Piórem w serce, głową w ścianę

"Zapiski..." to rzecz dobra i mocna. Aż chciałoby się powiedzieć "nowy, lepszy Eldoka". Z tym, że to tylko pół prawdy. Lepszy na pewno, nowy w żadnym razie.

Kiedy Leszek Kaźmierczak wypuszczał "Opowieść O Tym, Co Tu Dzieje Się Naprawdę", część słuchaczy nie ukrywała zaskoczenia. Melancholijny lider zespołu Grammatik pozwolił sobie bowiem na krążek esencjonalnie hiphopowy, gdzie przechwałki zajęły miejsce nauk, a oparte na mocnych perkusjach i ciężkim basie bity wyparły klimatyczne kompozycje. Oceny były różne, niemniej wówczas wykonany krok umożliwił dalszy rozwój czyniąc artystę bardziej kompletnym. Fanów podzielił również poetycki, jak na konwencję niezwykle wyrafinowany i górnolotny "Człowiek, Który Chciał Ukraść Alfabet". Od tamtego czasu Eldoka nie znalazł na siebie nowego pomysłu, raczej coraz doskonalej dobiera proporcje między surowym oraz wzniosłym i w pocie czoła szlifuje warsztat, czyniąc swój styl coraz bardziej dynamicznym.

W tytułowy świat 1001 nocy wprowadza przebojem, bo świetny "Jam" jest nim bez wątpienia. Słysząc szum trzeszczącej płyty, chwytliwy dobrze przycięty sampel i wersy najeżone aluzjami do szczeniackich lat polskiego hip hopu ("To jam, Ty spieprzaj tandetny burku / Dwukrotnie całkowicie wymiatam na tym podwórku / Mam moc") nie sposób się nie uśmiechnąć.

Moc jest i emocji rzeczywiście nie brak. Nawet tych silnych, spędzających sen z powiek. Wystarczy posłuchać "Warszawskiej Jesieni", gdzie od lirycznego, zdystansowanego spojrzenia na otoczenie przechodzi do pełnego nerwów rapowania o bezsensie i nienawiści do samego siebie. "Nie wiem skąd do siebie mam tyle złości i wstrętu / Drę skórę na kawałki, głową w ścianę / Pióro w serce, gdzie horyzont zapomniałem / Ślepy, głuchy, kaleki, głupi" rapuje poruszając odbiorcę. W następnych numerach proponuje metafizyczne wyprawy w głąb siebie, ale też i kolejne spacery ulicami ukochanej Warszawy, vide dobry "Miejski folklor".

Słucha się go tym lepiej, że coraz plastyczniej oddaje klimat miejsc, atmosferę towarzyszącą zdarzeniom z życia, stan ducha. Teksty są sugestywne, ale potrafią też dopiec stroniąc od akademickiego rozmemłania. Na uwagę zasługuje warstwa muzyczna The Returners, polsko-amerykański trueschool w najlepszym, najświeższym wydaniu. Cóż, przynajmniej podkłady przynoszą odmianę.

Eldo, jak sam o sobie mawia "człowiek w podróży", przemieszcza się na piechotę, a czasem chciałoby się, by jednak wsiadł do statku kosmicznego, który wyrzuciłby go poza zbyt wolno rozszerzający się zakres tematów. Po pięknej ewolucji, czas na kolejną rewolucję.

7/10

Czytaj recenzje płytowe na stronach INTERIA.PL!