Baxter Dury to obecnie jedna z najbardziej charakterystycznych postaci brytyjskiej sceny alternatywnej. Należy do tych artystów, którzy niemal przez całą karierę muszą mierzyć się z pytaniem: "czy byliby tutaj, gdyby nie znane nazwisko?". Jest synem legendarnego Iana Dury'ego, który już w latach 70. zapisał się na kartach historii punku hitem "Sex & Drugs & Rock & Roll". Baxter od początku funkcjonował więc w cieniu jednej z najbardziej wyrazistych gwiazd brytyjskiej muzyki, ale paradoksalnie właśnie to stało się jednym z głównych tematów jego twórczości.
"To trudna kwestia, bo sugeruje się, że nazwisko pomaga - i pewnie pomaga, ale gdybyś to rozłożył matematycznie na części pierwsze, pewnie okazałoby się, że nie do końca tak jest" - mówił w jednym z wywiadów, podkreślając, że przez oskarżenia o nepotyzm zawsze starał się ciężko pracować na swój własny sukces.
Zobacz również:
Już jako kilkulatek pojawił się na okładce płyty. Długo porównywali go do znanego ojca
Baxter Dury stał się częścią historii brytyjskiego rocka jeszcze zanim nauczył się mówić - jako kilkuletnie dziecko pojawił się na okładce kultowego albumu ojca, "New Boots and Panties!!" z 1977 r. To zdjęcie przez lata było symbolem jego niełatwej relacji z rodzinnym nazwiskiem. Ian Dury był bowiem dla Brytyjczyków ikoną, prowokatorem i buntownikiem, za którym podążały tłumy. Syn po latach wspominał go jako osobę błyskotliwą i zabawną, ale jednocześnie trudną i skłonną do wytykania ludzkich słabości.
Baxter od początku swojej kariery nie chciał (i nie był w stanie) ukrywać swojego pochodzenia. Przez to krytycy z początku oceniali go głównie przez pryzmat znanego ojca, a nie własnej twórczości. Muzyk, zamiast kopiować styl Iana, wybrał zupełnie inną drogę, tworząc muzykę chłodną, ironiczną, inspirowaną miejskością i podszytą dźwiękami elektroniki. To właśnie dzięki temu z czasem przestał być tylko "synem Iana Dury'ego", a zaczął funkcjonować jako pełnoprawny artysta.
Kariera Baxtera Dury'ego wystartowała późno. Przez lata wypracował swój oryginalny styl
Artysta rozpoczął swoją karierę stosunkowo późno, choć już w wieku 14 lat rzucił szkołę, poszukując planu na życie. Pierwsze poważne wydawnictwo, zatytułowane "Oscar Brown", opublikował na początku XXI wieku. Od razu został wtedy dostrzeżony przez brytyjskich krytyków, a słuchacze pokochali jego surowość, ironiczne obserwacje rzeczywistości i sprawne portretowanie współczesnych relacji czy miejskich archetypów.
Przez kolejne lata Baxter wypracował sobie własny styl songwriterski - łącząc humor z autoironią i dystansem, zastępując klasyczny wokal melorecytacją i pisząc teksty o samotnych bohaterach, nocnych włóczęgach czy przegranych romantykach.
"Wyłapuję frazy, z książek, różne rzeczy i to wszystko trafia do wielkiej bazy danych, do strumienia świadomości. Po prostu staram się… myślę dynamicznie i narracyjnie. Nie chcę być ograniczany przez nadmierne analizowanie. Uważam, że wszystko staje się zbyt teatralne i gęste, jeśli zacznę nad tym za dużo myśleć. Lubię ten flow, kiedy nie wiem, co powiem za chwilę. Osobiście uważam, bez popadania w egotyzm, że to, co mówię bez zastanowienia, jest często lepsze niż to, nad czym większość ludzi pracuje miesiąc" - opowiadał artysta o swoim sposobie pisania w rozmowie z portalem Hiro.
Przełomem w karierze Brytyjczyka były przede wszystkim albumy "Prince of Tears" i "The Night Chancers". To właśnie na nich Baxter dopracował swój charakterystyczny półśpiew, osadzony na pulsujących, tanecznych aranżacjach. W recenzjach często porównywano go do nocnego gawędziarza snującego historie w zadymionym barze, podczas gdy za jego plecami gra nowoczesny, elegancki pop.
Najnowszym krążkiem artysty jest "Allbarone", wydane we wrześniu 2025 r. To ósmy studyjny album Brytyjczyka i zdecydował się przy nim na współpracę z producentem, Paulem Epworthem. Płyta pokazała artystę od nieco innej strony - bardziej bezpośredniej, dynamicznej, rytmicznej i wyraźnie skręcającej ku nowoczesnej elektronice. "To materiał intensywny, precyzyjnie wyprodukowany i wyraźnie odcinający się od bezpiecznych schematów" - czytamy w materiałach prasowych.
Baxter Dury słynie z widowiskowych performansów scenicznych
Koncerty uczyniły z Baxtera Dury'ego postać kultową dla brytyjskiej muzyki. Na scenie gwiazdor nie przypomina bowiem typowego rockmana - stara się raczej zahipnotyzować publiczność niż przygnieść ją buntowniczą energią. Opowiada historie, a nie tylko śpiewa piosenki, tworząc prawdziwy teatralny performans.
"Tworzę muzykę, niezależnie od tego, czy jest w kategorii dance, czy nie. Ma ona uderzać w publiczność na żywo. Tak to widzę. To był temat naszych rozmów z Paulem (Epworthem, producentem - przyp. red.): jak podnieść jakość koncertów? Jak naprawdę zaangażować ludzi? To ma stać się czymś w rodzaju rave'u" - mówił w rozmowie z portalem Hiro, gdy wspominał trasę z najnowszym albumem "Allbarone".
"Zawsze mam niesamowite koncerty w Polsce". Baxter Dury wystąpił w Warszawie!
Polska publiczność miała okazję doświadczyć performensu artysty już kilkukrotnie - najpierw w Gdańsku, następnie w ramach OFF Festivalu, a także podczas wizyty na Inside Seaside. "Zawsze mam niesamowite koncerty w Polsce. To dziwne, jak osobowość danego kraju w unikalny sposób reaguje na twoją muzykę" - mówił Dury w jednym z wywiadów. Po entuzjastycznie przyjętych koncertach muzyk powrócił do naszego kraju 10 czerwca, aby wystąpić w warszawskim klubie Progresja.
Show było częścią trasy "Allbarone Tour 2026", która wcześniej zawitała jeszcze m.in. do Sztokholmu, Barcelony czy Pragi. Support przed główną gwiazdą zagrał I Hate Myself Because - garage punkowy projekt Maksyma Semeniuka.
Poniżej możecie zobaczyć zdjęcia z wyjątkowego koncertu Brytyjczyka!
Baxter Dury na koncercie w Warszawie
![Jarocin Festiwal 2026. Trzeci dzień: Teraz proszę tańczyć [RELACJA]](https://i.iplsc.com/000N2PJGE11292IH-C401.webp)
