Wiktor Fejkiel, Interia Muzyka: Spotykamy się przy okazji premiery waszego nowego albumu "Vintage". Jest to debiut, o którym marzyliście rok temu?
Gabor Benedek: Myślę, że tak, to jest dokładnie taki debiut. Przede wszystkim dlatego, że ten album jest całkowicie bezkompromisowy - jest na nim mnóstwo prawdziwego rocka, czyli tego, co zawsze mnie najmocniej kręciło. Wydaje mi się, że to materiał, który po prostu mocno wyróżnia się w dzisiejszych czasach, kiedy tak wiele rzeczy na rynku bywa nijakich i pozbawionych wyrazistego charakteru. To, co stworzyliśmy, jest na pewno powiewem świeżości i wyrazistą odmianą.
Pojawiła się u was jakaś konkretna myśl lub impuls, po którym poczuliście, że to właśnie teraz jest idealny moment na wydanie pierwszego krążka?
Jan Benedek: Zawsze jest dobry moment na to, żeby pokazać swoją prawdziwą, artystyczną stronę. Jeśli chcesz zrobić coś naprawdę dobrego, musisz stworzyć coś, w co bezgranicznie wierzysz. To nie ma nic wspólnego z panującymi modami czy trendami. Pokazanie siebie to wręcz obowiązek każdego, kto czuje się artystą. Nie ma na to idealnego momentu - każdy czas jest na swój sposób właściwy.
Spodziewaliście się, że single takie jak chociażby "Będzie dobrze", które promują ten krążek, spotkają się z tak dobrym odzewem?
GB: Osobiście czułem, że to po prostu świetne numery - inaczej w ogóle byśmy ich nie wypuszczali. Nie spodziewałem się jednak na przykład pierwszego miejsca na liście przebojów radiowej Trójki. To były rzeczy, które bardzo pozytywnie nas zaskoczyły. Mimo że nie jest to muzyka, która znajduje się obecnie w głównym strumieniu mainstreamu - bo mówimy tu o bezkompromisowym rocku - to jednak znalazła szerokie grono odbiorców. W końcu Trójka to wciąż potężny zasięg.
JB: Zgadzam się z tym w pełni, sam też byłem zaskoczony, bo granie takiej muzyki niesie dziś ze sobą spore ryzyko. Ale czasem trzeba to ryzyko podjąć i po prostu pozostać sobą. A skoro słuchaczom się to spodobało, to tym bardziej cieszy fakt, że kolejne numery również przyjęły się bardzo dobrze. Mieliśmy inny utwór chyba na trzecim miejscu listy, przed premierą krążka singiel "Klub" był na trzynastym. Więc to wszystko, co się wokół tej płyty dzieje, przerosło nasze oczekiwania. Mieliśmy nadzieję, że nie będzie źle, a jest naprawdę świetnie (śmiech).
Ten krążek stanowi silne nawiązanie do korzeni rocka ze złotej epoki lat 70. i wy też szczególnie się z tym nie kryjecie. Ten sentyment do muzyki z tamtych czasów jest naprawdę niesamowity…
GB: No Janek na pewno czuje ten sentyment w pełni. Ja, choć słucham bardzo dużo muzyki z lat 70., to prywatnie zawsze mocniej ciągnęło mnie też do lat 90. Nie zmienia to faktu, że te dekady mają ze sobą niesamowicie dużo wspólnego - podobnie jak cała brytyjska scena, którą się mocno inspiruję, bo ona zawsze silnie czerpała z tradycyjnych, rockowych fundamentów.
JB: Po prostu uwielbiam starą, sprawdzoną recepturę. To trochę jak z chlebem jak dawniej z małej, tradycyjnej piekarni - możesz kupić zwykły, masowy bochenek w dużym supermarkecie, ale ja zawsze wybiorę ten wypiekany według dawnej receptury. I co ciekawe, te klasyczne receptury dzisiaj powracają, szczególnie na Zachodzie. Zresztą nie tylko tam - u nas w Polsce młodzież także na nowo odkrywa brzmienie gitar i surowego rocka z tamtej złotej ery.
