Niewielu pamięta, że śpiewał w Budce Suflera. W PRL-u wyjechał z Polski

Stanisław Wenglorz urodził się 22 sierpnia 1950 roku w Cieszynie. Już od najmłodszych lat związany był z muzyką - śpiewał w chórach, uczęszczał także do szkoły muzycznej, gdzie uczył się gry na gitarze i fortepianie. Jako 17-latek trafił do zespołu Bardowie, z którym występował przez dwa lata.

Szerszej publicznością dał się poznać w 1970 roku, kiedy pojawił się w koncercie opolskich Debiutów. Niedługo później trafił do zespołu Wiślanie 69, a w 1977 roku współpracował ze Skaldami. To właśnie z tą ostatnią grupą nagrał przebój "Nie widzę ciebie w swych marzeniach".

Rok później związał się z Budką Suflera, zastępując na miejscu wokalisty Krzysztofa Cugowskiego. W tym składzie zespół wydał jedynie cztery utwory: "Ślady na piasku", "Rozmowa", "Kula nocnego światła" i "Życiowy numer". Ta współpraca szybko jednak się zakończyła, ponieważ - według doniesień - zespół uważał, że Wenglorz nie radzi sobie z rockowym repertuarem.

Jak można przeczytać w książce "Przeboje PRL", również relacja pomiędzy wokalistą a grającym wtedy w Budce Janem Borysewiczem pozostawiała wiele do życzenia. Według autora wspominanej książki, Wenglorz był wyśmiewany przez gitarzystę, a podczas jednej z imprez miał… ugryźć Borysewicza. W odwecie ten rzekomo skakał po aucie Wenglorza, w wyniku czego wokalista dzień później poinformował o odejściu z zespołu. Jego miejsce zajął Romuald Czystaw.

Stanisław Wenglorz na koncie ma również dwie płyty solowe - "Dziś dotarłem do rozstajnych dróg" (1982), z takimi utworami jak "Za jeden błąd" czy "Okno z widokiem na parlament", oraz "Niedokończona rozmowa" (1986).

Rok przed wydaniem drugiego albumu wyjechał do Niemiec, gdzie mieszka do tej pory. Tam zajął się tworzeniem polskojęzycznej gazety "Info-Tips" i organizacją koncertów. W 2020 roku ukazała się antologia "Nie widzę ciebie w swych marzeniach. Kolekcja nagrań archiwalnych z lat 1975-1981", wtedy też artysta nagrał pierwszy od 35 lat utwór "Wybacz mi".