Przez całą karierę walczyli z plotkami. "Ludzie ciągle pytają, czy jesteśmy razem"

Za sukcesem "Joyride" stali ludzie o zupełnie różnych osobowościach. Per Gessle był perfekcjonistą i strategiem. Pisał piosenki hurtowo, myśląc kategoriami hitów i list przebojów. Z kolei Marie Fredriksson wnosiła do tego świata emocje, charyzmę i głos, który potrafił nadać głębię nawet najprostszym melodiom.

Poznali się jeszcze w latach 70., ale dopiero w połowie kolejnej dekady zdecydowali się połączyć siły. To był moment, który zmienił nie tylko ich kariery, ale i obraz europejskiego popu. Jak sami podkreślali, łączyła ich przede wszystkim przyjaźń i wspólny cel, choć przez lata musieli mierzyć się z plotkami o rzekomym związku.

Fredriksson mówiła w jednym z wywiadów wprost: "Ludzie ciągle pytają, czy jesteśmy razem. Nie jesteśmy. Jesteśmy przyjaciółmi i partnerami w muzyce".

Kiedy zaczynali pracę nad "Joyride", byli już po światowym sukcesie. "The Look", "Listen to Your Heart" i "It Must Have Been Love" wyniosły ich na szczyt, ale też postawiły pod ścianą. Drugi taki wynik nie był oczywisty.

Gessle zamknął się w studiu w Halmstad i zaczął pisać. Powstało kilkadziesiąt utworów, z których wybrano te najmocniejsze. "Chciałem, żeby to brzmiało jak składanka największych hitów" - wspominał po latach. "Musiało być konkretnie i bez wypełniaczy".

Wytwórnia naciskała, by nagrania przenieść do Stanów Zjednoczonych i oddać materiał w ręce amerykańskich producentów. Roxette postawili się i zostali w Szwecji, kontynuując współpracę z dobrze znanym zespołem muzyków. To była decyzja, która zdefiniowała charakter całej płyty.

Choć większość materiału wyszła spod ręki Gessle'a, to właśnie Fredriksson nadała mu wyrazu. Jej interpretacje budowały napięcie i emocje, które trudno było podrobić.

Na "Joyride" zostawiła też swój autorski ślad jako kompozytorka. "Watercolours in the Rain" pokazał inne oblicze Roxette. Artystka przyznawała jednak, że pisanie tekstów po angielsku nie było dla niej naturalne. "To dziwne uczucie tworzyć w obcym języku" - mówiła. Gessle widział w tym potencjał i podkreślał, że ich współpraca działa najlepiej właśnie wtedy, gdy łączą swoje różne podejścia.

Efekt tej współpracy był imponujący. Tytułowy "Joyride" stał się jednym z największych przebojów 1991 roku i czwartym numerem jeden duetu w USA. Kolejne single - "Fading Like a Flower (Every Time You Leave)", "The Big L." czy "Spending My Time" - tylko potwierdziły, że Roxette znaleźli się w absolutnym topie.

Nie wszystkie historie miały jednak szczęśliwe zakończenie. W wyniku zmian w strukturach wytwórni w USA część singli nie otrzymała odpowiedniego wsparcia. "Wierzyłem, że to będzie nasz największy hit" - mówił Gessle o "Spending My Time". -"Ale wiele rzeczy się wtedy zmieniło".

"Joyride" to nie tylko sukces studyjny. Trasa "Join the Joyride!" była jednym z największych przedsięwzięć koncertowych tamtego czasu. Ponad 1,7 miliona widzów na czterech kontynentach mówi samo za siebie.

To właśnie wtedy Fredriksson i Gessle pokazali, że ich siła nie kończy się na radiowych hitach. Na scenie byli pełnoprawnymi gwiazdami, które potrafiły porwać tłumy.

Lata po największych sukcesach przyniosły dramatyczny zwrot w życiu Marie Fredriksson. W 2002 roku u artystki zdiagnozowano guza mózgu. Leczenie było długie i wyczerpujące, a jego skutki odczuwała przez kolejne lata. Choć wróciła do muzyki i na scenę, stan zdrowia stopniowo się pogarszał.

W 2016 roku musiała ostatecznie zrezygnować z koncertowania. Zmarła trzy lata później, w 2019 roku, pozostawiając po sobie ogromne dziedzictwo i głos, który dla milionów fanów na całym świecie był symbolem Roxette.

Gessle żegnał swoją wieloletnią partnerkę słowami: "Czas mija tak szybko. To niesamowite, że mogliśmy razem dzielić te marzenia. Nic już nie będzie takie samo".