Był geniuszem Pink Floyd, a zniknął u szczytu sławy. Tragiczna historia upadku Syda Barretta

Barret urodził się 6 stycznia 1946 r. w Cambridge jako czwarty z pięciorga dzieci Winifred i Arthura Maxa Barrettów. Jego rodzice byli zamożni i bez zawahania umożliwiali pociechom rozwijanie muzycznych talentów. Późniejszy lider Pink Floyd od najmłodszych lat brał więc udział w lokalnych konkursach, grał na ukulele, a później także na banjo. W wieku 12 lat namówił rodziców na kupno gitary. Trzy lata później wszedł w posiadanie gitary elektrycznej i sam skonstruował do niej wzmacniacz. Wstąpił do pierwszej w swoim życiu kapeli - Geoff Mott and the Mottoes.

Choć wszyscy znamy go jako Syda, muzyk tak naprawdę nazywał się Roger Keith Barrett. W czasach nastoletnich, gdy grywał ze swoim pierwszym zespołem, przylgnął do niego nowy przydomek. Pseudonim inspirowany miał być imieniem lokalnego perkusisty jazzowego - Sida Barretta.

Syd od najmłodszych lat przyjaźnił się z Rogerem Watersem oraz Davidem Gilmourem, z którymi później spotkał się w Pink Floyd. Z tym drugim zżył się, gdy oboje uczęszczali do College of Arts and Technology.

Początki Pink Floyd sięgają lat 60. Wówczas Barrett przybył do Londynu, aby rozpocząć studia malarskie w Camberwell Art School. Waters zaproponował mu, aby od razu wstąpił do zespołu. Pierwotnie grupę nazwano Sigma 6, lecz ulegało to ciągłym przekształceniom - podobnie, jak skład formacji. Gdy dołączył do niej Syd muzycy występowali pod szyldem The Tea Set. Prędko zmuszeni byli jednak wprowadzić ponowne zmiany, ponieważ przyszło im zagrać koncert u boku innego zespołu, o dokładnie tej samej nazwie. To wtedy Barrett zaproponował The Pink Floyd Sound.

1966 i 1967 to lata przełomowe dla Floydów. W marcu zagrali swój pierwszy poważny koncert w londyńskim klubie Marquee. Młodzi muzycy już wtedy zwrócili na siebie uwagę i zostali okrzyknięci przyszłością brytyjskiej psychodelii. Pod koniec 1966 r. zespołem zajęli się dwaj menedżerowie Andrew King oraz Peter Jenner. W kolejnym roku Barrett i spółka nagrali singiel "Arnold Layne", który osiągnął 20. pozycję sprzedaży w Wielkiej Brytanii, a ich następny hit "See Emily Play" sprzedawał się jeszcze lepiej - osiągając 6. miejsce.

Pierwsze single, a także cały debiutancki album legendarnej grupy - "The Piper at the Gates of Dawn" wydany w sierpniu 1967 r. - były dziełem Syda. To on komponował muzykę, pisał teksty, śpiewał i grał na gitarze. Roger Waters nie miał jeszcze pojęcia, że w przyszłości przejmie pałeczkę. Debiut formacji osiągnął 6. miejsce pod względem sprzedaży w Anglii, Floydzi stawali się coraz bardziej popularni, a presja członków zespołu jedynie rosła.

Gdy Pink Floyd byli już po wydaniu świetnie przyjętego singla "See Emily Play" i zaraz miał ukazać się ich długogrający debiut, Syd niespodziewanie zniknął. Koledzy z formacji nie mieli z nim kontaktu miesiącami. Gdy wreszcie wrócił, nie poznawali go. Zachowywał się inaczej, był jeszcze bardziej nieobecny i ekscentryczny.

Czas, w którym go nie było, prawdopodobnie spędził oddając się używkom. Przyjaciołom tłumaczył, że substancje te pomagają mu tworzyć i dają prawdziwą wolność. Tak naprawdę przyczyniały się do zwiększenia jego problemów psychicznych i powolnej utraty kontroli nad życiem. W pewnym momencie Barrett przestał nawet kojarzyć ludzi, z którymi dotychczas spędzał całe dnie, a wyjścia na scenę sprawiały mu coraz większą trudność.

