Grupa Marillion znała rocka od podszewki. Po premierze "Kayleigh" nastąpił przełom

Zespół Marillion powstał w 1979 roku w Aylesbury w Anglii. Początkowo funkcjonował pod nazwą Silmarillion, zaczerpniętą z dzieła J.R.R. Tolkiena. Wkrótce jednak artyści skrócili nazwę.

Założycielami zespołu byli gitarzysta Steve Rothery, basista Doug Irvine, perkusista Mick Pointer i klawiszowiec Brian Jelliman. Grupa od początku czerpała inspirację z klasyki rocka progresywnego - w tym z twórczości Genesis, Pink Floyd i Yes. Ich muzyka wyróżniała się długimi kompozycjami, bogatą instrumentacją i lirycznymi tekstami.

Przełom nastąpił, gdy do zespołu dołączył charyzmatyczny wokalista Derek William Dick, znany pod pseudonimem Fish. Jego teatralny sposób śpiewania, ekspresyjność i poetyckie teksty nadały Marillion unikalny charakter. W 1983 roku artyści wydali debiutancki album "Script for a Jester's Tear", który zdobył uznanie w Wielkiej Brytanii i rozpoczął budowanie lojalnej bazy fanów.

W 1985 roku Marillion wydał album "Misplaced Childhood", uznawany dziś za jedno z największych osiągnięć zespołu. Była to koncepcyjna płyta opowiadająca o utracie niewinności, bolesnych rozstaniach, samotności i próbach odnalezienia siebie. Centralnym punktem albumu była piosenka "Kayleigh", którą Fish napisał jako osobisty hołd dla dawnej miłości - piosenka opowiada o rozstaniu, żalu i niedopowiedzeniach, jakie pozostają po zakończeniu relacji.

Warto zauważyć, iż "Kayleigh" wyróżniała się prostszą, bardziej przystępną strukturą niż wcześniejsze kompozycje zespołu, co pomogło jej zaistnieć w mainstreamie. Utwór szybko wspiął się na drugie miejsce listy UK Singles Chart, a także znalazł się wysoko w zestawieniach w Niemczech, Holandii, Norwegii i Szwajcarii. Jego sukces był ogromnym zaskoczeniem - zarówno dla zespołu, jak i dla wytwórni - i otworzył Marillion drzwi do masowej popularności. Gitarowy motyw Steve'a Rothery'ego i charakterystyczny refren sprawiły, że "Kayleigh" stało się jednym z największych hitów lat 80. i jednym z niewielu przypadków, gdy zespół o progresywnych korzeniach odniósł tak spektakularny sukces popowy.

Po sukcesie "Kayleigh" Marillion wydał kolejne single z albumu "Misplaced Childhood", w tym "Lavender" oraz "Heart of Lothian", które również cieszyły się dużą popularnością. Cała płyta uzyskała status platynowej w Wielkiej Brytanii i była uznawana za jeden z najlepszych albumów koncepcyjnych tamtego okresu. Grupa koncertowała na całym świecie, zdobywając nowych fanów, a Fish stał się ikoną alternatywnej sceny lat 80.

W 1987 roku zespół wydał kolejny album "Clutching at Straws", który również spotkał się z pozytywnym odbiorem, zawierając bardziej introspekcyjne teksty i nieco mroczniejsze brzmienie. Piosenki takie jak "Warm Wet Circles" i "Sugar Mice" pokazywały dojrzalsze oblicze zespołu i podkreślały literacki talent Fisha.

W 1988 roku doszło do rozstania z Fishem, który odszedł z zespołu z powodu narastających napięć i różnic artystycznych. Jego miejsce zajął Steve Hogarth, wokalista o zupełnie innym stylu - bardziej lirycznym, mniej teatralnym, ale równie wyrazistym. Dla wielu fanów była to trudna zmiana, jednak zespół z Hogarthem szybko udowodnił, że potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości muzycznej.

Pierwszym albumem w nowym składzie był "Seasons End" z 1989 roku, zawierający m.in. utwory "Easter" i "Hooks in You", które zdobyły umiarkowaną popularność. Kolejne płyty - "Brave" (1994), "Afraid of Sunlight" (1995) i "Marbles" (2004) pokazały, że Marillion pozostaje zespołem kreatywnym, nieustannie eksplorującym nowe kierunki muzyczne. Choć nie powtórzyli już sukcesu "Kayleigh" w sensie komercyjnym, zyskali opinię jednego z najbardziej konsekwentnych i niezależnych zespołów rockowych.