Tori Amos "In Times Of Dragons Tour": Koncert, który bardziej się przeżywa, niż ogląda [RELACJA]

Nie przyznam się, że słucham Tori Amos jakoś namiętnie w zaciszu domu, bowiem jej muzyka nie jest do końca w moim stylu, ale występ na żywo absolutnie odczarowuje wszystko. Od pierwszych minut było już jasne, że tego wieczoru liczyć się będą niuanse i atmosfera. Tori Amos weszła na scenę bez zbędnego patosu, razem ze swoim bandem i z charakterystyczną dla siebie mieszanką skupienia i ciepła. Jej głos - dziś niższy, bardziej matowy, momentami wręcz szorstki - choć momentami mam wrażenie zanikał, to jednak nie stracił wiele ze swojej siły oddziaływania. Wręcz przeciwnie. Amos nauczyła się wykorzystywać dojrzałość swojego głosu jako dodatkowe narzędzie interpretacyjne, a nie ograniczenie. W tej "nieperfekcyjnej perfekcji" kryje się dziś największa siła jej występów - artystka nie ukrywa upływu czasu, zmian w barwie głosu ani emocjonalnego ciężaru swoich utworów, lecz świadomie wplata je w opowiadaną na scenie historię.

Między fortepianem a keyboardami Amos za to poruszała się w błyszcząco niebieskim stroju jak gospodarz serwujący najlepsze muzyczne dania. Jej koncerty nigdy nie są identyczne - setlisty zmieniają się każdego wieczoru, a fani doskonale wiedzą, że pewne utwory pojawiają się niemal jak objawienia. W Warszawie takim momentem okazało się "Sister Janet". Sama artystka przyznała ze sceny, że to "najbardziej pożądana piosenka każdego wieczoru". Rzeczywiście - gdy tylko wybrzmiały pierwsze dźwięki, sala zareagowała natychmiast. Tori nie kryła także swojej sympatii do Polski. Ze sceny powiedziała: "Bardzo dziękuję za przybycie dziś wieczorem. Zawsze uwielbiam przyjeżdżać do Polski. Mamy tu kogoś tuż za mną [jej gitarzysta - przyp. red.], kogo przodkowie są Polakami, więc mamy tutaj być może rodzinę kogoś z was".

W zasadzie przez cały koncert powiedziała niewiele więcej, ale to krótkie powitanie wystarczyło. Amos od lat słynie z oszczędnych, ale szczerych interakcji z publicznością. Jej koncerty nie potrzebują stadionowej teatralności - wystarczy szczera rozmowa prowadzona przez jej fortepian.

Kulminacja koncertu przyszła na sam koniec. Gdy wybrzmiało "Precious Things", publiczność siedząca na płycie spontanicznie wstała z miejsc i rzuciła się pod samą scenę, chcąc pożegnać artystkę. Zrobił się taki szum, że przyznam - nie wiedziałem, co się dzieje. Na szczęście nie był to jeszcze definitywny koniec wieczoru. Tori Amos wróciła na bis i wykonała jeszcze trzy utwory (dla warszawskiej publiczności wybrała "Big Wheel", "Stronger Together" oraz "Cornflake Girl").

Koncerty Tori Amos od dawna działają właśnie w ten sposób - nie opierają się na efekcie "wow", ale na poczuciu uczestnictwa w czymś naprawdę autentycznym. Zamiast ciężaru legendy, publiczność mogła poczuć bliskość i przekonać się, że niektórych koncertów nie da się po prostu zrecenzować. Można je tylko przeżyć.