Andrzej Piaseczny o Krzysztofie Krawczyku: "Najpiękniejszą formą pamięci jest uśmiech" [WYWIAD]

Alicja Rudnicka, Interia Muzyka: Miałeś okazję poznać Krzysztofa Krawczyka osobiście. Jakie było twoje pierwsze wrażenie?

Andrzej Piaseczny: - Zanim powiem o pierwszym wrażeniu, to muszę powiedzieć, że tak - miałem okazję poznać Krawczyka i może to będą zbyt wielkie słowa, ale miałem okazję zaprzyjaźnić się z Krawczykiem, a to jest trochę wyższa forma. Mimo tego, że wcale nie spotykaliśmy się jakoś bardzo często. Natomiast - i teraz pierwsze wrażenie - to był człowiek, który zjednywał sobie ludzi w pierwszych słowach. Może coraz rzadziej spotyka się takich ludzi właśnie otwartych, uśmiechniętych, spokojnych, takich, którzy po prostu rozwiązywali języki, nawiązywali komunikację pozasłowną. Podobno najpiękniejszą formą przyjaźnienia się z kimś, czy współżycia z kimś jest, jest ten moment, kiedy można sobie posiedzieć i nic nie mówić. Tak czasem było z Krzysiem.

I tutaj podczas tego hołdu, jakie emocje ci towarzyszą?

- Wydaje mi się, że najpiękniejszą formą pamięci o człowieku jest uśmiech, oczywiście będzie bardzo dużo nostalgii. Piosenki zabrzmią nawet troszkę bardziej sentymentalnie niż w oryginalnych wersjach, ale również będą te uśmiechnięte, żywe, nawet odrobinę taneczne. Kiedy myślę o Krzyśku, to uśmiecham się, mam nadzieję, że dzisiaj dużo tego uśmiechu będzie wśród publiczności i przed telewizorem.

Czy któryś utwór jest ci szczególnie bliski?

- To zabrzmi może nie do końca ładnie, ale oczywiście te, które ja sam napisałem dla Krzyśka, natomiast wyłącznie z powodów takich osobistych. Chcę też powiedzieć -przepraszam, jeśli ktoś z was to słyszał, ale nie umiem przestać tego powtarzać - że pierwsza płyta, którą miałem w życiu jako dzieciak, to był singiel Krzyśka Krawczyka z piosenkami "Jak minął dzień" i... i zawsze zapominam co było na drugiej stronie... "Wróć do mnie"! Chyba nie da się utworzyć takiego rankingu. Dzisiaj usłyszycie, że każda z piosenek to jest piosenka, którą pamiętamy. To jest spadek, spuścizna, którą nie tylko warto pamiętać, ale pamięta się na pewno, a mało tego, nie narzekając absolutnie na to, co dzisiaj dzieje się albo co stanie się w przyszłości, myślę, że takich artystów jest coraz mniej.

A jakie są twoje plany po polsku festiwalu?

- Prowadzę aktywne życie koncertowe, więc w lato wcale nie zwalniamy i tych koncertów jest całkiem całkiem sporo, natomiast no dzieje się też dużo w takich kwestiach przygotowawczych do tego, co być może pojawi się fonograficznie, ale nie chcę o tym mówić za bardzo. Dopiero kiedy jakieś nagrania się pojawią, to warto opowiadać o tym, co się robi.

Znajdujesz czas na odpoczynek? Dbasz o równowagę w tym intensywnym sezonie?

- Staram się. To bywa nieczęste, że znajdujemy te chwile dla siebie, tym bardziej, że kiedy żyje się w walizce, to trzeba nadrabiać bardzo mocno rzeczy, które zostawiamy w domu, za sobą potem, kiedy do niego wracamy. Im dalej w czas tym odpoczynek jest coraz bardziej ważny.

Czyli w domu nie bywasz za często?

Kiedyś to policzyliśmy. Pół roku jestem w domu, pół roku poza domem. Gdyby wszystkie dni zliczyć, które które spędzam na koncertach bądź gdzieś tam w programach telewizyjnych i tak dalej, to jest ponad pół roku.

Bliscy wtedy jeżdżą z tobą, czy czekają mnie cierpliwie?

Muszą czekać, rodzina w pracy to niedobry pomysł.