Gdzieś w duchu boli mnie to, jak potoczyła się kariera Ellie Goulding. Przypominam sobie "Halycon" z 2012 roku i myślę o intrygującym albumie, który skutecznie łączył akustyczne elementy z mocnymi wpływami elektroniki. Pełno było tam charakteru, odważnych pomysłów przy jednoczesnym utrzymaniu przebojowości. A potem przypominam sobie, że od tego momentu minęło 14 lat i sukcesy "Love Me Like You Do" czy utworów z Calvinem Harrisem były chyba zbyt przytłaczające dla autorki, aby trzymać się dawnej, ambitniejszej linii. Więc ostatnie lata artystycznie dla Ellie to równia pochyła odwrotnie proporcjonalna do sukcesów komercyjnych, dzięki którym spokojnie można ją nazywać jedną z największych współczesnych gwiazd popu.
Słucham więc "I Know Too Much", słyszę proste, nasiąknięte emocjonalnością wersy i ich nie kupuję. Słyszę produkcję muzyczną, która trzyma oczywiście światowy poziom, ale jednocześnie charakteryzuje się totalną przezroczystością i tym, że to piosenki, pod które mogłaby zaśpiewać w zasadzie każda wokalistka szalejąca na radiostacjach.
Wreszcie słyszę Ellie, która po konfrontacji ze sobą sprzed tych 14 lat zdaje się totalnie wyprasowana z charakteru. Na dodatek, otwiera się w nowym oknie obrabiana jest w sposób, w którym zaczyna być mi coraz trudniej dostrzegać jej prawdziwą barwę głosu. To ten rodzaj post-produkcyjnych prób doprowadzenia partii wokalnych do doskonałości, która odbiera im wszystko, co powoduje, że są ludzkie.
Przebojowość? Naprawdę trudno mi uwierzyć, że "Loser" czy "4 Seasons" nie były pisane wręcz z taką myślą, aby stać się wielkimi przebojami. Obok monumentalności, na jaką nachodzi "Misremember You", z trudem przejść obojętnie. Problem jest taki, że w zasadzie oprócz EDM-owego i totalnie odbiegającego swoim charakterem od reszty albumu "Ravers" (ewidentnie inspirowanego sukcesami utworów Ellie z Calvinem Harrisem) nie ma tu za wiele powodów, aby zostać na dłużej i motywów, które mają grać słuchaczowi w głowie jeszcze po przesłuchaniu.
Powstanie kolejnych wersji albumu z dodatkowymi utworami w postaci "We Know Too Much" czy "You Know Too Much" (bo warto wspomnieć, że Ellie napisała między 50 a 60 piosenek) nie zmienia za wiele. Może oprócz tego, że znajduje się tu kilka przełamań produkcyjnej nudy czy skromnych zabaw hałasem jako nośnikiem dźwiękowym. Jednak gdy takie "Right Hand" czy "All The Time" w końcu wprowadzają nieco życia, odwagi starcza odpowiednio na niecałe dwie minuty i nieco ponad minutę. Tak jakby producenci za wszelką cenę nie chcieli przestraszyć słuchacza, któremu muzyka ma co najwyzej nie przeszkadzać w tle.
A to właśnie te momenty ratują Ellie w moich oczach. Tylko one bowiem sprawiają, że powstrzymuje się z tezą jakoby można szykować pogrzeb ambicjom artystycznym Ellie Goulding bez najmniejszych nadziei na to, że powstaną z martwych. To już kolejny album Brytyjki, który najlepiej prezentuje się na papierze - dużo gorzej na słuchawkach.
Ellie Goulding, "I Know Too Much", Universal Music Polska
3/10





![Scott Ian Lewis, Carnifex: Do pewnego stopnia się pozbierałem [WYWIAD]](https://i.iplsc.com/000NI1WKBXQXGFV5-C401.webp)



