Full of Hell w Krakowie: Najwięksi miłośnicy Polski i Polaków? [RELACJA]

Jad otworzył wieczór w najuczciwszy możliwy sposób: bez ceregieli, bez rozgrzewki, od razu prosto w twarz. Ten hc/crust na żywo nie potrzebuje żadnych wstępów, żeby zarysować klimat - kilka pierwszych riffów i wiadomo, że szykuje się ostra jazda. Warto wspomnieć, że nasza rodzima ekipa towarzyszy pozostałym na całej trasie, a nie tylko w Polsce. Nie ma się jednak co dziwić, to zespół, który w taki sposób zredefiniował klasykę polskiego punka, że dziś budzi ona zainteresowanie nawet za oceanem i słusznie!

Tego wieczoru słychać było, że spora część publiki przyszła tu specjalnie na nich. Zagrali krótko, bo ledwo ponad 20 minut (chociaż i tak porównując do moich kilku poprzednich zderzeń z zespołem na żywo, czas ten poszedł w górę), ale intensywnie i z ogromną energią, która przyćmiła nieco Jarhead Fertilizer.

Jeśli ktoś liczył, że po Jadzie złapie chwilę oddechu, Jarhead Fertilizer raczej dość szybko wybili mu to z głowy. Mięsiste brzmienie gitar w połączeniu z potężną perkusją i baaaaardzo niskimi wokalami poniekąd robiły robotę, ale w pewnym momencie zaczęło się robić już trochę nudnawo.

Był to występ z serii tych, przy których za bardzo nie ma się do czego przyczepić, ale też nie ma czego pochwalić, ot deathgrind bez zbędnych ceregieli, bez przebieranek, ale za to z nie byle jaką siłą w brzmieniu.

The Body na żywo w moim odczuciu wypadają zawsze o niebo lepiej niż na płytach i absolutnie nie chodzi tu o to, że studyjnie to nie wyrabia, ale potęga, i smoła, jaka wylewa się z głośników podczas koncertów to zupełnie inny poziom doświadczania ich muzyki.

To duet, który z tak skromnym instrumentarium osiąga więcej niż niejeden kwartet. Robią wrażenie nie tylko muzyczne, ale i fizyczne - czuć to w żebrach i w karku. Nie ma tu przemów do publiki, ale jest ciągły napór i gęstość. Nie wszyscy byli chyba przygotowani na aż tak intensywne i głośne doświadczenie, ja sam, mając zatyczki odnosiłem momentami wrażenie, że i tak tracę słuch, a po pierwszych numerach widać było ludzi wycofujących się w głąb sali i zatykających uszy. Trudno się jednak dziwić, ciężar The Body ma w sobie coś naprawdę niekomfortowego, ale i na swój pokraczny sposób urzekającego.

Full of Hell od lat mają opinię zespołu, który na żywo nie bierze jeńców. W Krakowie tę łatkę tylko potwierdzili. Ich wściekła mieszanka gatunkowa, z całym noise'owym bałaganem i elektroniką okazała się być absolutną demolką. Już na samym starcie dostaliśmy dzikie "Burning Myrrh" i po ciepłym powitaniu zespół kontynuował tę jazdę bez trzymanki, przechodząc przez "Pile of Dead Horses", "Crawling Back to God" czy "Doors to Mental Agony", a wszystko to domknięte było coverem "Oven" od Melvins. Choć w centrum setlisty wciąż pozostawał krążek "Trumpeting Ecstasy", nie brakowało materiału m.in. z "Coagulated Bliss", "Weeping Choir" i "Amber Mote in the Black Vault".

Trzeba im też oddać niesamowite zgranie - przy tym tempie i liczbie zmian trudno było znaleźć moment, w którym coś się rozjeżdżało. Brutalnością, precyzją i kontrolowanym chaosem bez dwóch zdań zasłużyli sobie na łatkę jednego z najlepszych zespołów współczesnej ekstremy. Trzeba też zaznaczyć, że muzycy darzą Polskę ogromną sympatią i podkreślają to jak mało kto. Widać to było w ich postach przed występem, a podczas koncertu Dylan Walker wielokrotnie powtarzał, jak bardzo cieszy się, że mógł do nas powrócić, jak bardzo lubi naszą publiczność i przypomniał, że przed laty to właśnie Krzysztof Paciorek (wokalista Jadu) woził ich w tour busie podczas europejskiej trasy koncertowej.

Krótko mówiąc wieczór wyjątkowy, świetny i mam nadzieję, że doczekam się powtórki. Jeśli ktoś przyszedł tu przetestować granice własnej wytrzymałości, raczej nie wyszedł zawiedziony. Jeśli ktoś przyszedł z ciekawości - najpewniej wróci do domu z przynajmniej jednym nowym zespołem na radarze i solidnie zatkanymi uszami po secie The Body!

1. Burning Myrrh
2. Transmuting Chemical Burns
3. Pile of Dead Horses
4. Kopf Meines Vaters
5. Ashen Mesh
6. Crawling Back to God
7. Shattered Knife
8. Doors to Mental Agony
9. Bound Sphinx
10. Thundering Hammers
11. Digital Prison
12. Silmaril
13. Blue Litmus
14. Thrum in the Deep
15. Haunted Arches
16. Amber Mote
17. Schizoid Rupture
18. Bone Coral and Brine
19. Branches of Yew
20. Gnawed Flesh
21. Barb and Sap
22. Armory of Obsidian Glass
23. Oven (cover Melvins)