"Doba ma za mało godzin"

Mandaryna kończy swoją trzecią płytę /INTERIA.PL

Nie wszyscy wiedzą skąd właściwie wziął się twój pseudonim?

Mandaryna? Rzeczywiście odpowiadałam na to pytanie wiele razy. Wziął się od mojego nazwiska panieńskiego Mandrykiewicz. I to nazwisko było za trudne dla dzieciaków w podstawówce i przezywali mnie Mandaryna. I tak zostało także w liceum, a już na studiach to już w ogóle przedstawiałam się Mandaryna.

Ale co jest śmieszniejsze, mój ojciec był kiedyś w podstawówce przezywany tak samo. Powiedział mi o tym niedawno, że był nazywany Mandarynem.

Byłaś żoną showmana i piosenkarza Michała Wiśniewskiego. Skąd się wziął pomysł, żeby zacząć śpiewać. Jaka była twoja motywacja?

Jako mała dziewczynka, na moją wielką prośbę, byłam zaprowadzona przez moją mamę do zespołu dziecięcego. Tam przez siedem lat i śpiewałam i tańczyłam. Potem głównie tańczyłam, a później spotkałam Michała i to on głównie śpiewał.

Te swoje marzenia miałam z tyłu głowy i nigdy o nich nie zapomniałam. Gdy były dogodne warunki i sytuacja do tego, abym mogła zrobić coś dla siebie w tym kierunku, to po prostu zrobiłam. I oczywiście Michał mi bardzo w tym pomógł.

Jak to jest z twoim śpiewaniem? Jedni mówią, że nie potrafisz śpiewać na żywo, że tylko się kompromitujesz, a inni kupują twoje płyty i wierzą w ciebie. Powiedz, co ty sama sądzisz o swoich zdolnościach wokalnych.

Wiesz, nie chcę się tłumaczyć, że nie jestem wielbłądem. I oczywiście ja nigdy muzyki jazzowej nie zaśpiewałabym, ani jakiegoś ciężkiego rocka, bo też nie taki jest zamysł. Ja śpiewam muzykę, do której robię całą otoczkę choreograficzną i kompletnie nie chcę się z tego tłumaczyć.

Natomiast bardzo dużo pracuję. Oczywiście wszyscy już wydali werdykt po tym nieszczęsnym "Sopocie", który może kiedyś - mam nadzieję - pójdzie w niepamięć, bo złożyło się na to mnóstwo innych sytuacji poza śpiewaniem. Gdybym nie była wtedy przygotowana, to nie zrobiłabym tego. Na pewno złamałabym nogę, albo rękę wiedząc, że tam coś takiego nastąpi.

Ja śpiewam na koncertach na żywo i nie na żywo, razem z ludźmi i bez ludzi. Śpiewam jeszcze z dwiema innymi osobami. Tak więc wiem dokąd idę na scenie. Ona jest moja i moi ludzie, którzy ze mną występują, doskonale to już wiedzą.

Fani, którzy stoją pod sceną czują to i słyszą. Zatem zapraszam na koncerty.

Jak reagujesz na krytykę, bo wiadomo, zdarzają się fani i antyfani. Jak sobie radzisz np. w sytuacji, gdy na koncercie są osoby, krzyczące nieprzyjemne słowa w twoją stronę?

Jeśli gra się imprezy otwarte rzeczywiście mogą przyjść wszyscy. Zdarzają się takie sytuacje, ale jest ich naprawdę bardzo mało. Ja już ich właściwie nie mam.

Najgorszy moment miałam właśnie po tym "Sopocie", gdy tak strasznie bałam się wychodzić na scenę, że po prostu trzy razy żegnałam się, pięć razy lewą ręką, sześć razy plułam do tyłu (śmiech), żeby po prostu wyjść i umieć unieść to wszystko, co czują ci ludzie stojący pod sceną.