Halina Benedyk podbijała polskie listy przebojów. Jej karierę przerwała zazdrość

Halina Benedyk pochodzi z Poznania, gdzie ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną I i II stopnia w klasie fortepianu. Choć w dzieciństwie marzyła o karierze pianistki, szybko odkryła, że największą radość daje jej śpiew. W wieku 18 lat zgłosiła się do Studia Piosenki w Poznaniu - miejsca, w którym kształciło się wielu przyszłych artystów estrady.

W 1984 roku wystąpiła na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, zdobywając wyróżnienie. Właśnie wtedy usłyszał o niej Krzysztof Jaślar, współpracownik festiwalu w Sopocie. Niedługo potem dostała telegram, który miał zmienić jej życie:

"Przyjeżdżaj do Sopotu. Zaśpiewasz z Włochem".

W tamtym momencie Benedyk wypoczywała na polu namiotowym w Ustroniu Morskim. Spakowała walizkę i ruszyła do Sopotu. "Nie wiedziałam, o co chodzi. Powiedziano mi tylko, że mam śpiewać w duecie, z kimś z zagranicy. Wszystko działo się błyskawicznie" - wspominała po latach.

Na scenie Opery Leśnej Halina Benedyk wystąpiła z włoskim wokalistą Marco Antonellim. Ich piosenka "Frontiera" - śpiewana po włosku i po polsku - opowiadała o miłości silniejszej niż granice.

Występ w Sopocie zakończył się sukcesem - duet zajął trzecie miejsce w konkursie, a utwór szybko trafił na radiowe listy przebojów. Piosenka ukazała się też na płycie wydanej w Polsce i we Włoszech. Benedyk i Antonelli zaczęli wspólne występy, które cieszyły się ogromną popularnością.

"Marco był dla mnie jak starszy brat. Uczył mnie włoskiej wymowy, pomagał na scenie. To było coś wyjątkowego" - wspominała piosenkarka w rozmowie z Gazetą Mosiny.

Niestety, współpraca zakończyła się nagle. "Pewnego dnia żona powiedziała Marco, że koniec wyjazdów do Polski, że koniec z koncertami. Była o niego bardzo zazdrosna, naprawdę bardzo. On jej posłuchał i straciliśmy kontakt. Było mi wtedy bardzo smutno, bo Marco był dla mnie jak starszy brat" - dodawała artystka.

Po sukcesie "Frontiery" Halina Benedyk próbowała sił solo. W 1987 roku wystąpiła na Festiwalu w Opolu z piosenką "Mamy po 20 lat", która szybko stała się przebojem. Występowała w telewizji, śpiewała z orkiestrą Aleksandra Maliszewskiego, koncertowała w kraju i za granicą.

"Wtedy wszystko działo się inaczej - nie było mediów społecznościowych, nagrania nie trafiały do sieci. Jeśli nie było cię w telewizji przez kilka miesięcy, to ludzie myśleli, że zniknęłaś" - wspominała w rozmowie z Codziennym Poznaniem.

Pod koniec lat 80. Benedyk zaczęła coraz rzadziej pojawiać się na scenie. Wyszła za Aleksandra Maliszewskiego - dyrygenta, kompozytora, lidera Alex Bandu i twórcę aranżacji dla Krzysztofa Krawczyka czy Ireny Santor. "Poznaliśmy się w Studium Piosenkarskim w Poznaniu. Aleksander szukał wokalistów do chóru. Spodobał mu się mój głos, a potem... ja też" - żartowała Benedyk.

Wspólnie wyjechali do Szwajcarii, gdzie artystka wspierała męża podczas występów i sama zaczęła komponować.

Po powrocie do Polski Benedyk poświęciła się pracy z dziećmi i młodzieżą. Od lat jest związana ze Stowarzyszeniem Przyjaciół Dzieci Specjalnej Troski im. Leszka Grajka. Organizuje koncerty charytatywne, patronuje przeglądom piosenki religijnej i prowadzi warsztaty wokalne.

"Muzyka może być formą terapii. Kiedy widzę, jak dzieci śpiewają, jak się otwierają, to wiem, że to ma sens" - mówiła w rozmowie z Echodnia.eu. Za swoją działalność otrzymała tytuł Gwiazdy Dobroczynności.

W 2010 roku Marco Antonelli, przeglądając YouTube'a, trafił na nagranie "Frontiery". Zostawił komentarz z prośbą o kontakt. "Bardzo cieszę się, że udało mi się odnaleźć Halinkę, bo gdyby nie, to minęłoby pewnie następne 26 lat" - mówił w rozmowie z Gazetą Mosiny.

Spotkali się w Polsce i od razu wiedzieli, że chcą znów razem śpiewać. Nagrali nową wersję "Frontiery" oraz utwór "Solo noi - Tylko My" autorstwa Aleksandra Maliszewskiego. Płyta była ich muzycznym powrotem i symbolicznym zamknięciem historii, która zaczęła się w 1984 roku.

Dziś Halina Benedyk regularnie występuje - na koncertach, festynach, festiwalach retro. Chętnie wraca do piosenek sprzed lat, ale nie traktuje ich jak wspomnień. "Gdy śpiewam moje dawne piosenki i widzę te rozanielone oczy pań, które są na moim koncercie, to jest to uczucie trudne do opisania. To jest moje szczęście i moja siła" - powiedziała w rozmowie z Gnieźnieńskim Tygodnikiem.

Artystka jest też babcią i nie ukrywa, że to jedna z jej najważniejszych ról. "Nie da się żyć bez muzyki, ale i bez rodziny też nie" - dodała z uśmiechem.