Bardzo jasno podkreślacie natomiast, że stanowicie alternatywę dla tego "współczesnego" rocka. Gdzie upatrywalibyście największych różnic między tym, co grano kilkadziesiąt lat temu, a tym, co nazywane jest rockiem dzisiaj?
GB: Przede wszystkim tamta muzyka była bezpretensjonalna. Dawny rock'n'roll był prosty, pozytywny i pozbawiony siermiężności. Dziś na rynku są zespoły - zwłaszcza starsze kapele - które wciąż niosą sztandar z napisem "rock", chociaż z tą muzyką, a już na pewno z rock'n'rollem, nie ma to dawno nic wspólnego. Zapędzili się w jakieś własne założenia i po prostu w nich zamknęli.
JB: To parę sztucznych, formalnych patentów, które tylko udają rocka, a w środku są wyłącznie koncesjonowanym, około-rockowym produktem. Prawdziwy rock'n'roll to takie postacie jak Iggy Pop czy Mick Jagger - goście, którzy to absolutnie czują. W latach 90. scenicznym rock'n'rollowcem był też chociażby Robbie Williams. Chodzi o to, że w prawdziwym rocku jest znacznie więcej humoru, dowcipu i pozytywnej energii niż udawania sztucznych, egzystencjalnych przeżyć czy przebierania się za smoki i rycerzy - bo takie opcje też przecież w gitarowym świecie istnieją. Dla mnie to absolutnie nie to.
Jak udaje Wam się przełożyć to unikalne brzmienie na warunki produkcyjne, mając do dyspozycji jednak współczesne możliwości?
JB: Starałem się oddać ten klimat w niektórych numerach, aczkolwiek kopiowanie wszystkiego jeden do jednego byłoby ślepą uliczką - choćby dlatego, że tamtych technik nagraniowych nie da się dziś w pełni odtworzyć. Jednak w utworach takich jak "Będzie dobrze", gdzie trzykrotnie nagrywałem bębny, żeby uzyskać pożądane brzmienie i spędziłem długie godziny nad miksem, efekt końcowy brzmi bardzo tradycyjnie, a zarazem nowocześnie. Nie możesz wyprodukować materiału, który parametrami będzie odstawał od tego, co jest obecnie emitowane w radiu. Obowiązują pewne standardy - głośność, selektywność i czytelność pasm. Świetnym wyzwaniem jest stworzenie czegoś stylizowanego na klasyczne brzmienie, co jednocześnie pozostaje w pełni konkurencyjne dla współczesnych produkcji.
GB: Chodzi też o to, żeby te utwory były po prostu przyjemne w odbiorze dla przeciętnego słuchacza, a nie zrealizowane bezrefleksyjnie tak, jak robiło się to kilkadziesiąt lat temu. Chodzi o to, by to nie odstawało w żaden negatywny sposób. Kluczem jest jednak dopracowana stylizacja i drobne detale, które budują charakterystyczny styl.
Jak kompozycyjnie powstawał album "Vintage"? Jaką drogę przeszedł pomysł czy surowa demówka, zanim trafiła w ostatecznej formie na płytę studyjną?
GB: To dosyć długa historia. Nie był to jednostajny proces, w którym po kolei pisaliśmy utwory, a potem dokładaliśmy teksty. Wszystko zaczynało się od najróżniejszych pomysłów, które później ewoluowały i mieszały się ze sobą. W pewnym momencie odcięliśmy się też od naszych wcześniejszych kompozycji i podjęliśmy świadomą decyzję, że nie chcemy iść w stronę nowoczesnego brzmienia.
