"Niech żyje bal" to jeden z największych przebojów Maryli Rodowicz. Wciąż niewielu wie, kto za nim stoi

Maryla Rodowicz urodziła się w 1945 roku w Zielonej Górze. Dzieciństwo spędziła w wielu miastach - jej rodzina wielokrotnie się przeprowadzała. Ukończyła Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie, jednak to muzyka od wczesnych lat była jej największą pasją. Karierę sceniczną rozpoczęła na początku lat 60., występując z gitarą na festiwalach studenckich i w klubach jazzowych.

Prawdziwy przełom nastąpił w 1968 roku, kiedy piosenkarka wystąpiła na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu z utworem "Zabierz moje sukienki" (muz. Andrzej Kurylewicz, sł. Wanda Warska). W kolejnych latach Rodowicz śpiewała na opolskiej estradzie wiele utworów, które do dziś cieszą się niesłabnącą popularnością, w tym: "Mówiły mu" (muz. Stefan Rembowski, sł. Andrzej Bianusz), "Jadą wozy kolorowe" (muz. Stefan Rembowski, sł. Jerzy Ficowski), "Do łezki łezka" (muz. Andrzej Korzyński, sł. Jonasz Kofta), "Bossanova do poduszki" (muz. Jacek Mikuła, sł. Agnieszka Osiecka), "Sing sing" (muz. Jacek Mikuła, sł. Agnieszka Osiecka), "Polska Madonna" (muz. Andrzej Sikorowski, sł. Agnieszka Osiecka), "Małgośka" (muz. Katarzyna Gaertner, sł. Agnieszka Osiecka), "Roztańczę w sobie świat" (muz. Sławomir Sokołowski, sł. Jacek Cygan).

Charakterystyczna barwa głosu Maryli Rodowicz szybko zwróciła uwagę kompozytorów i autorów tekstów. Przez kolejne lata wokalistka budowała swoją pozycję na scenie, nagrywając kolejne przeboje i występując w kraju oraz za granicą, m.in. w NRD, ZSRR, Czechosłowacji, a także w krajach zachodnich.

W twórczości Maryli Rodowicz ogromną rolę odegrała Agnieszka Osiecka - poetka, autorka tekstów, dziennikarka i reżyserka. Ich artystyczna relacja była wyjątkowa. Osiecka potrafiła pisać dla Maryli teksty idealnie dopasowane do jej głosu, osobowości scenicznej i temperamentu. Wspólnie stworzyły wiele utworów, które do dziś są uznawane za klasykę: "Małgośka", "Rozmowa przez ocean", "Sing-Sing", "Damą być", a przede wszystkim - "Niech żyje bal".

Tekst tej ostatniej skupia się na refleksji nad życiem, jego ulotnością, absurdem, potrzebą radości w trudnych czasach. Osiecka uchwyciła esencję egzystencjalnego niepokoju i ubrała ją w piękną, muzyczną metaforę.

Utwór został po raz pierwszy zaprezentowany publiczności w 1984 roku, w czasach PRL-u, kiedy w Polsce sytuacja polityczna była pełna napięć. W takim kontekście utwór "Niech żyje bal" wybrzmiał wyjątkowo mocno. Jego przesłanie, by żyć intensywnie i korzystać z każdej chwili, miało głęboki wymiar.

Refren "Niech żyje bal, bo to życie to bal jest nad bale / Niech żyje bal! Drugi raz nie zaproszą nas wcale" szybko stał się cytowanym fragmentem, rozpoznawalnym nawet przez osoby nie będące fanami Rodowicz. Aranżacja Seweryna Krajewskiego, z dużą orkiestrą, dynamiczną rytmiką i wzniosłym finałem, nadawała całości teatralnego rozmachu.

Występ Maryli Rodowicz na Festiwalu w Opolu z tą piosenką spotkał się z owacją na stojąco. Artystka ugruntowała swoją pozycję jako wykonawczyni zdolna do przekazania zarówno energii, jak i głębokiej refleksji.