Jak wielki hit stał się symbolem pokolenia. Historia "Mrs. Robinson" duetu Simon & Garfunkel

Simon & Garfunkel to jeden z najbardziej rozpoznawalnych duetów w historii muzyki rozrywkowej. Ich muzyka, będąca połączeniem folk rocka, popu i poezji, zyskała ogromną popularność w latach 60., stając się symbolem pokolenia epoki kontrkultury. Duet tworzyli Paul Simon i Art Garfunkel, którzy poznali się już w dzieciństwie - dorastali w tej samej dzielnicy Forest Hills w Nowym Jorku i zaczęli wspólnie śpiewać jeszcze w czasach szkolnych.

Pierwsze kroki na scenie muzycznej stawiali jako nastolatki pod nazwą Tom & Jerry, odnosząc niewielki sukces w 1957 roku z piosenką "Hey, Schoolgirl". Po kilku latach przerwy i indywidualnych prób powrotu do muzyki, postanowili działać razem pod własnymi nazwiskami - i tak narodził się duet Simon & Garfunkel.

Ich debiutancki album "Wednesday Morning, 3 A.M." z 1964 roku przeszedł niemal bez echa, ale kiedy producent Tom Wilson zremiksował piosenkę "The Sound of Silence" dodając elektryczne instrumenty, utwór błyskawicznie zdobył szczyty list przebojów, dając początek karierze, która zmieniła historię muzyki folkowej.

Jednym z największych hitów Simona i Garfunkela była piosenka "Mrs. Robinson", która została napisana specjalnie na potrzeby filmu "Absolwent" ("The Graduate", 1967) w reżyserii Mike'a Nicholsa. Film opowiadał historię młodego mężczyzny Benjamina Braddocka (Dustin Hoffman), który wikła się w romans ze starszą kobietą - tytułową panią Robinson (w tej roli Anne Bancroft) - jednocześnie zakochując się w jej córce (Katherine Ross zagrała jako Elaine Robinson). Film był prowokacyjny jak na swoje czasy i trafił idealnie w nastrój amerykańskiego społeczeństwa końca lat 60.

Paul Simon początkowo nie był przekonany, by pisać piosenkę bezpośrednio odnoszącą się do fabuły filmu, ale Mike Nichols bardzo nalegał. Powstała w rezultacie kompozycja - początkowo zatytułowana roboczo "Mrs. Roosevelt" - została dostosowana do potrzeb produkcji filmowej, a później rozwinięta do pełnej wersji, która ukazała się w 1968 roku na albumie "Bookends".

Utwór błyskawicznie zyskał ogromną popularność - był nie tylko muzycznym hitem, ale też wyrazem społecznych niepokojów i zmian kulturowych. Refren z powtarzającym się "Here's to you, Mrs. Robinson" oraz charakterystyczna partia "dee-de-de-de" na długo zapadły w pamięć słuchaczy.

Tekst piosenki można odczytywać wielowarstwowo - z jednej strony jest to portret postaci z filmu, z drugiej - krytyka wartości amerykańskiego społeczeństwa, z odniesieniem do zagubienia, hipokryzji i duchowej pustki. Pojawia się też słynna linijka: "Where have you gone, Joe DiMaggio?" - odwołanie do popularnego baseballisty, który symbolizował czasy "prostych wartości". Dla Simona, pytanie to było wyrazem tęsknoty za utraconym ideałem.

Piosenka "Mrs. Robinson" zdobyła w 1969 roku nagrodę Grammy za nagranie roku oraz Grammy za najlepsze wykonanie duetu popowego. Była to pierwsza piosenka rockowa, która otrzymała to prestiżowe wyróżnienie jako utwór roku - co dowodzi, jak ogromne znaczenie miała nie tylko dla muzyki, ale i dla amerykańskiej kultury.

Utwór stał się jednym z hymnów pokolenia, które przeżywało społeczne i polityczne przemiany: protesty przeciw wojnie w Wietnamie, ruchy praw obywatelskich, kontrkulturę i rozczarowanie tzw. "amerykańskim snem". Choć jego brzmienie było łagodne, to przesłanie było gorzkie, a przekaz - niezwykle celny.

Dzięki filmowi "Absolwent" i piosence "Mrs. Robinson" duet Simon & Garfunkel osiągnął szczyt popularności. Ich twórczość zaczęła docierać do masowej publiczności, a jednocześnie zachowała artystyczną głębię i autentyczność.

Oprócz "Mrs. Robinson" Simon & Garfunkel stworzyli wiele innych kompozycji, które na trwałe zapisały się w kanonie muzyki XX wieku. Jedną z najważniejszych jest "The Sound of Silence", utwór symbolizujący alienację i duchową pustkę. Tekst o "milczeniu rosnącym jak rak" trafnie odzwierciedlał emocje społeczeństwa pogrążonego w samotności mimo technologicznego postępu.

Kolejnym wielkim przebojem była "Bridge Over Troubled Water" z 1970 roku - ballada o wsparciu, nadziei i przebaczeniu. Piosenka ta została uznana za jeden z największych utworów wszech czasów i zdobyła pięć nagród Grammy. Jej majestatyczne wykonanie z chórem i fortepianem przyniosło Garfunkelowi status wybitnego wokalisty, choć tekst i muzykę napisał Simon.

Wśród innych znanych utworów duetu warto wymienić także "Scarborough Fair/Canticle", będący aranżacją angielskiej ballady ludowej, "America", opowiadający o duchowej podróży po kraju, czy "Cecilia" - dynamiczną, rytmiczną piosenkę o niespełnionej miłości.

Mimo ogromnego sukcesu, relacje między Simonem a Garfunkelem bywały napięte. Różnice artystyczne, osobowościowe i ambicje doprowadziły do rozpadu duetu w 1970 roku - tuż po premierze ich największego sukcesu komercyjnego, albumu "Bridge Over Troubled Water". Obaj muzycy rozpoczęli solowe kariery, z których zwłaszcza ta Paula Simona okazała się niezwykle owocna - jego albumy, takie jak "Graceland" czy "Still Crazy After All These Years", zebrały znakomite recenzje.

Mimo rozpadu, Simon & Garfunkel kilkukrotnie wracali do wspólnych występów. Najsłynniejszy z nich odbył się w 1981 roku w Central Parku w Nowym Jorku, gdzie duet wystąpił przed półmilionową publicznością. Koncert był transmitowany w telewizji i uwieczniony na płycie. Choć artyści sporadycznie współpracowali jeszcze w kolejnych dekadach, nigdy nie powrócili na stałe jako duet studyjny.

Simon & Garfunkel zdobyli liczne nagrody, w tym Grammy Lifetime Achievement Award (2003) oraz miejsce w Rock and Roll Hall of Fame (1990). Ich piosenki często pojawiają się na listach najlepszych utworów w historii muzyki, a albumy osiągnęły status multiplatynowych.

Ich wpływ na kulturę jest trudny do przecenienia - nie tylko zrewolucjonizowali muzykę folkową, ale również udowodnili, że piosenka popularna może mieć wartość poetycką i społeczną. Zainspirowali pokolenia artystów, od Bruce'a Springsteena po Eda Sheerana, i pozostają nieustannie obecni w popkulturze - ich muzyka wciąż pojawia się w filmach, serialach i reklamach.