Haydamaky

Z wokalistą Ołeksandrem Jarmołą na temat śpiewających majtek, współpracy polsko-ukraińskiej, dezinformacji o Czarnobylu rozmawiał Michał Boroń.

Pierwotnie nazywaliście się Aktus, co to oznaczało?

Od razu chciałbym zaznaczyć, że między Haydamakami a Aktusem jest ogromna różnica. Aktus to była zupełnie inna filozofia, pełny underground. Z tego też powodu wielu muzyków Aktusa nie sprawdziło się w Haydamakach. Dlatego tez nie zgadzam się z tezą, że Haydamaky pierwotnie nazywali się Aktus. To dwie zupełnie inne grupy. Co do nazwy - pierwszym wokalistą zespołu był niejaki Kaktus. Po jego śmierci reszta ekipy upamiętniła jego osobę nazywając zespół Aktus, czyli taki kaktus bez k na początku... I to cała zagadka.

Zmieniliście nazwę na Haydamaky, która w Polsce raczej nie ma zbyt dobrych skojarzeń... Hajdamacy to rebelianci przeciwko polskiej szlachcie w XVIII wieku.

To nie jest tak, że chcieliśmy zrobić komuś na złość i przypominać niezręczne karty historii. Dla nas ta nazwa to idea. W którymś momencie zrozumieliśmy, że nie można tylko grać dla samego grania, muzyka musi mieć jakieś przesłanie. Hajdamacy byli przede wszystkim buntownikami przeciw systemowi, w jakim przyszło im żyć. Tak złożyło się historycznie, że po drugiej stronie stali Polacy, ale idea hajdamacka jest uniwersalna, zamiast Polaków mogli to być, teoretyzując, Rosjanie, inni Ukraińcy, może Niemcy, może Babilończycy.

Dlaczego każdy zespół reggae śpiewa o tym, że Babilon musi upaść? Przecież żaden muzyk nie zna i nie znał tego narodu. Tu też chodzi o pewna ideę, o pewien uniwersalizm sytuacji. Haydamaky nie powstali, by grać antypolskie melodie, powstaliśmy, by poprzez analogię do dawnych buntowników/rebeliantów dać odpór współczesnym siłom na świecie - konsumpcjonizm, skrajnie posunięty liberalizm i przede wszystkim globalizm. Przyjeżdżamy do Polaków, gramy dla nich koncerty i jesteśmy dobrze odbierani, bo słuchacze widzą w nas buntowników przeciw systemowi, a nie przeciw jakiemuś konkretnemu narodowi.

Tymczasem ostatnią płytę "Kobzar" nagraliście w Polsce, w Wiśle - dlaczego zdecydowaliście się na nasz kraj?

Bo lubimy Polskę. Cokolwiek mówiliby historycy i koła bliskie argumentacjom nacjonalistycznym, dla nas wasz kraj jest najbliższym - nie tylko geograficznie, ale i mentalnie. Jeśli ktoś potrafi spojrzeć szerzej niż tylko przez pryzmat konfliktów, to zobaczy, że bliżej nam do siebie niż każdemu z nas osobno choćby do Rosji.

Od dawna jesteśmy pod magicznym wpływem polskich kapel, podziwiamy polskich muzyków. To oczywiście nie jest podziw wypływających z naszych niedostatków. Tu nie ma miejsca na jakieś zazdrości. Może to zabrzmi trochę szowinistycznie, ale ktoś kiedyś powiedział, że tylko mężczyźni są w stanie podziwiać innych mężczyzn bez zawiści...

W ostatnim czasie te związki z Polską stały się bardzo mocne... Częste koncerty, współpraca z polskimi muzykami. Można powiedzieć, że staliście się ambasadorami ukraińskiej muzyki nad Wisłą...

Coś w tym jest. Na pewno chcielibyśmy być takimi ambasadorami, choćby dlatego, by ukraiński import muzyczny nie kojarzył się nad Wisłą z rosyjskojęzycznym popem czy pianiem estradowym? Myślę, że mamy wiele do pokazania z naszej tradycji.

Sprawdź:  Oferty pracy Kraków, Praca Warszawa, Praca Wrocław, Praca Marketing