sobą wiele niesamowitych solowych występów, także na Roadburn. Niektóre należą do moich ulubionych koncertów w ogóle.
Zapytałem ją: "Jak o tym myślisz? Jak układasz taki występ?". Paradoksalnie w Have a Nice Life, gdzie zaangażowanych jest tyle osób i tyle się dzieje, moja rola zwykle jest najprostsza. Przy projektowaniu koncertu czy układaniu setu często jestem trochę pasażerem.
Była bardzo miła i dała mi świetną radę. Powiedziała, że muszę zacząć od tego, czego ma doświadczyć publiczność, a następnie od tego punktu zaplanować resztę. Zacząć od tego, co chcę, żeby ludzie poczuli. Odpowiedź na to pytanie nie jest dla mnie łatwa. Przede wszystkim chcę tego samego, czego podczas każdego mojego występu - poczucia więzi, emocjonalnego połączenia.
Takie połączenie może przyjmować różne formy. Na koncercie hardcore'owym, kiedy wchodzi fragment do moshu, też je czujesz. Jeśli tego doświadczasz, to niesamowity moment. Tak samo jest z Have a Nice Life i Giles Corey. W przypadku Giles Corey chciałbym jednak, żeby ludzie wyszli z poczuciem prawdziwej emocjonalnej bliskości. Wyjątkowość tego projektu polega na tym, że osoby, które naprawdę się z nim łączą, zwykle robią to poprzez dość mroczne uczucia.
Kiedy zbierzesz takie osoby w jednym pomieszczeniu, okazuje się, że wszyscy mamy coś wspólnego. A przecież te uczucia, kiedy ich doświadczasz, sprawiają, że czujesz się bardzo samotny. Depresja i podobne emocje potrafią bardzo izolować. Zbierasz więc tych ludzi razem. Nazwaliśmy trasę "Born to Be Alone". Jest w tym ironia, bo przecież wszyscy jesteśmy w tym razem.
Najbardziej zależy mi na powiedzeniu: "Wszyscy mamy te uczucia". Z jednej strony to trudne, ale z drugiej wszyscy je mamy, wszyscy jesteśmy w tym pokoju. Nikt raczej nie przychodzi na koncert Giles Corey z myślą: "Uwielbiam pogodną muzykę, a Giles Corey jest właśnie tym". Oczywiście może ktoś po prostu wpadnie sprawdzić, co to jest. Kto wie.
Chcę stworzyć tę emocjonalną więź, połączyć ludzi i dzięki temu pokazać, że istnieje coś poza tym stanem. Kiedy jesteś w środku, wydaje ci się, że to wszystko, co istnieje. Ale jest też coś na zewnątrz. Właśnie to mam nadzieję zrobić. Zobaczymy, czy mi się uda.
Ta płyta była swego rodzaju sposobem na wydostanie się z depresji poprzez pisanie? Z perspektywy czasu jej stworzenie zmieniło twoje życie, czy raczej dokumentowało to, co już wtedy się w nim działo?
- To interesujące pytanie. Gdybyś zapytał mnie dwa lata temu, powiedziałbym: "Oczywiście. Wyrzucasz to z siebie poprzez muzykę i w ten sposób się oczyszczasz". Do pewnego stopnia to prawda. Kiedy nadajesz zewnętrzną formę czemuś, co jest w środku, tworzysz między sobą a tym czymś przestrzeń.
Z drugiej strony nauczyłem się, że im więcej myślę o sobie i swoich problemach, tym bardziej się w nich nakręcam i tym intensywniejsze stają się uczucia. Jest więc czas i miejsce na jedno i drugie. Czasem musisz to opisać, wyrzucić z siebie i uzewnętrznić. Ale przychodzi też moment, w którym trzeba to odłożyć i powiedzieć: "Nie muszę dalej się tym zajmować".
