"Nie śmiejemy się z braci Mroczków"

Ziemowit i Mieszko

Mieszko, powiedziałeś, że kręci cię to, co jest powszechnie śmieszne i fajne. A czy ograniczenia nie są fascynujące? Mówicie, że tworzycie rap bez ograniczeń.

Mieszko: Jedyne ograniczenia wypływają z nas samych. Na pewno nie chcemy być związani jakimiś środowiskowymi "można - nie można". Nie lubimy robić rzeczy pod dyktando jakiejś tam grupy. Nasza muzyka jest wyrazem naszego indywidualizmu, kompozycje Ziemowita nie gonią trendów, są to rzeczy, które go kręcą muzycznie. Tak samo moje teksty - to moje spojrzenie, moje krzywe zwierciadło. Nie czuję się reprezentantem żadnej z grup.

Ziemowit, nazwałeś Dodę produktem, wytworem marketingu. Ale czy nie jest tak, że mówiąc, śpiewając, pisząc o dość sławnych ludziach, mogliście wypłynąć?

Ziemowit: Zaczęło się od Kononowicza. Ale ja mam pytanie: Czy my wypłynęliśmy dzięki Kononowiczowi czy Kononowicz dzięki nam? To był taki motyw, jakie się w internecie pojawiają co miesiąc, co dwa. Jak nie Kononowicz, to Jozin z bazin, jak nie Jozin z bazin to Gracjan. Kononowicz wszedł do popkultury.

Mieszko: My zrobiliśmy z niego ikonę, manifestację artystyczną na temat tego, co znaleźliśmy. Nasze piosenki to emocjonalna reakcja na to, z czym się stykamy. Śmiem twierdzić, że takie zjawiska jak Doda, Michał Wiśniewski to są normalni ludzie, ale funkcjonują jako byty popkulturowe, medialne. Doda to jest normalna kolesiówka, którą można spotkać, uścisnąć jej rękę czy dostać od niej w nos, ale funkcjonuje również jako określony obraz w naszych umysłach. Dla mnie Doda i Michał Wiśniewski są równie realni jak postacie z moich ulubionych filmów. Ja sobie tym żongluję, to jest moja metoda twórcza.
My nie śmiejemy się z braci Mroczków, tylko z Piotra i Pawła. "D jak Dekiel" to parodia pewnej konwencji. Nasza manifestacja to wyraz tego, co sami czujemy, jak oglądamy te rzeczy. Oglądamy "M jak Miłość" i nabijamy się z tego nienaturalnego sposobu zwracania się do siebie. Multiplikujemy to. Mnożymy razy dziesięć i robimy coś w naszym stylu.

Zauważyłam, że wasza interakcja z fanami jest bardzo daleko posunięta. Nie tworzycie szyby między nimi a wami.

Ziemowit: Wiesz, to oni nas stworzyli.

A nie popkultura?

Ziemowit: Nie. Wracamy do rozmowy o różnicy między produktem a nie-produktem. Jeżeli jest jakiś tajemniczy, wielki menedżer, który sprawia, że ich podopieczny pojawia się w telewizji, na plakatach, to wtedy mamy do czynienia z produktem. A u nas to było inaczej. Najpierw zrobiliśmy fajny teledysk i wtedy przedstawiciele telewizji zadzwonili do nas - nie my do nich! - i poprosili o niego. Nie mamy super menadżera ani pieniędzy na promocję. Po prostu zaproponowaliśmy coś fajnego. Są dwie drogi: albo milion dolarów na kupce albo coś, co się będzie bronić samo.