Zachowanie Syda podczas koncertów wpływało nie tylko na jego wizerunek i odbiór fanów, lecz także na pozostałych członków Pink Floyd. Muzyk stał się dla nich obciążeniem - potrafił przez całe show grać wyłącznie jeden akord albo w ogóle nie wydobywać dźwięków z gitary. Za kulisami również nie było łatwo. Zdarzały się dni, w których muzyk nie wypowiadał do kolegów ani słowa. Problemy te skutkowały ostatecznie zatrudnieniem Davida Gilmoura do pomocy na scenie.

Obłęd Barretta postępował z miesiąca na miesiąc, a jedną z sytuacji, która zaważyła na jego obecności w Pink Floyd był występ, podczas którego muzyk wysypał sobie na głowę całą butelkę leków. Tabletki zaczęły topnieć w jego włosach, pod wpływem mocnego światła reflektorów, a następnie spływać po twarzy Syda. On sam był tak otumaniony, że nawet tego nie zauważył.

W 1968 r. członkowie zespołu podjęli trudną decyzję i postanowili nie zabierać Syda na jeden z koncertów. Niedługo później ogłosili, że Barrett nie jest już członkiem Pink Floyd. Mimo to wciąż traktowali go jak przyjaciela. Gilmour pomagał mu w solowej karierze, a później pilnował, by do końca życia spływały do niego tantiemy z przebojów, które napisał. Pozostali członkowie legendarnej grupy wielokrotnie próbowali zabierać go na odwyk, lecz bezskutecznie.

Jeden z najważniejszych albumów Floydów - "Wish You Were Here" z 1975 r. - został zadedykowany właśnie Sydowi. "Shine On You Crazy Diamond" w całości opowiada o muzyku.

Po odejściu z Pink Floyd Barrett wydał dwa solowe albumy - "The Madcap Laughs" i "Barrett". Jeden z jego ostatnich publicznych występów miał miejsce w 1970 r. w Londynie. Podczas wykonywania czwartego numeru z setlisty Syd ostrożnie odłożył gitarę i zszedł ze sceny, zostawiając na niej osłupiałych Davida Gilmoura i Jerry'ego Shirleya. Koncertu nie dokończył. Od tamtej pory artysta przestał udzielać się publicznie. Przez ostatnie trzy dekady swojego życia malował na ogromnych płótnach i zajmował się ogrodem. Żył z tantiem, które faktycznie regularnie spływały. Zmarł 7 lipca 2006 r., w wieku 60 lat, z powodu nowotworu, w swoim domu w Cambridge.

Biografowie Syda sugerują, że mógł cierpieć na schizofrenię, depresję maniakalną lub łagodną odmianę autyzmu. Niektórzy uważają, że miał zespół Aspergera. W opinii bliskich środki uzależniające, które zażywał, powodowały przyspieszenie rozwoju choroby. Część słuchaczy twierdzi natomiast, że gdyby nie one, muzyka artysty brzmiałaby zupełnie inaczej.

Melodyjne kompozycje Syda były chaotyczne i zawierały elementy, mające za zadanie drażnić odbiorcę. Teksty były z kolei podszyte infantylizmem, fragmentaryczne, czasem pełne absurdu. Mieszanka ta stanowiła o wyjątkowości dzieł Barretta, którymi do dziś zachwycają się całe pokolenia. Choć był członkiem Pink Floyd jedynie trzy lata i nagrał z grupą tylko dwa albumy - "The Piper at the Gates of Dawn" w 1967 r. i "A Saucerful of Secrets" z 1968 r. - pozostaje postacią nie tylko intrygującą, ale też otoczoną swoistym kultem. Nie bez powodu doczekał się miana jednego z najwybitniejszych przedstawicieli psychodelicznego rocka w historii.