Nastoletni Barrett pełen był młodzieńczego entuzjazmu, uwielbiał tworzyć, nie tylko muzykę - początkowo pasjonował się przede wszystkim malarstwem i rysunkiem. "Miał długie, rozwiane włosy i duże, wrażliwe oczy. Już wtedy miał w sobie coś z ekscentryka" - wspominali dawni znajomi. Do 14. roku życia funkcjonował jako Roger Barrett. Istnieje wiele anegdot na temat tego, skąd wziął się jego pseudonim. Według jednej z nich przyjął imię Syd na cześć jazzowego muzyka Sida Barretta.
W połowie lat 60. wspólne muzykowanie rozpoczęli studenci architektury londyńskiej politechniki: Roger Waters (wokal, bas), Nick Mason (perkusja) i Rick Wright (instrumenty klawiszowe) oraz początkujący malarz, gitarzysta i wizjoner - Syd Barrett. Gdy ukonstytuował się ten skład, ostatecznie na nazwę wybrano Pink Floyd. Wówczas zespół odjeżdżał w psychodeliczne rejony, w które ciągnął pierwszy lider, chory na schizofrenię Syd Barrett.
Zdrowotne problemy Syda (i jego skłonność do używek) sprawiły, że pozostali muzycy nawiązali kontakt z Davidem Gilmourem, dawnym kolegą Barretta i Watersa z czasów szkolnych. Przed końcem 1967 r. otrzymał on propozycję dołączenia do Pink Floyd jako drugi gitarzysta.
Syd Barrett - pierwszy lider Pink Floyd
"Dla Syda był intruzem, a dla reszty zespołu potencjalnym następcą Syda. Postanowiliśmy na razie nie ujawniać Davidowi naszych planów, unikając w ten sposób odkrycia bolesnej dla Syda prawdy. W tej atmosferze niejasności i niedomówień David starał się znaleźć najlepiej, jak potrafił" - wspominał po latach Nick Mason w książce "Pink Floyd. Moje wspomnienia".
Po rozstaniu z Sydem Barrettem (oficjalna data to 2 marca 1968 r.) funkcję lidera objął Roger Waters, a Pink Floyd pozostał kwartetem w niezmienionym składzie przez 12 lat, odpowiadając za największe klasyki nagrane pod tym szyldem. "Oczywiście byliśmy zespołem, było nas czterech, wszyscy wnieśliśmy swój wkład - ale to mój projekt i ja go napisałem. Więc... bla bla!" - po latach skonfliktowany z dawnymi kolegami Roger Waters bagatelizował ich wkład w rozmowie z "The Telegraph".
Gitarzysta nagrał jeszcze dwa solowe albumy: "The Madcup Laughs" (1970) i "Barrett" (1970). Po raz ostatni Syd Barrett pojawił się na scenie w rodzinnym Cambridge w lutym 1972 r. z efemerycznym składem Stars, który stworzył z basistą Jack Monckiem i perkusistą o pseudonimie Twink (m.in. Pink Fairies, The Pretty Things). Po fatalnej recenzji kiepskiego występu Barrett już nigdy nie wrócił do grania. Ostatecznie muzykę porzucił w 1974 r. Sprzedał prawa do swoich solowych płyt i zamieszkał w jednym z hoteli w Londynie. Po kilku latach wrócił do Cambridge do swojej matki. Tam zajmował się malarstwem i ogrodnictwem, a niemal jedynym jego kontaktem ze światem była mieszkająca w pobliżu siostra - Rosemary Breen. O finanse dbał David Gilmour, który pilnował, by do Barretta spływały należne mu tantiemy za utwory Pink Floyd.
Po raz ostatni Syd dał o sobie znać w 2002 r., kiedy to zdecydował się złożyć autografy na 320 egzemplarzach fotograficznego albumu "Psychedelic Renegades" autorstwa Micka Rocka, który przeprowadzał z nim ostatni wywiad w 1971 r. Panowie nie rozmawiali ze sobą przez 20 lat, więc zgoda Barretta była zaskoczeniem również dla samego Rocka.
Syd Barrett zmarł 7 lipca 2006 r. w wieku 60 lat na raka trzustki.
Hołd dla Syda Barretta. "Byłby niezwykle szczęśliwy"
10 października, w Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego, w Cambridge odbędzie się specjalny koncert w hołdzie pierwszemu liderowi Pink Floyd. Na scenie pojawią się m.in. Kula Shaker, Soft Machine, Men On The Border, Diana Silveira & The Psychedelic Circus, Radhika i Pünk Floyd.
"Rodzina całym sercem wspiera te ekscytujące wydarzenia na rzecz organizacji charytatywnych zajmujących się zdrowiem psychicznym. Syd byłby niezwykle szczęśliwy i zaszczycony wiedząc, że jego muzyka wciąż cieszy się popularnością w Cambridge" - przekazała Rosemary Breen.
To nie koniec muzycznych atrakcji. Dzień wcześniej, 9 października, premierę będzie miał album "Clowns And Jugglers: The Songs Of Syd Barrett". Wydawnictwo (w planach m.in. kolorowy winyl i CD) zawierać będzie m.in. nowe nagrania coverów, wcześniej niepublikowane materiały i wykonania koncertowe. Za okładkę odpowiada Mark Wilkinson, autor grafik dla m.in. Iron Maiden, Marillion i Judas Priest.
Poza trójką muzyków związanych z Pink Floyd (David Gilmour, Rick Wright i Nick Mason, wielkim nieobecnym pozostaje Roger Waters), swój udział na płycie zaznaczyli również m.in. David Bowie, John Paul Jones (basista Led Zeppelin), Tim Bowness i grupa Soft Machine.
Tracklista albumu "Clowns And Jugglers: The Songs Of Syd Barrett":
Strona 1:
1. Pink Floyd / Rick Wright (wokal) - "Arnold Layne"
2. Nick Mason's Saucerful of Secrets - "Astronomy Domine"
3. All About Eve - "See Emily Play"
4. Mystery Jets - "Love You"
5. Violeta de Outono - "Chapter 24"
6. Dave Harris & Zeus B Held - "Two Of A Kind"
Strona 2:
1. Kula Shaker - "No Good Trying/Interstellar - Overdrive"
2. Voyage 35 - "Apples & Oranges"
3. Robyn Hitchcock ft. John Paul Jones - "Gigolo Aunt"
4. Rosalie Cunningham - "Lucifer Sam"
5. Tim Bowness - "Golden Hair"
6. Elephant Jim Sclavunos - "Effervescing"
Strona 3:
1. Soft Machine - "Rhamadan (edit)"
2. Uncle Acid And The Deadbeats - "Long Gone"
3. Radhika ft. Norman Blake & Future Pilot AKA - "Matilda Mother"
4. Scream Men On The Border - "Scream Thy Last"
5. Pünk Barrett - "Bike"
Strona 4:
1. Diana Silveira x The Psychedelic Circus - "Octopus (edit)"
2. Lemonade Love with Johnny Echols - "Baby"
3. Henge - "Terrapin"
4. Theo Travis / RichKo wokal - "Late Night"
5. David Gilmour / David Bowie wokal - "Arnold Layne".