To ciekawe, bo właściwie nikomu wcześniej o tym nie mówiłem, ale pojawia się to w moim nowym materiale. Giles Corey jako postać jest niemal sposobem, w jaki wyobrażam sobie własne skłonności depresyjne. Myślę wtedy: "O, znowu Giles. Przyszedł. Znów tu siedzi". Z definicji mam z tą osobą bardzo niejednoznaczną relację. To interesujące, że mogę ją w ten sposób uzewnętrznić i się z nią mierzyć. Ostatecznie uważam, że to bardzo dobre, ale niekoniecznie wystarcza.
Trzeba też wykonać pracę polegającą na powiedzeniu sobie: "Dość już o tym myślałem". Jestem człowiekiem, który dużo myśli. Próbuję rozwiązywać problemy poprzez myślenie, ale w pewnym momencie można od tego oszaleć. Trzeba wyjść z własnej głowy. To działa więc w obie strony. Ta płyta na pewno zmieniła moje życie, choćby dlatego, że dała mi możliwość robienia takich rzeczy jak ta trasa. Niczego nie żałuję. Nadal kocham ten materiał i czuję z nim silny związek. Cieszę się, że jest w moim życiu.
Kilka razy wspomniałeś o nowej muzyce. Czy to oznacza, że powstaje kolejna płyta Giles Corey, czy na razie masz tylko fragmenty i zastanawiasz się, co z nimi zrobić?
- Tak, piszę nowy materiał do tego projektu. Na razie jednak trochę go odłożyłem, bo moje możliwości robienia kilku rzeczy jednocześnie są ograniczone. Obecnie pracujemy nad materiałem Have a Nice Life, więc to na nim skupiam się przede wszystkim.
Plan jest taki, że kiedy skończymy Have a Nice Life, chcę zrobić kolejne wydawnictwo Giles Corey. Długo zastanawiałem się, czy Giles nie jest czymś jednorazowym. Oczywiście jest też EP-ka "Hinterkaifeck" i "Deconstructionist", więc właściwie już przeczę temu, co powiedziałem. Nieważne, pod pewnymi względami nadal mam takie poczucie.
Myślę, że nowy materiał będzie inny. Nie zamierzam próbować zrobić drugi raz tej samej płyty. Nigdy mnie to nie interesuje. Czuję jednak, że mam wystarczająco dużo materiału, żeby rozwinąć ten projekt, zamiast nadawać mu inną nazwę i zaczynać coś nowego. Krótka odpowiedź brzmi więc: tak. Zdecydowanie będę pracował nad kolejną płytą Giles Corey. Piszę nowe rzeczy, muszę tylko robić je po kolei. To coś, czego nauczyłem się z wiekiem. Skończ jedną rzecz, a potem przejdź do następnej. Zamiast robić siedem rzeczy naraz i ostatecznie wydawać jedną co 20 lat.
Co sprawiło, że uznałeś powrót do tworzenia jako Giles Corey za wart zachodu?
- Chyba po prostu to, że mam wystarczająco dużo do powiedzenia. Uwielbiam pracować nad muzyką, ale potrzebę wydania czegoś w ramach konkretnego projektu czuję dopiero wtedy, kiedy mam w nim coś nowego do przekazania.
Jeśli zdefiniujemy Giles Corey jako mój solowy projekt nieelektroniczny - bo od elektroniki jest Black Wing - oparty przede wszystkim na instrumentach akustycznych i analogowych, a jednocześnie jako próbę zmierzenia się z zawartością własnej głowy, to czuję, że mam w nim wystarczająco dużo nowych rzeczy do powiedzenia.
Z wiekiem inaczej patrzę na te same zmagania i na sam proces radzenia sobie z nimi. Mam z nimi inną relację. To wydaje mi się wystarczająco inne, żeby uzasadnić powrót, a jednocześnie wystarczająco podobne, żeby nadal był to ten sam projekt. Nie jest to więc intelektualna decyzja. Bardziej uczucie. Po prostu poczułem, że nadszedł czas.











