Jak rozpoczęła się pana przygoda z deskorolką?
Deską zaraził mnie mój kumpel Hipy, a "chwilę" później jeździło już pół mojego podwórka na Ursynowie.
Czy była wówczas w pana życiu osoba, żeby nie powiedzieć "idol", która motywowała pana do jazdy?
Podziwialiśmy Frankie Hilla, Matta Hensley, Lance'a Mountaina i wielu innych.
Najfajniejszymi firmami były wtedy chyba H-street i New Deal.
Miał pan swoje ulubione triki, miejscówki, które ciągle pan męczył?
Triki? Hmm, może "ollie japan air" albo "impossible", lubiłem też wysokie schody, skarpy.
Odnośnie kontuzji, które przecież są nieodłącznym elementem deskorolki - jak wspomina pan ten okres, gdy z pewnością niejednokrotnie po kilkugodzinnej jeździe wracał pan do domu z ogromnym bólem? To też był pewien rodzaj motywacji, czy wręcz odwrotnie - ból zniechęcał do dalszej jazdy?
W ogóle się nie myśli o bólu, a raczej o kontuzjach, przez które nie można jeździć i to cię denerwuje.
Gdy zaczynał pan swoją przygodę ze skateboardingiem, inspirował się pan jakimiś filmami?
Oczywiście, było to: "Hokus-Pokus, "Ban This"... Po każdym nowym filmie człowiek był podjarany i koniecznie musiał iść podusić.
Dziś nie jest już pan - że tak powiem - aktywnym skateboarderem. Kiedy postanowił pan wycofać się z tej dziedziny?
Właściwie nigdy nie podjąłem takiej decyzji. Jeśli mam czas, to z chęcią wychodzę na deskę, zimą - na snowboard. Szkoda, że mam tak mało czasu...
A czy zdarzają się jeszcze takie dni, czy też bardziej momenty, że zwyczajnie chwyta pan za deskę i idzie pojeździć?
Ta moja jazda jest jak sinusoida, przykładowo: jeżdżę przez tydzień, może nawet miesiąc, a potem znowu odstawiam deskę na długo. Wkurza mnie to, te początki są najgorsze, bo człowiek jest jakby z drewna.
Dzisiaj deskorolka zaliczana jest to tzw. elementów kultury hip hopu. Czy pan również poznawał ją w ten sposób - jako sport, któremu zawsze towarzyszył rap, graffiti, DJ-ing, czy też niesamowite figury b-boy'ów?
Nie, za moich czasów scena hiphopowa w Polsce raczkowała. Z deskorolki wyrastały dopiero obecne gwiazdy polskiego hip hopu.
Kiedyś na woodcampie, czyli obozie deskorolkowym, odwiedzało nas WWO - zaprosiliśmy chłopaków, zgodzili się przyjechać po koleżeńsku, choć byli już wtedy bardzo znani i doceniani. Początkowo koncert się nie rozkręcał, ale gdy Sokół z Jędkerem pożyczyli deskę od dzieciaków i zaczęli kręcić flipy, to wszystko się zmieniło i cały występ wypadł naprawdę świetnie. Bardzo mi wtedy zaimponowali swoim profesjonalizmem i umiejętnością znalezienia kontaktu z publiką. Bardzo ich za to szanuję.
Sprawdź: Buty damskie, Buty dla dzieci, Buty sportowe, Odzież dziecięca, Odzież damska
Twój komentarz może być pierwszy!