Płyta "Rock The Block" szwajcarskiej grupy Krokus, wydana w 2003 roku, podniosła na duchu tych, którzy po albumie "Round 13" postawili na niej krzyżyk. Okazało się, że napędzający tę machinę duet Marc Storace/Fernando Von Arb (odpowiednio wokalista i gitarzysta) wciąż ma do zaproponowania sporo ciekawej muzyki, choć oczywiście nie wytyczającej żadnych nowych dróg. Muzycy pokazali, że tradycyjny hard rock trzyma się nieźle. Sukces komercyjny albumu w Szwajcarii i krajach ościennych udow, że wybrali dobrze.
Krokus nie gra już długich tras koncertowych. Raczej koncentruje się na występach w tych miejscach, gdzie chcą go widzieć fani i gdzie przyjmowany jest najcieplej. W czasie tournee w 2003 roku zrobili jednak eksperyment i po raz pierwszy zameldowali się w Szwecji, na słynnym Sweden Rock Festival, i zdobyli publikę swoim koncertem. Fragmenty tego występu oraz z trzech miast w Szwajcarii, znalazły się następnie na dwupłytowym albumie "Fire & Gasoline". Dołączone do niego DVD zarejestrowane zostało podczas występu w Montreux.
Tony Castelluccio, basista Krokus, z tej okazji rozmawiał z Lesławem Dutkowskim m.in. o błędach przeszłości, filmie dokumentalnym o zespole i jego kolejnej studyjnej płycie.
Tony, chciałem cię na początku zapytać o album "Fire & Gasoline". To druga koncertowa płyta Krokus, po "Alive And Screaming", która ukazała się zresztą dość dawno, bo jeszcze w 1986 roku. Nową płytę koncertową nagraliście podczas bardzo udanej trasy promujące album "Rock The Block". Co może powiedzieć o samej trasie? Jakie masz z niej wspomnienia?
Mam rewelacyjne, wspaniałe wspomnienia. Moje najmilsze wspomnienie to występ na Sweden Rock Festival. Było to dla nas wszystkich wielkie doświadczenie. Wiesz, że to był pierwszy występ Krokus w Szwecji w całej karierze zespołu? Na początku odnosiłem się do tego koncertu trochę sceptycznie, ponieważ nie byłem pewny, czego możemy się spodziewać po fanach. A ich reakcja była wspaniała. Do dziś otrzymujemy wspaniałe opinie dotyczące tego koncertu. Graliśmy także w Niemczech, Austrii i Holandii. No i oczywiście w Szwajcarii. Jak na powrót Krokus to była wspaniała trasa. Prawie wszystkie sale były wypełnione do ostatniego miejsca.
Co dla mnie było szczególnie miłe to fakt, że na widowni widać było starych fanów i fanów z zupełnie nowej generacji. Mamy nowych fanów, a to dla zespołu jest bardzo ważne.
Przyjęcie w Szwajcarii było z pewnością o wiele cieplejsze od tego, które mieliście w Szwecji?
O tak. Tutaj jest zawsze tak samo. Coś takiego zdarza się chyba w każdym kraju, w którym zespół odniesie sukces. Za każdym razem, gdy zaczynamy trasę koncertową w Szwajcarii, przyjęcie jest takie samo. Ale trzeba w to włożyć wiele wysiłku, na przykład w promocję. Nie wiem, jak jest z przyjęciem płyt Krokus w Polsce. Jeśli byłoby dobre na pewno, chętnie przyjechalibyśmy również do was. Generalnie mogę powiedzieć, że trasa była bardzo dobra i odnosi się to do wszystkich miejsc, w których graliśmy.
Powiedziałeś, że w Szwecji zagraliście po raz pierwszy. Był jeszcze jakiś kraj na tej trasie, który odwiedziliście po raz pierwszy?
Nie. Dla mnie koncert w Szwecji był pierwszym występem w tym kraju. Wiele razy grałem wcześniej w Niemczech. Po raz pierwszy chyba w 1986-87 roku, gdy pierwszy raz współpracowałem z Krokus. Wówczas pojechaliśmy też na Węgry. To była dobra trasa po wielu krajach Europy, którą zagraliśmy z Bonfire. Wtedy z obecnego składu w Krokus był tylko Fernando Von Arb. Dzięki tym koncertom znam wiele sal koncertowych, w których grywaliśmy ostatnio.
Tym razem wyjątkowe było to, że śpiewał Marc Storace, oryginalny wokalista. To jest głos Krokus. Bez niego możesz o wszystkim zapomnieć. Na "Rock The Block" mogę powiedzieć, że osiągnęliśmy takie brzmienie, jak we wczesnych latach Krokus. Tak powinno być. Dlatego też odnieśliśmy sukces. Byliśmy na pierwszym miejscu na liście, dostaliśmy złotą płytę. Tym razem graliśmy tak, jak podczas trasy "Headhunter". Tego chcieli fani.
Twój komentarz może być pierwszy!