Eric Clapton szczerze o jednym ze swoich największych hitów. "Nie uważam, że jest dobry"

Gdy w 1966 roku Eric Clapton zakładał Cream, miał w głowie dość prosty plan. Po odejściu z John Mayall's Bluesbreakers chciał grać bluesa w surowej, elektrycznej formie - w małym składzie, z miejscem na gitarę. Inspiracją były dla niego tria bluesowe, które oglądał w Londynie, m.in. z udziałem Buddy'ego Guya.

Problem w tym, że Jack Bruce i Ginger Baker słyszeli tę muzykę zupełnie inaczej. Obaj mieli jazzowe korzenie i nie zamierzali ograniczać się do dwunastotaktowych schematów. "Zawsze myślałem o Cream jak o zespole jazzowym" - mówił po latach Bruce. "Tylko nigdy nie powiedzieliśmy Ericowi, że tak naprawdę jest Ornette'em Colemanem. Zachowaliśmy to dla siebie".

Na tle długich, improwizowanych popisów zespołu "Crossroads" wyróżnia się długością. Nagrany 10 marca 1968 roku w Winterland Ballroom w San Francisco, trafił na koncertową część albumu Wheels of Fire i trwa niewiele ponad cztery minuty.

To jednak wystarczyło, by utwór stał się jednym z najczęściej analizowanych momentów w historii rockowej gitary. Clapton, grając wariację na temat bluesa Roberta Johnsona, stworzył solo, które do dziś jest punktem odniesienia dla gitarzystów. Eddie Van Halen miał nauczyć się go nuta po nucie - nie dla inspiracji, lecz z przekonania, że tak wygląda kanon.

Sam Clapton nie podziela tego entuzjazmu. W rozmowach cytowanych przez Far Out Magazine muzyk przyznawał, że ma niewielką cierpliwość do własnych archiwalnych nagrań. "Nie myślę o tym w ogóle. Szczerze mówiąc, szybko to sobie odpuściłem. Mam niemal zerową tolerancję dla większości mojego starego materiału. Zwłaszcza 'Crossroads'. Popularność tego utworu w wykonaniu Cream zawsze była dla mnie zagadką. Nie uważam, że jest dobry" - stwierdził bez ogródek.

W innym wspomnieniu poszedł jeszcze dalej. Jak tłumaczył, podczas nagrania miał zbyt głośno ustawiony wzmacniacz, a w trakcie solówki zespół stracił wspólny puls. "Nie zdziwiłbym się, gdybyśmy w pewnym momencie byli kompletnie zgubieni w strukturze utworu" - mówił Clapton.

To, co dla autora było problemem, dla słuchaczy okazało się kluczowe. Struktura utworu "Crossroads" trzyma odbiorcę w stałym napięciu. Sekcja rytmiczna Cream nigdy nie była tłem: Bruce i Baker improwizowali, rzadko trzymając się prostych akcentów.

W epoce psychodelii takie podejście było normą. Rock coraz śmielej czerpał z jazzu, a improwizacja stawała się wartością samą w sobie.

Dziś "Crossroads" regularnie pojawia się w rankingach najlepszych solówek gitarowych wszech czasów. Dla Claptona pozostaje nagraniem problematycznym, niemal niewygodnym. Dla historii rocka - jednym z tych momentów, w których błąd, chaos i improwizacja złożyły się na coś trwałego.