Grupa SBB stała się legendą progresywnego rocka. Niewielu wie, co oznacza jej nazwa w języku polskim
SBB to zespół, będący jedną z najważniejszych grup w historii rodzimej muzyki. Choć niektórzy Polacy kojarzą, że formacja powstała w 1971 roku w Siemianowicach Śląskich z inicjatywy Józefa Skrzeka, to nadal niewielu z nich wie, co tak właściwie oznacza nazwa SBB i jak kształtowała się miłość zespołu do progresywnego rocka.
Kultowy zespół SBB powstał w 1971 r. w Siemianowicach Śląskich jako Silesian Blues Band, a założony został przez Józefa Skrzeka, muzyka greckiego pochodzenia Apostolisa Anthimosa, Jerzego Piotrowskiego i Ireneusza Dudka. Początkowo, zgodnie z nazwą, grupa wykonywała muzykę o wyraźnym zabarwieniu bluesowym. Dokonała kilku nagrań radiowych (np. "Popiół"), lecz zdobyła ledwie lokalną popularność. Wszystko zmieniło się z upływem czasu.
Co znaczy SBB? Skrót ma ciekawe polskie znaczenie
Od końca 1971 roku muzycy, już bez Dudka, aż przez dwa lata współpracowali z Czesławem Niemenem, z którym nagrali albumy "Strange Is This World", "Niemen vol. 1", "Niemen vol. 2" i "Ode To Venus".
Zobacz również:
Właściwy start SBB - który to skrót, z inspiracji Franciszka Walickiego (ówczesnego menażera grupy), oznaczał "Szukaj, Burz i Buduj" - nastąpił w 1974 roku. W lutym trio zadebiutowało na koncercie w Krakowie, a już w kwietniu nagrało na żywo w warszawskiej "Stodole" pierwszy album "SBB" (1974). Wydanie tej płyty okazało się wielkim wydarzeniem, wręcz szokiem w coraz bardziej ugrzecznionym świecie rodzimego rocka. W sporej części płyta jest improwizowana, pełna awangardowej brutalności (hendrixowskie solo gitary na otwarcie "Wizji" oraz jej dialog ze sfuzzowanym basem w "Odlocie"), żarliwie bluesowa ("I Need You Baby"), aż wreszcie lirycznie krucha ("Erotyk"). Muzyka zespołu ujawniła nieograniczone możliwości SBB, które pod wrażeniem Mahavishnu Orchestra burzyła wszelkie bariery między gatunkami i budowała m.in. nowe mosty. Dodatkowym atutem albumu okazało się dojrzałe, ale przepojone prawdziwie młodzieńczą energią wykonawstwo.
Klasę, jaką grupa pokazała na "SBB", potwierdzały ówczesne jej koncerty - zarówno w Polsce (np. w KFPP w Opolu w 1974 r. oraz na Jazz Jamboree w kolejno 1974 i 1975 r. w Warszawie, w składzie poszerzonym m.in. o jazzowego saksofonistę Włodzimierza Nahornego), jak i za granicą (Węgry, NRD, CSRS). Jedną ze scenicznych wizytówek tria stanowiło "Figo fago" ze Skrzekiem na harmonijce (wplatającym fragmenty rozmaitych standardów). Utwór wspaniale pokazywał tym samum lżejsze, bardziej żywiołowe oblicze SBB.
Bardziej uporządkowaną, przemyślaną i staranniej zaaranżowaną muzykę przyniósł grupie album "Pamięć" (1976), którym formacja wpisała się w krąg rocka symfonicznego. "Pamięć" to pierwsza płyta SBB zdominowana przez Skrzeka jako klawiszowca, ale przede wszystkim jako kompozytora rozlewnych utworów (współpracującego z piszącym charakterystyczne, bardzo poetyckie teksty Julianem Matejem).
W 1980 roku SBB zakończyła działalność. Oficjalnie powodem było zmęczenie wieloletnim, intensywnym funkcjonowaniem, koncertowaniem, kłótnie oraz narastające napięcia wewnętrzne. Po rozpadzie artyści kontynuowali kariery indywidualnie, zaznaczając swoją obecność w różnych projektach - zarówno jazzowych jak i rockowych. Choć zespół wielokrotnie reaktywował się w późniejszych dekadach, jego najważniejsze dokonania pozostają związane z latami 70. W XXI wieku SBB powróciło zarówno koncertowo, jak i fonograficznie, podtrzymując status legendarnej formacji, której wpływ na polską i europejską scenę rocka progresywnego jest uznawany za jedyny w swoim rodzaju.
