Noah Kahan "The Great Divide": poczucie komfortu i rozerwanego serca [RECENZJA]

Album "The Great Divide" wita nas delikatnymi dźwiękami pianina i cykaniem świerszczy. Rysuje obraz budzącej się do życia natury, rozwijających się kwiatów, leśnej polany obsypanej kroplami rosy o poranku i czegoś, co Japończycy nazywają "komorebi" - gry świateł i cieni, tworzonych przez promienie słoneczne sączące się przez korony drzew. "End of August" na początku wprowadza pozorny spokój, aby po chwili zaatakować emocjonalnym bridge'em, w którym dźwięki pianina wręcz wchodzą we wściekłość, a niemal wyjący głos Noah Kahana obrazuje ból i cierpienie - emocje utożsamiane z muzyką amerykańskiego artysty już od debiutu.

Przy pierwszym odsłuchu poczułam, że utwór pasowałby perfekcyjnie do ścieżki dźwiękowej rozrywającego serce filmu "Tamte dni, tamte noce", w której królują równie namiętne dźwięki pianina Sufjana Stevensa. Po drugim odsłuchu zwróciłam większą uwagę na pełnowymiarową orkiestrę - im bliżej końca kompozycji, tym bardziej podniośle się robi i naprawdę czuć "the feeling of being alive for the first time in a long time", o którym śpiewa Noah. Doskonałe, pięciominutowe otwarcie albumu, które nie chciałam, aby kiedykolwiek się kończyło.

W dalszej części "The Great Divide" napotykamy na swojej drodze utwory takie jak "Doors", "American Cars", "Porch Light" czy "Dashboard" - z nieco bardziej radosnymi melodiami, opartymi na rytmicznych gitarach, przy których dopiero skupienie się na tekście pozwala zrozumieć, dlaczego wierni słuchacze Kahana twierdzą, że "nie mają już więcej łez do wypłakania" po przesłuchaniu płyty.

Gitarowe "Deny Deny Deny" zwróciło moją uwagę już od pierwszych riffów. Czuć tam rockandrollową energię, której zwykle nie spotyka się w twórczości wokalisty. Ale czy to źle? Wręcz przeciwnie - podkreśla ona moc słów, które od zawsze niosą ze sobą ogromny ładunek emocjonalny w piosenkach Noaha. "Headed North" z kolei zaskoczyło mnie surowością i sprawiło, że oczami wyobraźni zobaczyłam tłum przyjaciół zgromadzonych przy ognisku, którzy wspólnie słuchają wygrywanej przez Noaha piosenki, przerywanej jedynie dźwiękiem strzelającego drewna, siedząc na spróchniałych pieńkach i odganiając się od komarów.

Na albumie znalazły się też wolniejsze ballady, takie jak "Downfall", "Willing and Able", "23" "Paid Time Off" czy "We Go Way Back", które wprowadzają do wydawnictwa nieco spokoju, lecz jak możemy się domyślić - fikcyjnego.

Tytułowe "The Great Divide" to piosenka-esencja całego krążka. Artysta nie mógł podjąć lepszej decyzji, jeśli chodzi o singiel przewodni. Melodia - z początku spokojna, później wchodząca w nieco bardziej energiczną i gitarową konwencję - nadaje wszystkiemu tempa. Riffy, wkraczające po refrenie, dodają kompozycji wyjątkowego charakteru, dzięki czemu wyróżnia się ona na tle reszty. Tekst jest definicją oddalania się od siebie, dystansu niemożliwego do zniesienia i rozpadającej się relacji, którą za wszelką cenę próbuje się ratować.

Płytę zamyka "Dan", czyli utwór dedykowany najlepszemu przyjacielowi Noaha, który odgrywa ogromną rolę zarówno w jego życiu, jak i twórczości. Jest "najlepszymi pięcioma minutami całego gównianego roku" i słychać, że autor po prostu dziękuje mu za obecność. Muzycznie dostajemy tu nierozpraszającą melodię, opartą na cichych dźwiękach gitary akustycznej i ukulele, dającą przestrzeń tekstowi - tak kontrastującą z otwierającym "End of August". Możemy domyślać się, że chłopcy, występujący na okładce "The Great Divide" to symbol właśnie tej trwającej od lat i niezmiennej przyjaźni Noaha i Dana, a utwór wieńczący cały krążek to piękny prezent złożony na ręce bliskiej osoby, dzięki której życie nabiera barw. "Don't the sky look pretty up here?" - tymi słowami wokalista kończy cały album, a my mamy poczucie, że jeśli docenimy to, co mamy tu i teraz, może okazać się, że jeszcze nie czas umierać.

"The Great Divide" to nieco ponad godzina czystych emocji, surowych dźwięków i tekstów, które nie boją się zaglądać najgłębiej, jak tylko się da. Ciepły głos Kahana od zawsze doskonale komponował się z intensywnymi, folkowymi utworami i dającymi nadzieję melodiami, co znów świetnie słychać. Artysta ma niepowtarzalny dar opowiadania precyzyjnych i konkretnych historii, w których diabeł tkwi w szczegółach. Poznajemy pewne postacie i sytuacje, dotychczas znane tylko Noahowi oraz jego bliskim. Mimo to miliony słuchaczy na świecie potrafią się utożsamić z muzyką wokalisty i wręcz przeżywać katharsis słuchając jego materiału. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta - szczerość i autentyczność. To fundamenty twórczości Kahana, dzięki którym nawet najbardziej skomplikowane i niezrozumiałe historie stają się polem do przekazania uniwersalnych emocji.

Nowy album amerykańskiego artysty to więc przede wszystkim znany nam Noah Kahan z trudnymi, retrospektywnymi i introspektywnymi tekstami, odnajdujący w słuchaczu najodleglejsze wspomnienia z czasów dzieciństwa oraz budzący refleksje dotyczące dorosłego życia. "The Great Divide" to nostalgia, próba przepracowania przeszłości i chęć zrozumienia obecnego bólu. To poczucie komfortu przy jednoczesnym rozrywaniu serca na najdrobniejsze kawałeczki. Melodie tradycyjnie sprawiają, że masz ochotę się kołysać, choć słowa wyśpiewywane przez wokalistę nie wskazywałyby na to. Folkowe brzmienia mieszają się z popowymi dźwiękami, tworząc sielski klimat. W kontekście poprzedniego "Stick Season" czuć tu rozwój, ale też wierne trwanie przy swoim charakterystycznym stylu oraz autentyczność, za którą miliony fanów z całego świata kochają Kahana.

Noah Kahan, "The Great Divide", Universal Music

10/10