JB: Mam na komputerze masę zalążków utworów, z których Gabor po prostu wybierał te najbardziej obiecujące. Mniej więcej połowa płyty to rozwinięcie moich dawnych pomysłów, a druga połowa to numery, na które wpadłem dopiero w tym roku. Wskazówki Gabora w tym doborze były naprawdę kluczowe, bo kierował się własnym nosem i wybierał rzutem na taśmę rzeczy, które mi wydawały się zbyt oldschoolowe, by je komukolwiek pokazywać. Połączenie starych, mocno tradycyjnych motywów z nowszymi kompozycjami było kapitalnym wyzwaniem produkcyjnym. Wzięcie takiego tanecznego "Klubu" i osadzenie go w surowej stylistyce albumu wymagało sporej gimnastyki - znacznie łatwiej stworzyć nowoczesną piosenkę taneczną niż utwór taneczny, który idealnie pasuje do retro-rockowego krążka. Praca, otwiera się w nowym oknie nad tą płytą była więc niezłą przygodą: trochę się napracowaliśmy, trochę pospieraliśmy, ale z efektu końcowego jesteśmy w pełni zadowoleni.

Prawdziwe owoce tego albumu będziecie mogli pewnie zbierać podczas nadchodzącej trasy koncertowej - chyba zgodzicie się, że rock to muzyka, która najbardziej naturalnie brzmi właśnie na żywo…
GB: Osobiście wręcz nie mogę się już doczekać! To będzie nasza pierwsza pełnowymiarowa trasa koncertowa. Przygotowaliśmy sporo niespodzianek, materiał mamy już świetnie ułożony i ograny - choć oczywiście czeka nas jeszcze kilka prób dopieszczających. Całym składem nie możemy się doczekać, aż wyjdziemy na scenę, spotkamy się z publicznością i dostaniemy bezpośredni odzew z widowni, bo przecież w graniu na żywo dokładnie o ten żywy kontakt chodzi.
JB: Koncert to jedyne właściwe miejsce do pełnego doświadczania muzyki rockowej. Ostatnio nawet znajomi, którzy mocno nas wspierają, dopiero po zobaczeniu nas na żywo powiedzieli: "Janek, czułem, że to jest dobre, ale na scenie to jest po prostu petarda!". Usłyszeć coś takiego od ludzi, którzy zobaczyli ten materiał w akcji, to wspaniałe uczucie. Na żywo uwidocznia się prawdziwy żywioł rocka.
Mieliście okazję grać już te numery przedpremierowo, czy dopiero podczas tej trasy po raz pierwszy sprawdzicie, jak wypadają na żywo?
JB: Części utworów jeszcze w ogóle nie graliśmy na żywo i ich nie pokazywaliśmy. Do tej pory ogrywaliśmy głównie nasze wcześniejsze single.
GB: W przypadku części materiału będzie to dla nas spora niewiadoma. Z drugiej strony Janek ma ogromne doświadczenie koncertowe, więc doskonale wiedzieliśmy, jak to wszystko ułożyć. Jestem absolutnie pewien planu na te koncerty i tego, jak to ma wyglądać. Zależy nam na stworzeniu prawdziwego, rock'n'rollowego widowiska - tam po prostu musi być szał!
Ten krążek i trasa koncertowa przynoszą wam swego rodzaju ulgę i poczucie spełnienia? Czy wręcz przeciwnie: ledwo skończycie trasę, a już będziecie myśleć o drugim krążku?
JB: Nie da się inaczej! Gdybyśmy teraz stwierdzili, że robimy przerwę i jedziemy na zasłużone wakacje, po prostu spadlibyśmy w algorytmach. Pod tym względem na rynku jest dziś naprawdę ciężko i trzeba po prostu bezustannie zapieprzać - wszyscy w branży to powtarzają. Z drugiej strony jesteśmy teraz w ogromnym gazie i mnóstwo rzeczy robimy. To dla nas całkowicie naturalny krok, że zagramy tę trasę, a zaraz potem zagramy następną i kolejną, bo musimy długofalowo myśleć o przyszłości. To nasze pierwsze tak dokładnie zorganizowane koncerty w formie pełnej trasy, więc badamy rynek i sytuację. A po drodze na pewno pojawią się świeże pomysły na nowe utwory. Najważniejsze, że jesteśmy tym wszystkim niesamowicie zajarani!









