Czesław Wydrzycki-Biografia

Latem 1967 r. w trakcie występów w sopockim "Non Stopie", C. Niemen powiększył skład swojego zespołu o saksofonistę Zbigniewa Sztyca (eks-Szwagry). We wrześniu doszedł trębacz Ryszard Podgórski (eks-Flamingo i Big Band Jana Tomaszewskiego); w następnym miesiącu z grupą występował puzonista Andrzej Dorawa (eks-Flamingo i Big Band Jana Tomaszewskiego). Po koncercie dla WDR w Kolonii, pod koniec października 1967r. odszedł gitarzysta basowy P. Brodowski. Przez miesiąc basistą zespołu był Janusz Zieliński (eks-zesp. Zbigniewa Namysłowskiego), później zaś Tadeusz Gogosz (eks-Skaldowie).

Reklama

Inspiracją dla wzbogacenia składu zespołu o sekcję dętą było brzmienie wytwórni Stax, tzw. Memphis sound. Czołowym jej przedstawicielem był Otis Redding, którego wpływy uwidoczniły się na płycie "Sukces". Kolejne etapy nagrywania tytułowego utworu zostały przedstawione w sposób celowo ironiczny w kontrowersyjnym filmie "Sukces" (reż. Marek Piwowski, premiera 1968 r.). Największymi przebojami z nowego albumu były piosenki: "Klęcząc przed tobą"; "Allilah" i "Płonąca stodoła". Album nagrodzono Złotą płytą, wręczoną 12 listopada 1970 r. w Warszawie.

W tym okresie C. Niemen wystąpił na wszystkich ważniejszych imprezach muzycznych w Polsce, począwszy od I "Musicoramy" (1966), a skończywszy na wręczeniu Złotej płyty za album "Dziwny jest ten świat" (1968). Były to m. in.: II "Musicorama" (1967), I Festiwal (Plebiscyt) Zespołów Młodzieżowych o Złotą Kotwicę Sopockiego Lata 1968 oraz "Diorama" VIII MFP w Sopocie.

Kolejną płytę długogrającą muzyk nagrał pod koniec października 1968 r. "Czy mnie jeszcze pamiętasz" - bo taki nosiła tytuł - zgromadziła zaaranżowane na nowo przeboje artysty sprzed 1966 r. Na albumie znalazły się też pozycje premierowe - przebój Kasi Sobczyk "Nie wiem czy to warto" i kompozycja realizatora płyty, Wojciecha Piętowskiego, "Obok nas".

Największym sukcesem Niemena w 1968 r. było zdobycie w styczniu nagrody "Midem" w Cannes i statuetki "Billboardu" dla najpopularniejszego piosenkarza polskiego. Efektem pobytu w Cannes było zaproszenie artysty do Czechosłowacji i Włoch. Jeszcze w tym samym roku, po udziale w festiwalu "Złota Róża" w Montreux, C. Niemen wystąpił na III Festiwalu "Bratysławska Lira" w Bratysławie. W styczniu 1969 r. Akwarele wyjechały do Włoch. Próby podbicia Italii trwały z przerwami prawie półtora roku i zakończyły się niepowodzeniem. Mimo iż ekspresyjny styl Niemena bardzo przypadł do gustu włoskiej młodzieży, na drodze do kariery artysty w tym kraju stanęły tamtejsze związki zawodowe, chroniące rodzimych wykonawców. One też spowodowały niedopuszczenie Niemena do udziału w festiwalu San Remo w 1970 r.

Artysta nagrał we Włoszech trzy single, na których repertuar złożyły się kompozycje własne oraz przeboje amerykańskie i włoskie. Pobyt w Italii nie był zupełnie bezowocny. W atmosferze tęsknoty za krajem powstał materiał na czwarty album, oparty na poezji Adama Asnyka, Kazimierza Przerwy-Tetmajera i Tadeusza Kubiaka. C. Niemen dopracował też monumentalną kompozycję "Bema pamięci żałobny rapsod" (do tekstu Norwida), której zarys zaprezentowany został 20 grudnia 1968 r. w Sali Kongresowej.

W lipcu 1969 r. w Bolonii nastąpiła zmiana nazwy zespołu na Niemen Enigmatic. Z transformacją nazwy związane były zmiany personalne, do których doszło już w kraju. Odeszli T. Gogosz i M. Zimiński, wrócił J. Zieliński (eks-grupa Piotra Puławskiego), a T. Butowtta zastąpił Czesław Bartkowski (eks-Zbigniew Namysłowski Ouartet). Wzmocnieniem grupy było pozyskanie na pół roku świetnego jazzmana Zbigniewa Namysłowskiego, grającego na saksofonie i instrumentach klawiszowych. W październiku muzycy nagrali album "Niemen Enigmatic", mogący śmiało konkurować z dokonaniami światowej awangardy rockowej, za który 26 czerwca 1971 r. w Opolu otrzymali Złotą płytę.

Dowiedz się więcej na temat: biografie

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Rekomendacje