Nazywany "ojcem polskiego bluesa" i "polskim Johnem Mayallem", wokalista i gitarzysta, lider Blackoutu i Breakoutu, który choć występując pod własnym nazwiskiem osiągnął już mniej niż z drugim z wymienionych zespołów - również ze względu na z roku na rok coraz bardziej chrypiący głos - to jednak i w tym okresie zdołał powiększyć kolekcję skomponowanych przez siebie znakomitych utworów.

Urodził się 26 sierpnia 1943 roku w Zgłobieniu, koło Rzeszowa. W latach 1956?67 kierował Blackoutem, w latach 1968?81 Breakoutem. Po raz pierwszy pod własnym nazwiskiem wystąpił na początku roku 1982 w ramach Rock Blocku w warszawskiej "Hali Gwardii" (towarzyszyli mu wtedy m.in. muzycy z Oddziału Zamkniętego), jednak ta zmiana "szyldu" jeszcze nie była świadoma.

Na firmowanie swych projektów nazwiskiem artysta zdecydował się z większym przekonaniem dopiero po tym, jak na plakacie reklamującym Rawę Blues '82 w Katowicach dostrzegł napis Nalepa, a nie Breakout (wystąpił wtedy m.in. z gitarzystą Janem Borysewiczem i basistą Wojciechem "Jajco" Bruślikiem). Choć przecież kontynuował linię Breakoutu, bodaj jedyne od niej odstępstwo czyniąc dla szalenie wtedy popularnej Izabeli Trojanowskiej, z którą w roku 1982 nagrał niemal popowy album "Pożegnalny cyrk" - odłożony na półkę ze względu na obawy przed cenzurą stanu wojennego, a wydany dopiero... jedenaście lat później (do tej pory słuchacze poznali "Graj, nie żałuj strun" w słabej interpretacji Gaygi). Inne ówczesne utwory Nalepy - "To mój blues", "Jedź ostrożnie, nie popędzaj kół", "Święty Boże nie pomoże", "Zasady gry", "Nauczyłem się niewiary" - miały sporo cech evergreenów Breakoutu, także w warstwie tekstowej, w dużej części pisanej przez samego Nalepę (później wznowił współpracę z Bogdanem Loeblem, nadwornym autorem Breakoutu).

Zresztą układając program swych koncertów muzyk nigdy nie zapominał o wpisaniu doń takich flagowych utworów swego najsłynniejszego zespołu, jak "Modlitwa", "Rzeka dzieciństwa", "Oni zaraz przyjdą tu" czy "Jest gdzieś taki dom". I choć pierwsze solowe wydawnictwo Nalepy - kasetę "Tadeusz Nalepa" z 1985 roku - wypełniły głównie premierowe utwory, to już nagraną w Łodzi płytę "Live 1986" (86) zdominowała Breakoutowa klasyka, w której artysta czuł się dużo lepiej, nawet pozwalając sobie na zabawy z aranżacją ("Kiedy byłem małym chłopcem"), podczas gdy w "Zasady gry" gubił słowa i frazę. Również stare utwory wypełniły należną Nalepie część kasety "Tadeusz Nalepa Promotion After Blues" (86) dzielonej z duetem After Blues ("Rzeka dzieciństwa", "Co stało się kwiatom", "Modlitwa" z nowych tylko "Jedź ostrożnie, nie popędzaj kół"). Z After Blues artysta także koncertował np. na Blues Top '85.

Na kasecie "Tadeusz Nalepa" zadebiutował syn artysty, Piotr Nalepa (g). Jednak trzon akompaniującego mu w połowie lat 80. zespołu stanowili: Andrzej Nowak (g; eks--TSA), Bogdan Kowalewski (bg; z Maanamu, Ueks-Breakout) i Jarosław Szlagowski (dr; z Lady Pank). Ci muzycy najczęściej towarzyszyli Nalepie na koncertach (przez jego grupę przewinął się m.in. Stanisław Sojka, grający też na instrumentach klawiszowych w "Nauczyłem się niewiary" i "Zasady gry" z kasety "Tadeusz Nalepa"), oni zagrali na "Live 1986", a także na "Śnie szaleńca" (87) tu uzupełnieni m.in. przez jazzmana Tomasza Szukalskiego (sax). "Sen szaleńca" przyniósł już w całości premierowe utwory, jednak poza wyjątkami (przede wszystkim "Mój dom umiera") ustępujące starym.